خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
ما پاک می کنیم
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۳۱ شهریور ۱۳۸٧
 

 

من یک زن هستم

زنی که عشق رو تعریف می کنه  ،

حتی در شرایط غیرممکن .

 

از بچگی توی جیب ما  دخترا یک مداد محوکن گذاشتند

 . اگر توی جیب مادربزرگ ها و مادرهامون توی گذشته برگردیم حتما پیداش می کنیم !

اون ها هم به ما دادند ...

به ارث رسیده ...

میراث هزار سالست .

ما پاک می کنیم ...

 خودمون رو ، بعد روح ، حس های بسیار قوی و غیرقابل انکار زنانه ، احساسات ، حق انتخاب ، جایگاهمون .

استفاده از این پاک کن ، مدال جایزه داره

 . مدال زن خوب !  مدال دختر نجیب !

 مدال زن سربراه ! مدال ....

 به ما یاد دادند که انتخاب نکنیم .

مثل مرغ وایسم یک خروس دنبالمون کنه

و بزنتمون زیر بغلشو ...

نگیم . نخوایم .

 زشته بگیم عاشق شدیم ... انگار جذام گرفتیم .

 خودمون رو محو کنیم .

خطوط روحمون رو ، احساسات و عواطف  و

 شهود بسیار قوی که یک مائده الهی است .

دلیل هر حرکتمون رو نمی دونیم چون برای خودمون تعریف نشدیم .

هوس جایی نداره و نباید ازش چیزی بگیم یا بدونیم

و تا جایی پیش می ریم که هر حرکتمون هدف و منشایی جز هوس نداره و اون موقع ما حتی نفسمون بوی هوس می ده .

تو !

چند بار ماژیک محو کنت رو استفاده کردی ؟

چند تا مدال توی صندوقچه ات جا دادی ؟

چند بار به دلت مشت زدی و گفتی نخواه !

چند بار زلیخای وجودت رو منکر شدی !

کی چشم دلت یوسف رو دید و تو گفتی : نه همه مردها عین همند ...

 

 

 

 

 


 
comment نظرات ()
 
 
فریاد نزن
نویسنده : میترا - ساعت ۸:۳٢ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٦ شهریور ۱۳۸٧
 

بچه که بودم  آرزویم بود که یک بار هم که شده تنها از خیابان زندگی رد شوم،

 حالا که دیگر نمی شود بچه بود و فقط می شود عاشق بود،

از سر بچگی، هر چه وسط خیابان زندگی سر به هوا می دوم،

    هیچ کس نیست دستم را بگیرد و برای لحظه ای حتی مراقبم باشد!


                  فریاد نزن !!!

 

و گاهی وقت ها هم ، نیمه خواب نیمه بیدار  سرک می کشم زیر تخت  تا ببینم کسی آن زیر مخفی نشده باشد  

   هنوز که هنوزاست این عادت کودکی با من مانده   شاید روزی 

            در   همین سرک کشیدن ها
          با یک جن رفیق شدم  ....   خدا را چه دیدی ؟!؟ 

 * دیروز به این فکر می کردم که اگر تنهایی هر آدمی شکل فیزیکی می گرفت  و یکی می شد شبیه خودش
 آنوقت من و مثلا تنهایی ام وقتی خیلی دلمان می گرفت

 با هم قهر می کردیم  آنقدر قهر می کردیم

           تا یکی پیدا شود آشتیمان دهد

 آنوقت کسی که مارا آشتی میداد با تنهایی اش

                   می شد دوست مشترک من و تنهایی ام 

      بعد تنهایی من با او دوست می شد و تنهایی او با من  

      اینطوری نصف من پیش او بود و نصف او پیش من

                     بعد ...

                            بگذریم ,

                               اصلا هیچی .  *

 توی روزنامه خوندم   بین همه حیوانات ، گرگ ها  نسبت به زندگی دو نفره وفادارترینن

   طوری که تا آخرین روزهای عمرشون به هم وفادار می مونن

       و همدیگه رو حتی در سخت ترین شرایط ترک نمی کنن
 گرگ ها ، در عین بی رحمی و وحشی بودنشون ،

             مظهر عشقن و وفاداری    

                            و آدم ها ...  

 

و ضمنا خوندم ،

   مگس ها همه چیز رو به صورت آهسته و اسلوموشن می بینن
 به این فکر کردم که بیچاره مگس ، وقتی معشوقش ترکش می کنه  چقدر باید زجر بکشه ،

 مخصوصا وقتی که اون از دور ، دستشو براش تکون میده و میگه :  خ .. د ... ااا ... ح ... ا ..... ف ... ظ 

 * چند تا بو هست که خیلی دوستشان دارم  بوی ریحان تازه 

 و بوی خاک باران خورده  و   دود آتشی که از دور بیاید !
 
 بوها خاطرات سیال ذهن منجمد آدم ها هستند .  

 * این شعر زیبا رو از کتاب دریا در من شهریار قنبری انتخاب کردم , خیلی زیباست :
  جای پای ما دو تا از تو کوچه پاک نمی شد 

   کوچه رو از اسممون سیا میکردی ,

        نگو نه    چه روزایی ، چه روزای خوبی داشتیم
 کاش اونا رو تو کوچه جا نمی ذاشتیم 

         زیر بارون می دیدم که چتر تو دست منه
 آخه دوست نداشتی بارون به تنم دس بزنه   

               چه روزایی ، چه روزای خوبی داشتیم
 

 چه روزایی , چه روزای خوبی داشتیم  کاش اونا رو تو کوچه جا نمی ذاشتیم ....    

* وقتی آدم ها همدیگر را برای اثبات   خویش می خواهند ،

 خدا چه غریبانه برگ های زرد پاییزی را به دست باد می سپارد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            کف دستم خالیست از هر تمنایی

                                     جز عشق ...

 

 

 


 
comment نظرات ()
 
 
وسوسه
نویسنده : میترا - ساعت ٤:۱٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٤ شهریور ۱۳۸٧
 

 

    در اون شب  سنگینی نگاه ت

          پلک های منو وسوسه می کرد 

                     وسوسه م می کرد 

                 تا بخوام در کنار تو باشم

                     اما

               نمی شه ندیده  با تو بود 

          ندیده با تو در آمیخت

          می شه تو رو دید و ندید

           و با تو طعم گس عشقو چشید

        می شه با تو روی صمیمانه ترین واژه ها غلطید

                 آره

      می شه تو رو ندید و در کنار حس تو

         هرم داغ خواستنو  تجربه کرد

         می شه تو رو ندید و

       در کنار حس تو  خواستنو تجربه کرد

            ای مرد شب ! این منم

                    خراب و مست

  امشب خراب یه نگاه مستم

      سنگینی نگاه تو  پلکامو وسوسه می کرد  

         ای مرد شب !

          محض با تو بودن ...

         محض نگاه من  محض نگاه خودم

       محض بودن من  محض نبودن من

                 بیا !

          امشب جرعه ای با من بنوش ...

 


 
comment نظرات ()
 
 
به من بگو دوستم داری
نویسنده : میترا - ساعت ۱٠:٥۳ ‎ق.ظ روز شنبه ٢۳ شهریور ۱۳۸٧
 

مرا ببین

داشتم به تو می گفتم مرا ببین

                  داشتم با تو حرف می زدم

در حضور من و تو کسی نیست

با تو تنها بودم  تو را می دیدم لابلای لحظه ها

باید هم مرا تماشا می کردی ... دزدانه !

باید هم خیال لمس دستهایم را می کردی

 

من یک زنم  باهوسهای کوچک و بزرگ

 زنی که دیوانگی را می ستاید و از آن می هراسد

 بگو دوستم داری تا بیشتر باورت کنم.

 ساده نباش و همان لحظه اول آشنایی بگو که 

               میخواهی لمسم کنی !   

  باور کن  به هیچ جای دنیا برنمیخورد 

وقتی کنارت می نشینم ، به چشمهایت  بیاموز که  

         میخکوب چشمهایم شوند !

اینرا که می گویم بین خودمان باشد:

         وقتی نگاهم می کنی  به زیبایی یوسف میشوی،

و من  میخواهم این زیبایی مال من باشد

                       پس قبل ازاینکه شماره مرابگیری،

       به حرفی فکر کن  می تواند بیشتر دلگرمم کند !

                                                           بهمین سادگی!!

             نمی خواهم بگویی که زیبایی مرا هیچ زنی ندارد

              حس های من رابشناس.

            بخواه که باروحم هماغوشی کنی

.بی خیال اینکه یکبار همخوابگی با من را

 به هزارشب قدم زدن توی کوچه های

             خلوت پراز هراس ترجیح میدهی

                 اینقدر ساده نباش !

              بگو که عاشق راه رفتن بامنی.

          سخت است!  میدانم!     باید با من مدارا کنی.

باید پیه ساعتها فکر کردن به من را به تنت بمالی.

            باید  خیال لمس کردن دستهای من راکنار بگذاری.

                    مدتی باید ژرفای مرا تماشا کنی.

باید عین مجنون شب و روزت لیلی باشد تا بتوانی 

                      سخت است.اما اگر صبور باشی،

منهم چیزی از جسارت زلیخا کم ندارم

وروحم آنقدر گرم شده است که

  اگر جسمم را لمس نکنی،

        مچاله خواهد شد.خودت فکر کن!

شک ندارم که زیبایی یوسف بخاطر دروغهای قشنگی بود که می گفت.

یوسف  محو تماشای روح زلیخا شد و

         همین به زلیخا جسارت داد واصلا

   کدام یوسف است که از لمس زلیخا بگریزد؟؟؟

**************************

 

                                                        به سادگی های من

مرا ببین... با تو حرف می زنم... با عطر حضور کسی که نیست... با صدای منعکسی که لابلای گامهای پر شتاب روزمرگی ام گم نمی شود... هیچگاه... با تو... تنها تو... و نه در حضور هیچ کس دیگر...

      تو شبیه کدام لحظه ی گم شده ای؟؟؟ شبیه کدام راه ِ نرفته؟؟؟ شبیه کدام ثانیه؟؟؟ کدام تپش؟؟؟

     لحظه ای که گم شده باشد، تمنا نمی خواهد... راهی که نرفته باشند،

 مسافر نمی طلبد... ثانیه ها را چه می خواهی؟؟؟تپش ها را ...............؟؟؟

    تو را به راه می بینم... لابلای همه ی لحظه ها... شروع همه ی ثانیه ها... صدای همه ی تپش ها... تو را... ***

           ببینی ام یا نبینی ام...

               ببینمت یا نبینمت...

                     دلتنگ توام...

 

 


 
comment نظرات ()
 
 
خیال تو
نویسنده : میترا - ساعت ۱٠:٠٤ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٩ شهریور ۱۳۸٧
 

١ -  چند روزی است که  پایم به گوشه لبخندت گیر کرده ...

من حادثه ای سبز هستم  می دوم تا تیرماه 

                   بند کفشهایم را می بندم 

        و از پشت گوشه بی قراری نگاهت می کنم

                 تو زبان گنجشکها را می دانی و

             من  تعبیر خواب زمستانی درختان را

        بگذار بند کفشهایم را ببندم و نفسی تازه کنم ...

 اما  تو تعبیر سبز تابستانی من ! بگذار رازی را فاش کنم

          گوشهایت را به من بده ...

                     من زبان زمستان را می دانم 

             گوشهایت را بده ...

             صدای شکستن چیزی را نمی شنوی ؟؟؟؟

************************

2 -  من  از سمت ستاره ها به پیشواز مردی می روم

               که با سکوتم سخن می گوید

زنی هستم از جنس باران

   به انتظار مردی که در خیابان تلخ تنهایی

                          شانه هایش را به من بفروشد ...

****************************************

3 - دلم می خواست همیشه غزلی بگویم که

           آخرین بیتش ... آخرین پلک خواب آلوده تو باشد

                  امشب ولی می خواهم به جای حافظ

                      با دیوان چشمان تو فال بگیرم

       پلک که  می زنی ورق ورق غزل تازه زاده می شود

        آخرین برگ دیوان  چشمان تو کجاست ؟

                                    پلک بزن !

                       من غزل تازه می خواهم

**********************

4 - خیلی وقتا نباید سکوت کرد ...

       وقتی سکوت می کنیم آخرین فرصت رو برای گفتن " دوستت دارم " از دست می دیم

*****************************

 5- گفت  دوستیم ؟  گفتم دوست دوست .

          گفت :  ((  تا )) کجا ؟  گفتم دوستی (( تا  )) نداره !

              می دونستم باور نداره 

         می دونستم  دوستی بدون (( تا )) رو نمی فهمید ...

 ************************************

       6 -  محض رضای خدا یکی بیاید و بیدارم کند ...

*************************************

7- چقدر شبیه خودت می شوی

           وقتی برای مهر ورزیدن دنبال دلیل نمی گردی

****************************************

8- پر شدم از حرف ...

از همه جام حرف داره می زنه بیرون از بس که جا نمی شن ...

                   اما تو مطمئن باش

         هیچوقت از تو با کسی صحبت نخواهم کرد

                        تو باید بکر و بی عبور باقی بمونی ...

************************************

9 - خوش دارد اتفاق می افتد ...

                 هرچه باشد چشم بسته  قبول !

***************************************

 10 - خیال تو دارد سر به هوایم می کند ...

                                                    با من بساز !

*******************************


 
comment نظرات ()
 
 
برای تو
نویسنده : میترا - ساعت ۱:٠٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٦ شهریور ۱۳۸٧
 

 

 .به معنای واقعی کلمه غمگین شدم و این یعنی باید تکیه بدهم به دیوار خیس کوچه و بگذارم سرما مثل بلوغ در ساق هایم بپیچد و به دست های همیشه یخ زده ام برسد.

سیگاری آتش بزنم٬

کمی به شعله فندک خیره بمانم و تعجب نکنم چطور با وجود سوزی که می آید بی حرکت مانده.

آنقدر بنشینم که باورم شود قرار است خودم از جا بلند شوم

و هیچ تام کروزی دستم را برای بلند شدن نمی گیرد

 و منتطر آغوش گرم هیچ گرگی نباید باشم.

 

             

 

      می گویم : حالم خوب است

 

              ولی خودم می دانم خوب نیستم

           دارم بهانه می گیرم که نیایم

                       تند نگاهم می کند

                        بیشتر به سمت من می آید

                   سرم پائین است

        و دارم فکر می کنم به روزهایی که همه گذشته

        و خاطراتم را که گذاشتم توی چمدان

     و دارد خاک می خورد میان خرت و پرتهای زندگی 

    دست زیر چانه ام می گذارد سرم را بالا می آورد

                       اشکهایم سرازیر می شود

                        - تو چته ؟؟؟؟

                         - من باید برم

                          - صبر کن  

                                      - باید برم ...

 

      ساکت می نشینم  ... شنونده مثل همیشه  

          می گوید نگاهم از آن نگاههایی که

             رسوخ می کند تا ته وجودش

                 می گوید مراقب خودت باش

             می گویم :  این دردها می آیند و می روند ...

                   نگران چه هستی

            آدم با هر دردی کنار می آید 

              به هر دردی عادت می کند ... نمی کند ؟

           باید دنبال یک دلمشغولی تازه بگردم ...

       آدم تنها که می شود  می افتد به جان خاطراتش

    می گوید : آدم عجیبی هستی ...

              دغدغه های عجیبی هم داری

            حتی سکوت هایم هم ترساننده است 

         حالا یاد گرفته ام بلند بلند فکر نکنم ...

یاد گرفته ام دغدغه های عجیبم را برای خودم نگه دارم !

         یاد گرفته ام سکوتم را هم برای خودم نگه دارم !!

                     حوصله شنیدن  داری ؟ !

       می دانم داری ...

        هم دغدغه های عجیبم را و هم سکوتم را

          دچار حس غریبی شده ام این روزها

        دوست دارم فاصله اداره تا خانه را پیاده بروم 

دوست دارم   بنشینم کنار دریای شمال 

          سیگاری بگیرانم و از تردیدهایم برایت بگویم

           از نگرانی هایم  و از ترس هایم

دلم می خواهد برف ببارد ...

  یک دوست می تواند  با تمام مهربانی هایش

  و با تمام افکارش نوشته هایم را بخواند

آنقدر که دلم بخواهد دغدغه هایم را برایش بنویسم و خیالم راحت باشد  که او می فهمد

 نپرس اینها را چرا برای تو می گویم ...

                       خودم هم نمی دانم

بی هیچ دلیل قانع کننده ای دلم می خواست

                  برای تو بنویسم ...

 

  


 
comment نظرات ()
 
 
نگاهم کن
نویسنده : میترا - ساعت ۱:۳۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٢ شهریور ۱۳۸٧
 

 

   لحظه های تاریکم را با نور نگاههایت  جان دادی ...

         حالا کجا هستی ؟

                 دستانت چه می کند ؟

دستی که مضرابش نوازشی است

         و هر تار جان مرا به سرودی تازه می نوازد

   و آن چشم ها که ...

پیش از آنکه نگاهی باشد ... تماشایی است ....

          من ماندم

       ما ماندیم و به تماشا نشستیم ... دروغ را ...

                        نگاه کن

                 نگاهم کن

                           نگاهم کن

                                      بسوزان مرا...


 
comment نظرات ()
 
 
دلتنگی
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٢٦ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٢ شهریور ۱۳۸٧
 

 

چقدر طعم زننده ای دارد این دلتنگی

  فکر می کنم دارم شبیه کسی می شوم که توی رویاهام داشتم

           در تمام دقایق چشمهایش را می دیدم

که دنبال چیزی بود گویا در  تاریکی گم شده بود

بعد چشمم پی کسی می رود که توی یک ماشین درب و داغان نشسته

       و فکر می کردم دارد الان به چه فکر می کند !

یک حقیقتی را بگویم

من هیچوقت عاشق نشدم تا به حال

یک حقیقت تری را بگویم  ...

           همه چیز مرتب بود   وقتی نشسته بودیم  در کنار هم  توی آنهمه شلوغی ...

    و در یک لحظه

          و من خودم را کمی کنار کشیدم

     نه بخاطر اینکه بخواهم مثل اکثر همجنسهای خودم

               خودم را بگیرم یا محکم نشان بدهم

              تمام وجودم لرزید از این تماس یک لحظه ای

               و چه بد شد که ...

        آخر  فکر می کنم گیر کرده ام این روزها

  اصلا ولش کن

               نفهمیدم بالاخره چه شد  گم شدم یا آهسته آهسته ته کشیدم  ...

        یک حقیقت دیگری را بگویم

          ای کاش اینقدر مغرور نبودم

              دلم می خواست اینقدر مغرور نبودم و با کسی حرف می زدم

                       توی بغلش گریه می کردم

                 و بعد می گفتم  خیلی ممنون که کنارم بودی

  آدم وقتی با دوستان دیداری تازه کند

 تازه یاد تمام چیزهایی می افتد

که قبلاً داشته یا می تواند داشته باشد و ندارد.

 تازه آدم متوجه می شود چقدر خودش نیست.

چقدر عوض شده.

چقدر دست و پایش را جمع کرده است تا در قوطی کبریت جا بگیرد.

 

            آقا ، خانم یک کبریت از بخر !  

 و آرزوهایش را یکی یکی به آتش بکشد  

    تا شاید کمی گرم شود 


 
comment نظرات ()
 
 
یک روز من
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۱ شهریور ۱۳۸٧
 

 

من لوس شدم .

    آن قدر که دیگر هیچ کس تحملم نمی کند ، بس که زود رنج و کم طاقتم .

  هیچ وقت ، هیچ کس اشکم را ندیده بود .

  هیچ یاد نگرفته بودم برای آدمها حرف بزنم .

    درد و دل کردن خیلی سخت است .

                      من یکی که بلد نیستمش .

        قدیم تر ها ...

           تو همون رستوران بی کلاسه روی رودخونه  ،

 بعد از آن همه خنده الکی که عضلات صورتم را خسته کرد ،

     فقط  تو حواست بود که حواسم نیست .  رفتم  ... 

      تا حسابی اشک بریزم و عجیب آن که هرگز نفهمیدی  .

     حواست بود که می خواستم یک جا خودم را گم و گور کنم .

         یک جا تمام شوم ، یک جای تاریک ِ یواشکی .

                
        گفتم بدانی ،  

 

         حالا ، تو تنها کسی هستی که نباید اشک هام را  ببینی !

                 ترس هایم را بشنوی  !

    تا یادم نرفته بگویم ،   

               دست هایم یخ زده  دراین تابستان گرم !

 

    فاجعه از آن جا شروع می شود که دست تو هم سرد است

 

    و مهربان 

 

             و ستاره نیست

 

                   و اکسیژن نیست

 

                             و امنیت نیست

 

                            و آزادی ...

 

                 امان از این قلب من که درد می کند ...

 
          باز فکر میکنم جای من این جا نیست .

   من دلم  می خواسته هر جا که می روم ،

       تنها شبحی باشم که هیچ کس نبیندم .

 می گویم ؛ «  یا باید شبیه آدم ها باشی ، یا نباشی » ...   

 

         هیچ وقت و هیچ جا . من هم نیستم!

 

   راستش را بخواهی تنها گاهی نگران دست هایت می شوم .

            آخر      سرد        است . 

                  و من حالا یادم می رود باید نگران باشم .  

          گفتی وقتی بر می گردی  همه چیز درست می شود .

                     با این همه باکیم نیست .

             « دیگر اینجا کسی منتظرت نیست ،  برنگرد !! »

 

 

           بگذار بگویم :  

                  هیچ وقت هیچ چیز اینجا درست نمی شود . 

                     من می مانم در حسرت یک سرپناه امن

                  و یک خواب راحت

 

              و  درست نمی شود

 

      و تو بر می گردی  و دست هایت سرد است ...          

               می خواهم بنوازم . اَه که چه بی استعدادم من ...  .

      دیر یا زود تمام می شود همه چیز .

     می سپارم  خودم را به جادوی کلمات :

            جای من یک دل سیر بخواب . جای من یک دل سیر بخند

              بنوش .

 

                 زندگی کن .

                         نفس بکش ...

                   من حالا نیستم .

          شبحی که هیچ کس نمی بیندش .

 

       این همه ، قسمت من از تمام دنیا بود ...

 

 

 

 


     


 
comment نظرات ()
 
 
کاش می دانستی
نویسنده : میترا - ساعت ٢:٤٤ ‎ب.ظ روز شنبه ٩ شهریور ۱۳۸٧
 

 

         دیشب خواستم واس دل خودم لبی به خمره تر کنم

                ولی   این مستی هیچ ربطی به دل من نداشت

                    دیشب از اون شبها بود که خراب بودم

      یه دنیا حرف داشتم و پروای حرف نیست ...

                              بی زبانی ام را نبین

                 من مذهب ندارم ... به گمانم خدا هم ندارم

                         قلبم در سینه جا نمی شود

                    بجای اینکه بتپد ، می وزد و می بارد

                              می گردد و می تابد

                   می شکند ... می سوزد و می گیرد

                                  و از دست می رود

                توی ذهنم خاطرات پاییز !!  ترک می خورند

            حرفهایت را قاب گرفته ام ... زده ام به دیوار ذهنم

            حرفهایت زیستن می آفرینند ... می دانستی ؟؟

                    خیال تو   فکر تو   سر به هوایم می کند

                          حالا بگذار از اول بگویم

                                             پاییز بود ....

                            گیرم  تو  نیستی  ... باران نیست

        و برگریزان اول پائیز دارد می آید ...

 


 
comment نظرات ()
 
 
درباره پست قبلی
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٠۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۳ شهریور ۱۳۸٧
 

دیگه نشد !عصبانی

           هر چی فکر کردم دیدم نمی شه و باید بگم

          نه اینکه فکر کنید مهم بود ها  !!!   متفکر

           نه خیر اصلا م !!!  مهم نبود !!!!دروغگو

             ولی خب ! راستش مهم بود  ... منتظر

اصلا به کی چه ربطی داره که کی چی می نویسه ؟

           هان ؟ هان ؟ هان ؟ عصبانیعصبانیعصبانی

   آقا !

  ما همین جا و تو همین پست به همه دوستان و غیر دوستان !

          و فراموش شدگان و فراموش شوندگان !

          و اونایی که میخوان فراموش بشن  ...

         و اونایی که قاط زدن و متلک می اندازن و

          و اونایی که  ...

         اصلا به همه می گیم که 

        ما هرچی که دلمون بخواد می نویسیم قهر

مخاطبمون هم هیچ ارگان و سازمان و نهاد خاصی نیست عینک

         ما واس خودمون می نویسیم  ...

   طبق قوانین سایت می تونیم فرهنگی ، هورا  اجتماعی ، بنویسیم  و                  سیاسی هم !  عینک

  ( قابل توجه متلک گویان و شایعه سازان خواهان فراموش شدگی مقطعی  و شاید ممتد  در آینده ! ) سوال

                                      خیال باطلخیال باطلخیال باطلخیال باطل

   پ ن 1 : شایعات و تیکه هایتان را در قالبی زیبا و دلنشین نوشته و مربع ارسال خصوصی در صفحه کامنتها را تیک بزنید لطفا"  تشویق

پ ن 2 : پ ن بالا فقط و فقط جهت حفظ آبروی مدیر وبلاگ بود و ارزش دیگری ندارد .  عینک

پ ن 3 : بیشتر از این خودتان را لوس نکنید و به ریش مدیر محترم  وبلاگ نخندید .مشغول تلفن

پ ن 4 : توصیه های ایمنی را جدی بگیرید ! از ما گفتن بود ها ... مژه

پ ن 5 :  چنانچه  مشکلات روحی و جسمی تان حل و فصل شد  از ادامه دادن این بحث جدا" خودداری کنید ...مشغول تلفن

پ ن 6 : بسه دیگه ... یک ( پ ن ) یاد گرفتی ها  ... بی خیال هم نمی شود این مدیر محترم بی جنبه وبلاگ !

تبصره 1 - گندش را در آورده این نویسنده ... به قول دوستان بعضی ها !!!سبزسبزسبز

  تبصره 2 - عکس این پست خیلی بی ربط است ... چون عکس مربوطی نداشتیم ...آخ

       


 
comment نظرات ()