خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
می روم
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:۳٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢۸ اسفند ۱۳۸٦
 

     

 سی و پنج سالگی ...

           به همان بی مزگی سابق .

       بی عشق ، بی رویا .

         عجیب  سرگردانم این روزها  ...

   برگشتم .... 

            دیدم تمام پل ها خرابند پشت سرم .

                     جهنم !!!

 بی گوشه چشمی  به ویرانی دیروز ها ،

         راهم را می کشم و می روم .

 

   

    بی گوشه چشمی ، می روم گم می شوم .

            بعد نگویی نگفتی ها . خوب ؟

******************************

 

****************************************************************


 
comment نظرات ()
 
 
حرفی بزن
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٠۱ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢۳ اسفند ۱۳۸٦
 

 

 

       آهای ! 

               صدایم را می شنوی ؟؟؟

     حرفی به من بزن


        حرفی به من بزن


        من در پناه پنجره ام ،

                           با آفتاب رابطه دارم

       *******************************


 
comment نظرات ()
 
 
یادت باشه
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٥٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٢ اسفند ۱۳۸٦
 

   این روزها کلافه ام و هیچ چیز توی این دنیا آرامم نمی کند،

        باید انتخاب کنم و انتخاب کردن سخت ترین کار   

دنیاست

   این روزها راحت از کنار آدمهای دور و برم می گذرم

 بی آنکه ببینم شان و حرف شان را بشنوم.

  آنقدر درگیر دنیای خودم هستم که حضورشان را یادم می رود.

  می دانم بی آنکه خواسته باشم می رنجانم شان.

 از نگاه کردن توی چشم های شان طفره می روم

  و زیر لب می گویم: انتخاب کردن سخت ترین کار  دنیاست

           با هم بودنمان انگار گم شده میان خرت و پرت های

           زندگی ...میان کارهای بی سرانجام تو 

                          و افکار بیهوده من

           انگار تمام خاطرات من و تو  همان با هم بودنمان بود

           باید بروم  

                            از جاده ها می ترسم

                  از  حرفها بیشتر

               می دانم از چی فرار می کنم و این همه ترس

                    از کجا آمده سراغم ‌؟؟؟

                     باید بروم        ولی از جاده ها می ترسم

          ****************************

                یادت باشه روز چهارشنبه ۱۷ بهمن ۱۳۸۶

               تو بازی دستام و دستات           دوباره باختی

                       اونی که باخت تو بودی    

                                     دلت رو ........

         حالا بازم برام حرف بزن

            که دلم نوازش می خواد

               حالا از اون وقتاست که دوباره خرابم

              

     

 


 
comment نظرات ()
 
 
باید فرار کنم
نویسنده : میترا - ساعت ۱٠:٥٦ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۱ اسفند ۱۳۸٦
 

 

          نیاز دارم فرار کنم.   فقط فرار کنم

نه اینکه بانوی  رویایی مردی شوم و تمام زندگی ام بشود کوچ کردن از مکانی زیبا به مکانی رویایی.آنهم در در خیال ...

 می خواهم بروم  جایی که کسی مرا نشناسد

کار کنم زندگی کنم و تمام اعتقادات اطرافیانم را بالا بیاورم و بگذارم ماسک احمقانه ام در هم بشکند

 و دیگر لبخند نزنم    و  یواشکی با سر انگشتانم گوری نکنم که از دید دیگران پنهان شوم  

 باید بروم  جایی که کسی یواشکی مرا نپاید که چه می نویسم  یا می خوانم.

باید بروم جایی که مردی خودش را به من سنجاق نکرده باشد

باید بروم جایی که دیگر خودم را به مردی ... سنجاق نکرده باشم .

مردی  که  ...

هنوز  نمی داند  باید تناقض گویی های معشوقش را هم دوست داشته باشد  

مردی که هنوز نمی داند کلاس داشتن در ماشین و موبایل و لپ تاپ و شبانه روز خوردن قهوه و دیدن فیلم ها و عکس های  ....   نیست  

مردی که  شعله های عشق صورتش را نسوزانده ... 

مردی که عاشق ساخته های خودش است  و هرگز عشق را نخواهد شناخت و عاشق نخواهد شد ....

 و همیشه خدا  از این موهبت محروم   خواهد ماند ...

باید فرار کنم

 به جایی که شاید صبح هایش مثل اینجا به جای برف ، یخ نداشته باشد

 و صدای کلاغ نیاید

    و انگشتر برایم نخرند تا بعد به رخم بکشند ...

      باید فرار کنم ....

جایی که دیگر خودم را به مردی سنجاق نکرده باشم ...

جایی که مردی خودش را به من سنجاق نکرده باشد ...

 

             اما... شهامت کافی را ندارم.

 

 


 
comment نظرات ()
 
 
یک نفس از عشق
نویسنده : میترا - ساعت ۱٠:٢٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۸ اسفند ۱۳۸٦
 

              دیشب باز چشمانم را نبستم و

                          تا صبح یکریز باران آمد

                        مهربانم !     

                   دیگر نگران نباش .... نترس

            من گذشته ام را شستم     

                زیر باران   سفید سفید

                       روی بند رخت تاب می خورد

                گاهی فکر می کنم تو را بگذارم توی چمدان

                 درش را قفل کنم

                و وقتی بازمی گردم هنوز تو توی چمدان

                داری خاک می خوری

           می بینی چه راحت می شود فراموشت کرد !

                  خوب من از این پس می خواهم بمیرم

 

                          یک نفس از عشق

     

 


 
comment نظرات ()
 
 
مهربانم
نویسنده : میترا - ساعت ۱:٤٦ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٧ اسفند ۱۳۸٦
 

 

  مهربانم !

        می دانستی اشک گاهی اوقات از لبخند

                  با ارزش تر است ؟

           چون لبخند را به هرکسی می توانی هدیه کنی

           ولی اشک را   فقط  برای کسی می ریزی که

                       نمی خواهی از دستش بدی ...

        مهربانم !

                       امروز من به فردا  مبدل می شود  و

                    من

              قدر دستهایم را  می دانم و

                              قدر چشمهایم را بیشتر

             و تازه فهمیدم  چه شکوهی دارد

                       ایستادن رو پاهایم

                     آن زمان که  به زمین افتادم

 

 


 
comment نظرات ()