خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
هیچ نمانده
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:٢٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢۸ خرداد ۱۳۸٧
 

 

                                      خواستم و نشد

        آرزوهایم را ، امیدهایم را یکی یکی به آتش می کشم

                      تا اندکی گرم شوم

            چه طعم تلخ و زننده ای دارد این دلتنگی !

                    با حرفهایش آرام نشدم

   چه خوب که یاد گرفتم سخت باشم ،

            سخت درد بکشم و  اشکهایم را پنهان کنم

   فکر کردم شاید هنوز امیدی باشد ... اما دیگر هیچ نمانده

              دیگر نگاهم را خرج آدم ها نمی کنم

زمینی که من آن را به خون دل پرورندام بی بار بود و بی برکت

                در آیینه می نگرم ... چیزی کم است

                 دیوانه ای مست در آیینه می خندد

                تمام اجزای صورتم سرجایشان هستند 

                    ولی     چیزی کم است !!!!!!

          اشتیاق چشمانم آرام آرام ته می کشد

                  به شانه ام زدی که تنهاییم را تکانده باشی ؟ ؟؟؟ 

                      به چه دلخوش کرده ای ؟

                    تکاندن برف از شانه آدم برفی ؟ ؟؟

        چه خوب که خدا هست و سکوتم را می فهمد


 
comment نظرات ()
 
 
پراکنده ها ...
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٠٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٥ خرداد ۱۳۸٧
 

 از نوشته های آذی ، وبلاگ ریحان  و  دلنوشته خودم :

   

        حالم را می پرسی ؟

    راستش هیچ کلمه ای پیدا نمی کنم برای تعریف حال و روزم

         همین را بگویم که هیچ کس توی این دنیا قدر من بی خیال نیست  .

        اگر قرار بود مدال بی اهمیتی را بدهند ،

                            بی شک اولیش مال من بود .

             بی خیال می نشینم به تماشای گذر زمان ،

             از اول صبح یک وقتهایی  دلم  می خواهد گیر بدهم

                    و تا روزم را به گند نکشم دست بردار نیستم

                   جمع و جور کردنش که دیگر مصیبت است

         یک وقت هایی می نشینم به کتاب خواندن هیچ حوصله آدم ها را ندارم

                     یک وقت هایی هم قیامت به پا می کنم

             و اما حکایت کفتار من .... !!!

     همانی که شاید بگویند : با دست پس می زنی و با پا پیش می کشی

         البته کفتار  مال من  نیست 

                            چرا که کفتارها به کسی تعلق پیدا نمی کنند

       و شاید به این دلیل باشد که من خودم هرگز کفتار نبودم

               کارهایش اعصاب مرا خورد می کند

    سعی می کنم برایم مهم نباشد ولی نمی توانم .... 

       و او ناباورانه  نگاهم میکند و می گوید

                             باز چی شده ؟  باز چیکار کردم ؟

            دست سردم را می گیرد و لبخند می زند

                   و من باز همه چیز یادم می رود 

               من می مانم و خریت من 

              تا کی دوباره او کاری کند و  من اشکهایم را نگاه دارم

                   وقتی نمی خندم  او می ترسد  مثل ترس افتادن توی

                حوض آب یخ در زمستان   ترس از دست دادن    

                           من ...   

        من همان دختری هستم که همیشه شاد بود و آتیش

              گاهی اوقات حرصم را درمی آورد ولی خوب دوام آورده

                 این هم از هنرش است

  دیده بودم آدم های عاطفی همیشه باختند  همیشه از دست دادند

         و آدم های منطقی با توجه به منطقشون همه چیز داشتند

                ولی نان را با عشق نخورده بودند

    از خشکی روحشون حالم بهم می خورد  و اینکه می خواهند علامه دهر

     باشند می بینم به کارهایی افتخار می کنند که برای من پیش پا افتاده است

    بارها از چیزهایی که داشتم گذشتم     از خودم بیشتر

         بارها در آیینه نگاه کردم و به چشمانم گفتم صبر داشته باش

           بارها شکست خوردم   بارها تاوان پس دادم 

          بارها تاوان کاری رو پس دادم که نمی دونستم 

                      دلیلش چی بوده و کجا چیکار کردم ولی ... پس دادم

خیلی وقت ها غرورم مثل شیشه جلوی چشمم ریز ریز شد

                          و من فقط سکوت کردم       دوست نماها ! 

                           سر چه سفره هایی نشستم

    سفره دروغ ، سفره هوس ؛ سفره حسادت ؛

        سفره چشم و هم چشمی ، سفره شهوت ؛ سفره غرور ؛

      سفره مدرسین اخلاق بی اخلاق ؛ سفره مدرسین مذهب

           بی خدا ؛ سفره ماسک های زبیا و دروغین ؛

          کسی بوی عشق  نمی داد  ... همه رو بو کردم ...

                                 بوی هوس بود

                          این مدعیان عاشق  عشق  ندیده !

                    ولی زیباترین سفره ؛ سفره دل بود

               حتی اگر به اندازه صرف یک چای مهمون بودم

             مزه اون چای تا ابد حتی بعد از مرگ هم زیر زبونم هست

                   سر سفره دل بارها و بارها متولد شدم  

  به امید فردایی که نمی دونم چرا اینقدر دیر کرده  و دوباره  .... و باز

       باز گنگ میشوم...باز گم میشوم ....

                        از ان روزها ی بی دلیل سردرگمم....

                اما نه!! ...چرا خودم را قایم کنم...

      امروز باز دلم احساس خطر میکند .... جلو نرو...میبازی...    

                                   حوصله باخت ندارم...

        مدام حرف میزنم ..میگویم این کار را نمیکنم...نمیکنم..

                       و باز هم شیره مالیدن بر سر وجدان خودم..

        منطق خودم..که من نبودم دستم بود...

                   دلم بود..بی تاب شد ...اشتباه کرد............*

            لعنتی...خسته شدم اشتباه نرو...

      اینور جاده نیست ...دیواره ...چاهه...اما باید یه جای دیگه برم ...

                      یه جایی ...جایی که دلم آروم بگیره....

                   میام پیش تو ...

             تو خونه ای...که بنام توست  .... تو نیستی ...اما 

                حضورت ...روحت ...دستهای بی نهایت بزرگت هستند...

                               باید یه گوشه بشینم...

               دلم میخواد   بیام گوشه خونت بشینم و بگم....

          نده.. هیچی نمی خوام ...جز صبر...جز آرامش....

                            جز دل آروم..... روح سربراه

                 چیزی میخوام که ازجنس دنیا نباشه....

       پول نمی خوام...جون نمی خوام...

         دلم می خواد موبایلمو خاموش کنم

                       و ساعتها گوشه خونه آرومت بشینم....  

           خسته شدم مهربون ...خستم...میترسم...

        دیگه شروع نکرده تو الف میمونم...

      از همون ابتدا پر ترسم ...پر تردید...پر شک...

                         انگار دارم مریض میشم...

                              شک شده خونه تو رگهام..........................

                        امروز خلوت بغلت رو میخوام..

            .اگه اومدم پیشت بیا کنارم بشین..بی منت بیا..

                نباش ازجنس این مردم که با هر همراهی

                سالها منت وجودشون رو سرم میمونه...

                               خودمم بهتر از اونها نیستم ..  

                        دیگه طاقت  باخت ندارم

             ***********************************************

          آدم گاهی برای ادامه دادن در می ماند ...

 

 


 
comment نظرات ()
 
 
گم شده ام
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:٠٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸٧
 

دارم خودم را گول می زنم  که آره همه چیز روبراهه

                             بغضم را نگه می دارم ... 

                 هر روز  می نویسم  تا تبدیل به فحش نشوم

      دارم برای یک نفر س ک س را تعریف می کنم ...

    عاشق می شوم و عاشق نمی شوم ...

                      به خدا اعتقاد دارم ... به خدا اعتقاد ندارم

               می نویسم و نمی نویسم

                      می خواهم پاهایم را لمس کنی و بیای تا بالا ...

      همه چیز می چرخد دنیا و عکس های برعکسش و

        چشمهایی که دروغ می گویند

                        من دارم با خودم بازی می کنم

          گم شده ام ....

         دارم آرام آرام ته می کشم

             دارم آهسته آهسته از دست می روم  ....


 
comment نظرات ()
 
 
نمی توانم پرواز کنم
نویسنده : میترا - ساعت ۳:۳٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢ خرداد ۱۳۸٧
 

    

  م عزیز

بی هیچ دلیلی باز هم نمی خواهم برای تو بنویسم  ...

لطفا تو نخوان 

کاش می دونستی چقدر دلم بهانه تو رو  می گیره   هر روز

 

کاش می دونستی چقدر دلم هوای با تو بودن کرده

 

کاش می دونستی چقدر دلم از این روزهای سرد بی تو بودن گرفته

کاش می دونستی  چقدر دلم برای ضرب آهنگ قدمهات ، گرمی نفس هات و مهربانی صدات تنگ شده  

 

کاش می دونستی چقدر دلواپس توام

کاش می دونستی .... چقدر تنهام ............ 

چقدر خسته ام  .........

چقدر به حضور سبزت محتاجم همیشه و همیشه 

  

 فکر نمی کنم چطور با تمام وجود بارها و بارها او را با چشمان کاملاً بسته بوسیدم.

 

حیف آنهمه عشق که او همراه گرد و خاک و خاطرات از وجودش پاک کرده است.

فکر نمی کنم به تمام چیز هایی که به بر من گذشت.

فکر نمی کنم...

فکر نمی کنم...

فکر نمی کنم....

چشمانم را کمی باز می کنم

سایه ای کم رنگ در شیشه می خندد.

کسی که در من زندگی می کرد

 

   م عزیز

شب ها می نشینم کنار پنجره چشم می دوزم به دورها و

آرام و بی صدا سرم را در بالشم پنهان می کنم

تا صدای هق هقم به گوش دیوارها نرسد ....

 من در تاری افتاده ام  که عنکبوت ندارد  ،

 نه می توانم  پرواز کنم  نه می توانم بمیرم ...

 

 


 
comment نظرات ()