خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
انسان
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:٤٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ امرداد ۱۳۸٧
 

 

من با نوشتن تمرین نوشتن نمی کنم . 

 از شما چه پنهان نفس می کشم با نوشتن ... 

                آن وقت ها که بغض راه گلویم را می بندد

             و عصبانیت نفسم را بند می آورد .

        می گفت حالا دیگر شک ندارم

                  تو همانی هستی که مال منی .

         همانی که درکم می کنی .

          هر چند حالا وانمود می کنی که مرا نمی فهمی .

           ولی خودت خوب می دانی همش مزخرف است .

           می گفت : من و تو مال همیم .

          حالا تو زیادی احمقی که این را هنوز نفهمیدی

         

  گفتم می خواهم کارم را  عوض کنم ...  

 می گو یی می برمت پیش خودم که از دستم در نری !

و نمی دانی که من مدتهاست که از دستت در رفتم

               

    می گویی به من بگو چطور می شود انسان بود

                  می گویم سخت نیست

                                  انسان باش ...

    

                    می گویم انسان باش  ...

 

                    انسان نبودی ...

                                     بودی ...

                 ولی

                 عاشق نبودی ... نیستی ...

                      نمی توانی باشی

    این روزها این شهر ... این خانه ها

        این آدم ها این رستوران سنتی بی کلاس

              همه برایم غریبه اند

   و انگار تمام گذشته من و تو ،

 تمام با هم بودنمان ،

 همان روز است که داشتی خط تمرین می کردی

         و می گفتی نوشتن یادم رفته 

       و روان نویس مشکی  که داشت می نوشت ؛

           هرچه فکر می کنم یادم نمی آید چی می نوشت

    می خواستم بگویم : شما چطور به خودتان اجازه دادید ...

          که نگفتم نخواستم تلافی کارهایت را کرده باشم

چقدر این همه وقت دلم می خواسته ...

    

       روی تخت  رستوران بی کلاسه ...

                       زمان چه زود می گذشت ! 

 


 
comment نظرات ()
 
 
من یک زن هستم
نویسنده : میترا - ساعت ۳:٤٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٦ امرداد ۱۳۸٧
 

 

 سلام من یک زن هستم

 

 

 من هیچ تعریفی از جنسیت خودم ندارم  .

 

 تعریف زن بودن اون قدر تکراری و ضعیف و پیش پا افتاده است

که دیدم بهتره اصلا بهش فکر نکنم .

 

مجبورم  ...

 

 این جا رو یواشکی می نویسم کسی نشنوه ! 

 

  

به خودم می گم  تو فقط یک جسم داری .

 

یک کالبد که همه دارن ! خدا فقط به تو نداده !  

 

             وقتهایی  در یک لحظه ...

 

             بی هیچ فلسفه ای 

 

        باید بگی : خیلی ممنونم ...

 

                چه خوبه که دوستم داری  

 

                       من هم عاشق تو هستم !!! 

 

 

  

  عاشق که می گم یعنی عاشق  ... !!! 

  

         و من

 

 

          من فکر می کنم

 

         برای خودم که هستم و نیستم

 

         برای خودم

        و برای تنهایی خودم

 

 

و برای غروری که بارها و بارها جلوی چشمم ریز ریز شد 

  

 

 

        و من دم بر نیاوردم و

 

   باز هم به چشم هام گفتم صبر داشته باش

 

نه با اشک و بغض ...

 

                          ولی ...

 

                             با بغض آره ....

 

 

                                       

 

            حالا خودم ... 

 

 با خود قدم می‌زنم،

 

   خودم را به پارک می‌برم ،

 

     گاهی هم بدم نمی‌آید ،

 

               سر خودم داد بکشم ،

 

      و این همه پا پیش می‌گذارم ،

              که پس نیفتم،

         که نشان بدهم ،

            اینجا بیخود نیستم 

                  که ..... خیلی

 

  که   خیلی صاحبدلی ! خیلی ...

 

 

 

               خیلی ها مردند

 

              مردند !؟؟؟؟ نه نمردند .

 

                نه !

 

                    از من زنده ترند

 

             از من ... همه زنده ترند 

 

         و من ... فقط

 

                     اهل دلم

 

             اهل دل

 

                و من ....

 

                         فقط 

......................................

 

 

 


 
comment نظرات ()
 
 
sorry
نویسنده : میترا - ساعت ٤:٠٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳ امرداد ۱۳۸٧
 

  ----------------------------------   

     بعد از این همه وقت       

   برایم چه هدیه می دهی ؟؟؟ ..... 

 

       عشق با باز  پرداخت ۱۰ ساله !!!

  

 

 

                  SORRYYYYYYY  !!!

..............................................

....................................................


 
comment نظرات ()
 
 
قسمت من
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:٤۱ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٢ امرداد ۱۳۸٧
 

 

   

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

        من لوس شدم .

    آن قدر که دیگر هیچ کس تحملم نمی کند ، بس که زود رنج و کم طاقتم .

  هیچ وقت ، هیچ کس اشکم را ندیده بود .

  هیچ یاد نگرفته بودم برای آدمها حرف بزنم .

    درد و دل کردن خیلی سخت است .

                      من یکی که بلد نیستمش .

        قدیم تر ها ...

           تو همون رستوران بی کلاسه روی رودخونه  ،

 بعد از آن همه خنده الکی که عضلات صورتم را خسته کرد ،

     فقط  تو حواست بود که حواسم نیست .  رفتم  ... 

      تا حسابی اشک بریزم و عجیب آن که هرگز نفهمیدی  .

     حواست بود که می خواستم یک جا خودم را گم و گور کنم .

         یک جا تمام شوم ، یک جای تاریک ِ یواشکی .

                
        گفتم بدانی ،  

 

         حالا ، تو تنها کسی هستی که نباید اشک هام را  ببینی !

                 ترس هایم را بشنوی  !

    تا یادم نرفته بگویم ،   

               دست هایم یخ زده  دراین تابستان گرم !

 

    فاجعه از آن جا شروع می شود که دست تو هم سرد است

 

    و مهربان 

 

             و ستاره نیست

 

                   و اکسیژن نیست

 

                             و امنیت نیست

 

                            و آزادی ...

 

                 امان از این قلب من که درد می کند ...

 
          باز فکر میکنم جای من این جا نیست .

   من دلم  می خواسته هر جا که می روم ،

       تنها شبحی باشم که هیچ کس نبیندم .

 می گویم ؛ «  یا باید شبیه آدم ها باشی ، یا نباشی » ...   

 

         هیچ وقت و هیچ جا . من هم نیستم!

 

   راستش را بخواهی تنها گاهی نگران دست هایت می شوم .

            آخر    سرد        است . 

    و من حالا یادم می رود باید نگران باشم .  

        گفتی وقتی بر می گردی  همه چیز درست می شود .

          با این همه باکیم نیست .

              من حالا نیستم .

          شبحی که هیچ کس نمی بیندش .

می خواهم بنوازم . اَه که چه بی استعدادم من ...  .

      دیر یا زود تمام می شود همه چیز .

     می سپارم  خودم را به جادوی کلمات :

       « دیگر اینجا کسی منتظرت نیست ،  برنگرد !! »

 

 

 

     بگذار بگویم :  

     هیچ وقت هیچ چیز اینجا درست نمی شود . 

      من می مانم در حسرت یک سرپناه امن

         و یک خواب راحت

 

              و  درست نمی شود

 

      و تو بر می گردی  و دست هایت سرد است ...


      جای من یک دل سیر بخواب . جای من یک دل سیر بخند

 

           بنوش .

          زندگی کن .

               نفس بکش ...

 

       این همه ، قسمت من از تمام دنیا بود ...

  

 

 

 

 

 

  


 
comment نظرات ()
 
 
فعلا ...
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:۱٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٦ امرداد ۱۳۸٧
 

 

 

تعطیل شدیم  فعلا ...  !!!

 

ادامه مطلب ...

 


 
ادامه مطلب...
comment نظرات ()
 
 
زندانی
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٠٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۳ امرداد ۱۳۸٧
 

 

          برای من کتاب ؛ پتو ؛ کنسرو 

          و سیگار نفرستید

          نقطه

          من حالم خوب است

          نقطه

          من یک اره آهن بر نیاز دارم

         نقطه

         امضا ء : زنی از سرزمین آفتاب راه راه

 


 
comment نظرات ()
 
 
امروز
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:٢۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱ امرداد ۱۳۸٧
 

 

   خودم توی کار خودم موندم 

   تو خلوت خودم خودمو نمی شناسم 

    وقتی جلوی آیینه میرم

        نمی دونم این موجود برای چی خلق شده 

    الان که به گذشته برمی گردم می بینم

                   آیینه دار خودم ؛ خودم  بودم 

       همدم خودم ؛ خودم بودم

      خودم بودم که زندگی کردم

        سختی کشیدم

          شکست خوردم

            پیروز شدم 

             پیروز کردم

   بارها بزرگی کردم برای کوچیک و بزرگ 

   با دستهای خودم دنیامو ساختم

حتی اگه ساخته هامو ویرون کردند باز هم هستم ...

             وجود دارم و باز هم می سازم ..

 اشتباهات بقیه رو نادیده گرفتم و بزرگوارنه بخشیدم

                  حتی اگه ... حتی اگه

                حالا می فهمم

   توی آیینه ای که  خودت برای خودت نگه داری

        سرتا پا و تمام قد از تمام زوایا خودتو ببینی

     تازه آدم متوجه می شه  چقدر خودش نیست

           چقدر عوض شده.

        چقدر دست و پاش رو  جمع کرده  تا 

          توی قوطی کبریت جا بگیره !

آقا ! خانم ! یک کبریت از من بخر !!!

         و آرزوهاش رو یکی یکی به آتش بکشه

 

 

 

 

 

                      تا شاید کمی گرم بشه ...

...................................................................

   

 

   میدونی

امروز یکی از همون روزایی بود که

              تو گلوم بغض نشکسته مو دار زدم  ...

 


 
comment نظرات ()