خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
یک روز من
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٢ تیر ۱۳۸٧
 

 

            

             بگو ببینم چی شده؟  ... تو چته؟

        توضیح می دهم که حالم خوش نیست   چرایش را نمی دانم!!
           می نشینم به تماشای دستهایم ...
             موهایم را از روی صورتم کنار می زنی   ....  !!! 
                از جا می پرم  به سمت در خروجی .
                               من باید برم ...
             پریدی . دستم رو گرفتی  
                دونه های اشکه که سر می خوره رو  صورتم ...
 من باید برم . 
-   چرا مگه چی شد ؟؟؟؟  
من باید برم   دیرم شد  ...!!!
 
**************************************
 
         سر میز ناهار  من  ساکت مثل همیشه ...
                 شنونده مثل همیشه ... بی آنکه سکوت خسته ام کند
            و تو  از  کارهات تا پایان ماه می گویی 
            و  از اینکه   خیلی زود کاراها رو ردیف می کنی و
                 من نباید نگران هیچی باشم !!! 
                 حرف می زنی   و  ....  
           و من یادم می ره که  غذا دوست نداشته و ندارم و
                          فکر می کنم به پایان ماه   
      و انگشتهایم را یکی یکی می شمرم که تا پایان ماه چند روز مانده !!!
 
                        به چشمهام می گویم صبر داشته باش
 
             می گویی : نگاهم از آن نگاههایی ست که 
            رسوخ  می کند و سوراخ می کند قلبت  را در ته وجودش و ،
                                بعد از مدت ها هی به یادش می آورد.
                       گفته بودی سیگار اضطراب را بیشتر می کند ...
                   فکر می کنم نوشیدنی های ...  آرامم می کند 
  
               یک لیوان عرق بیدمشک  !!!
          قیدش را می زنم یک  لیوان آب یخ می ریزم
              و می نشینم به فراموشی خاطرات
 
*****************************
         مصرانه طفره می روم از رفتن ...
 
       -  نمی آیی ؟؟؟
 
       - نه گرفتارم !!!
 
    کلمات و لحظات فرار می کنند
           
                                    مثل خودم
       ******************************
 
         انگار تمام رفتن ها ؛ نرسیدن است و
 
         تمام  رسیدن ها ، دیر رسیدن ...
 
         می گویی :  زندگی ات ، سکوتت ، نگاه هایت  ،

                   آرامم می کند  وقت های بدبختی .

                               

 

 


 
comment نظرات ()
 
 
سکوتم را می شنوی
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٩ تیر ۱۳۸٧
 

 

                  کم کم دارم به حقیقت یک چیزهایی شک می کنم

                       انگار ایستاده باشی کنار یک پرتگاه عمیق  و 

                  وسعت تنهائیت را ببینی

                                      با چشمان کاملا بسته

             می نشینیم روی تخت همان رستوران بی کلاسه 

                     تمام وقت به سکوت خودم گوش می دهم ...

                              پس چرا این همه حرف آرامم نمی کند ؟

                                          چرا امروز بیخودی دلگیرم ؟

                      چرا اشک مژه هایم را  می سوزاند  ؟

                                 امروز چهارشنبه است بریم شمال ؟؟؟؟

  وقتی حرف می زدی نمی دانستی من به چی فکر می کنم

                             می دانم دغدغه های عجیبی دارم 

                              یاد گرفته ام بلند بلند فکر نکنم ... 

               نمی دانم آیا می توانی سکوتم را بشوی ؟؟؟

 


 
comment نظرات ()
 
 
تموم شدی
نویسنده : میترا - ساعت ٥:٢۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٦ تیر ۱۳۸٧
 

                          می نویسم  ...  دلتنگم

                            نمی نویسم ... یعنی دلتنگی

     مهم نیست وقتی حرف نمی زنم همه خیال کنند لالم ....

       نگاه می کنم به لبخندش و

                    چشمهایش که در آنها زندگی می کنم  

               دارم شبیه شاهزاده خانم قصه هایی می شوم

                         که ننوشت ...

                    هنوز هم آرامم    همانجور ساکت  

                 هنوز هم کتاب می خوانم  ...

                        هنوز هم توی همه ورق های سفید

                          نقاشی می کشم

                   قهوه می نوشم  ...  قهوه های تلخ

          هنوز هم شب ها نمی خوابم  ...

                     هنوز هم یک جای کارم می لنگد

                     هنوز هم تنهایی توی کوچه ها قدم می زنم

    هنوز هم توی کوچه ها تنه درخت ها را لمس می کنم

                         تنهایی ...

                   این روزها ...

                                   هنوز هم زنده ام

                      یعنی       یه روزی

                               منم         خوشبخت می شم  ؟

 


 
comment نظرات ()
 
 
سکانس
نویسنده : میترا - ساعت ۱:٠٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٩ تیر ۱۳۸٧
 

 

   سکانس اول :

                    زنده ام هنوز ...

   سکانس دوم :

                  من این سکانس را برای خودم می نویسم 

                          لطفا تو نخوان                 

                احساساتم تصمیم گرفته اند که زنده باشم .

   سکانس سوم :

                    امروز می خواهم حقیقتی را بنویسم :

            من کودکی هستم که بدون اینکه جرمی مرتکب شوم

                 تاوان پس می دهم ...

       دیگر تحمل نامهربانی های نامتعارف و بی توجیه را ندارم ...

   سکانس چهارم :

                 نمی دانم چکار می کنی یا چکار می خواهی بکنی

              ولی من دوست خوبی هستم 

                  همیشه و همیشه  ( لطفا" باورم کن ) 

                ولی نمی دانم چرا همیشه و همیشه

                   کاری می کنی که دوستی مرا از دست بدهی

   سکانس پنجم :

                     این سکانس متعلق به خودم است بنابراین ...

   سکانس ششم :

                    این یک سکانس اعترافی است :

                سکانس پنجم   همه اش مال خودم نبود

                  یک جمله اش را برایت می نویسم : 

                 عجیب این روزها شوق دارم برای زندگی ...

   سکانس هفتم :

                    می خواهم یک حقیقت را بدانی : 

                چهار چیز در دنیا وقتی می شکنند صدا ندارند

              ولی درد بسیار دارند :

                       اعتماد ، قول ، رابطه و  قلب !

 


 
comment نظرات ()
 
 
چه خوب که فهمیدی
نویسنده : میترا - ساعت ۱٠:٥٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۳ تیر ۱۳۸٧
 

     کلمه ها هی فرار می کنند

    می نشینیم  روی تخت همون رستوران بی کلاسه

       کلمات هی فرار می کنند

               گند می زنم به همه روزم

      نمی گویی ولی می دانم

        می خواهی بگویی : چرا حرف نمی زنی ؟؟

نمی دانی کلمات فرار می کنند  چیزی هست که باید بگویم

    یک وقت هایی ذهنم آنقدر پر است که

              نمی دانم چطور بیانش کنم

         ولی صبر می کنم

               امروز عجیب صبور شده ام

        چه خوب فهمیدی که حرفم نمی آید  و 

       چه خوب فهمیدی که دلم نمی خواهد تنها باشم

   چه خوب که توانستی 

                حضور بی صدای من را بفهمی

 


 
comment نظرات ()
 
 
شبیه باران
نویسنده : میترا - ساعت ۱٠:٥٢ ‎ق.ظ روز شنبه ۱ تیر ۱۳۸٧
 

             باز هم همه چیز سیاه است

                              تاریک تاریک

               می خواهم خودم را پس بگیرم ...

               می دانم  که داری مرا از دست می دهی

           و من    !  عجیب صبوریم را از دست داده ام ...

          بی تاب می شوم .... بی صبر و بی گناه  

                       زنی هستم شبیه باران ...

                  خیس از اشک های فرو نریخته

                       اشکهایم را نگاه داشته ام و

          به انتظار مردی هستم که در خیابان تلخ تنهایی

 

                   شانه هایش را به من بفروشد ...

 


 
comment نظرات ()