خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
مرد !
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٠٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٩ مهر ۱۳۸٧
 

چاکر احمد آقا !

و همه مردهای مثل اون

.

 مردهایی که زندگی کردند ، سختی کشیدند ،

             شکست خوردند ، پیروز شدند ، 

 اشتباه بقیه رو نادیده گرفتند و بزرگوارانه بخشیدند ،

 

               زندگی رو با دست های خودشون لمس کردند ،

 

                حتی اگر بارها دستشون سوخته ، تاول زده ...

 

مردهایی که چشم هاشون پر از حرفه ،

مردهایی که مردی رو در صدای کلفتشون به نمایش نمی زارن ...  مردهایی که کلاس رو در ماشین و موبایل و خوش تیپی نمی بینن

مردهایی که شرافتشون کلاسشونه

 

مردهایی که حرفشون حرفه و قولشون قول ...

 

     مردهایی که  سر سفره دلشون آدم  زندگی می کنه ...

                        

                  آروم می شه ...

 

         بارها پدری می کنند برای کوچیک و بزرگ ...

            مردهایی که دستاشون دنیاشون رو ساخته

 ... حتی اگر همه ویرونه کرده باشن ساخته هاشون رو ...

اونها باز هستند ... وجود دارند ... می سازند ... چون مردند ... 

 

 یک مرد تمام عیار!

 

به همچین مردی باید گفت  مرسی که وجود داری

 . مرسی از حضورت

...  زندگانی او با شرافت و عناصر وجود او چنان درهم آمیخته شده بود

که طبیعت را توان این بود که به تمامی جهان بگوید

       او یک مرد بود او یک مرد بود . 

 

           دیگر همانند او را نخواهم دید .

.

.

 


 
comment نظرات ()
 
 
بازی
نویسنده : میترا - ساعت ٥:۱۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ مهر ۱۳۸٧
 

 

احساس می کنم دارم به پایان نزدیک می شوم

    می خواهم سکانس پایانی این فیلمنامه  را بنویسم

.

          - دیگه سکانس مکانس واس من ننویسی ها !!!

          - من با نوشتن تسکین پیدا می کنم  می خواهم بنویسم

          - خیلی خوب بنویس  ولی دیگه سکانس مکانس ننویس !!! 

           من نمی گذارم بهمش بزنی ... مطمئن باش !

         ****************************************

          هفته قبل دلتنگ بودم و ...

                 نمی خواهم بگویم عصبانی  بودم ...

                           خب ...  ولی چرا  من عصبانی بودم

                                     قید همه چیز را زده بودم !

                        و اگر نمی آمد ...  اگر نمی آمد 

                                   قیدش را زده بودم !

                                   برای همیشه ...

 *************************************

و اما حکایت دوستی که در حقیقت دوست من  نیست !

 دوستی که می دانم به کسی تعلق ندارد ...

                آنهم بخاطر حافظه کوتاه مدتش !  

                  یا انبوه اتفاقاتی !!! که 

               در زندگی اش  می افتد ( مراجعه شود به پست قبلی )

- می خوام همه چیز تموم بشه

- نه !

- تو منو فروختی ...

- نه می خوام که بمونی ... حق با توست

- من از این بازی می رم بیرون ...

- کسانی که تحت هر عنوان ...............

               زمین بازیو ترک کنن ...............

            3- 0 براشون محسوب می شه  

-  من با یه نفر رقابت می کنم که ارزش داشته باشه ...

- یه وقتی ... حالا نه حتما امشب ... با هم حرف بزنیم !

-  ........................................

.

. یک جایی خوانده بودم :  زخم های ادم سرمایه آدم است

                         سرمایه ات را با این و آن قسمت نکن !

 

************************************************

این روزها نفس کشیدن سخت است  ...

.

.

دلم نمی خواهد همه چیز را از چشمانم بفهمد ...

                   و می فهمد !!!

.

************************************************

.

دق دلی ام از دیگران را باید سر یکنفر ! خالی کنم دیگر ...

               - ( اونو با چوب من نزن تو رو خدا )

.

*********************************************

اگر قرار بود مدال حماقت را به کسی بدهند

                        بی شک اولیش مال من بود ...

این روزها  دلم می خواهد بی خودی گیر بدهم

               و تا روزم را به گند نکشم دست بردار نیستم

         دلگیرم ...

       عصبانی ام   

          با یک جمله به خودم ... خودم را آرام می کنم

                -  یکی دستم رو بگیره !!!

 .

.

 

 


 
comment نظرات ()
 
 
زندگی
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٧ مهر ۱۳۸٧
 

 

باز هم این مطلب مخاطب خاص عام ندارد    :

می خواهم تنهائی هایم را  پس بدهی

دیگر دوستم نداشته باش

 حالا دلم نمی خواهد با کسی حرف بزنم

                    و یکساعت فلسفه بافی کنم ...

دیگر دلم نمی خواهد تکیه بدهم

 به پشتی همان رستوران بی کلاسه و پاهایم را دراز کنم

 حالا دیگر دوست ندارم بنشینم

         کنار دریا و  ساعتها برای کسی درددل کنم

  از تردیدهایم بگویم از نگرانی ها و دلمشغولی هایم ...

        

           نه !

        بگذار تا بغضم اشک نشده بگویمت

        من حالا به حقیقت خیلی چیزها شک می کنم ...

          شدم از آن آدم هایی که آنقدر دیده و کشیده

           که دیگر هیچ چیز   حتی 

     حتی احساسی که داشتم دچارش می شدم

            را نمی شود از چشمانم خواند ...

    عزیزم !

         بگذار حقیقتی را بهت بگویم   ...

.

.

.

       این روزها هیچ چیزی مرا آویزان زندگی نمی کند ...

.

.


 
comment نظرات ()
 
 
دوست من
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٥ مهر ۱۳۸٧
 

    

          و اما حکایت دوست  من ....

 

             البته او دوست "من" نیست.

 

          این جور دوست ها  به کسی تعلق پیدا نمی کنند.

 

          شاید مشکل از حافظه کوتاه مدتشان باشد.

 

              شاید هم انبوه اتفاقاتی !  که

 

 

      در زندگی شان می افتد !!  باعث این مهم می شود.

 

                    نمی دانم.

 

           به هر حال او هیچوقت دوست  من  نبوده  است .

 

               شاید کمی آفتاب پرست بوده باشد ،

 

 

                کمی خر یا کمی چیزهای دیگر

 

          

                      اما هیچ وقت دوست من نبود .  .  ٬

 

 

عجیب است که . هیچ کارش اعصاب مرا خورد نمی کند.

 

 

        به جز  کارهای ضد و نقیض ، 

 

 

         بازی ها و نمایش های جور واجورش  

 

                  و .... 

                      

 

 

             و من سعی می کنم درک کنم.

 

 

 

    در مورد او من "سعی" می کنم همه چیز را درک کنم. 

   

        ولی این بازی تمام شد .... می دانی که من ،  تمامش کردم

 

                    خنده دار است نه ؟؟؟؟؟

 

   

     بازی ایی  که شروع نشده !  تمام شد ....

 

 

 

                    ببین  ! 

 

         تو شاید خیلی گربه  یا  آفتاب پرست باشی 

 

 

 

    اما من هیچ شباهتی با گوسفند ندارم  !!!  

 

                                      به خدا

*************************************************

 

 


 
comment نظرات ()
 
 
دوستی ها و دشمنی های بی مقدمه
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٥٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٤ مهر ۱۳۸٧
 

 

روزگار عجیبیه ها... 

گاهی به صدای تیک تیک ساعت حساس میشی...

 

         از صبح دنبال یه بهونه میگردی...

 

 اصلا یادت میره که تازه نیشت از خنده بسته شده!

 

مثل همیشه 1 قاشق کافی میت ریختی توی قهوه ت

 

       اما با طعمش حال نمیکنی...

 

 

     یه وقتهایی تمام قوانین ضد و نقیض عالم

 

    با هم یه معجون عجیب می سازن به اسم "شوکران زندگی"

 

   و تو میدونی که نوبتش رسیده تا یه پیک بزنی!

 

 

 

     به سلامتی میری بالا و ناسلامتی می افتی توی حفره عمیق

 

             درونت...آه از نهادت در میاد!

 

 

    ولی خب هنوز معلوم نیست واقعا چته!

 

            بعد از کلی کلنجار رفتن یه جا کز میکنی

 

            و دلخوشیهای اخیرت رو به یاد میاری....

 

 

سکانس اول : من داغونم ولی می نویسم ... بی اجازه

 

 

سکانس دوم : اگر می دانستی ....

 

 

سکانس سوم : من ساخته بودمت از چیزی که جنسش معلوم نبود ...

 

 

سکانس چهارم : کلمه ها ؛ حرف ها ؛ لحظه ها هی فرار می کنند

 

 

سکانس پنجم :  از این دوستی های بی مقدمه و

 

 

                               از این دشمنی های بی مقدمه  ...

 

 

 

سکانس ششم : دلم می خواهد با کسی حرف بزنم

 

 

         توی بغلش گریه کنم بعد بگویم ممنون که پیشم بودی

 

 

سکانس هفتم : من با توسر ناسازگاری گذاشتم شدید!

 

                        و تو صبور شدی ،  عجیب!

 

 

با حرف‌هایت دل ثانیه‌ها را میشکنی، چه برسد به دل من! ببین!

 

         گوش کن!   

                       تو داری آهسته‌آهسته مرا از دست میدهی...

                               آهسته‌آهسته

 

 

 

سکانس هشتم : می شود بگذاری بروم ؟؟؟

                         می شود دلتنگم نشوی ؟؟؟

.

.

.

 در اوج ناباوری میبینی که دلخوشیهات چقدر ساده و کوچیکن!!!

 

 تازه میفهمی همین کوچکهای خواستنی

 

که هیچ هم به نظر نمیان, واست چقدر مهمن !

 

 

                باورت میشه؟

 

باور میکنی که خط خطی ام  که  داغونم  

  خسته ام ... از شلوغیها...حرفهای مردم... از دیوارهای سرد و  بی روح ... از بازی ها ونمایش های بیهوده آدمها ...

 از نگاه کردن هر روزه به نوشته های  پائیز82 ...

 از نفهمیدن هوش مصنوعی   

           و انتظار برای آمدن لک لکها خسته است.

 

 پال مال نقره ای اش  را آتش می کند.    , بوی خاک نم دار ,

 

      مرز نامعلوم آبی دریا و آسمان  

 

 

 آرزوهای بر باد رفته  ...............

 

چقدر دلتنگ پائیز و شوخی های اوست .

 

 پائیزی که ...  که با ورودش سطوح انرژی جابجا می شدند.

 

امکان نداشت دلزده از دنیا نزدش می رفتی

 

        و امیدوار باز نمی گشتی.

 

   پای ثابت محو کردن دلتنگی هایش  همیشه او بود

 

        پک محکمی به سیگار میزند ...

 

 افکار آشفته اش را با دود آن رها می کند

 

 و نسیم امواج از لابلای موهایش می گذرند.

 

عاشق میز و صندلی حصیری روی تراس است .

 

 میل عجیبی به نوشتن دارد اما نقطه شروع را گم کرده است!

 

 ذهن آشفته اش را جستجو می کند...

 

 

اوضاع قمر در عقرب اداره  و  این شروع و این پایان 

 

نه! هیچ یک شروع داستانش نیستند.  

 

  برای یافتن نقطه آغازین داستان هزار قطعه ذهنش را به هم

 

ریخته است...

 

 

 بهانه سفر را به یاد نمی آورد .

- کجا می ری ؟  اینجا خیلی بهتره که !

 

- اینجا چیزی ندارم که بخاطرش بمونم

 

- واقعا چیزی نداری ؟؟؟؟

 

- نه

 

- بمون .......................

 

  موبایلش را نگاه می کند خاموش است.

 

دگمه قرمز... روشن...

 

 رمز ....   و اس ام اس های در راه مانده می رسند.

 

 اول :   - چرا خاموشی ؟  به من زنگ بزن ...نگرانیم

  دوم :  - سلام صبح بخیر چرا خاموشی ؟ 

  سوم :  -  نیستی ... یه خبر از خودت بهم بده ...

 

 

نقطه آغازین را پیدا کرده است... 

 

بازگشت از اداره  به یاد روزهایی بی انتهای تنهایی

 

  پائیز بود

 

  کنار دیوار بلند سفارت قدم می زد   

 

و دو دل بود که آیا اس ام اس بفرستد یا نه ... 

 

 آیا تنهایی اش تمام شد بالاخره ... ؟؟؟

 

             - نه

 

 با دستانی لرزان روی کاغذ می نویسد:   

 

عزیزم... انتظار بس است ...

 

 

 

 


 
comment نظرات ()
 
 
یادداشت های یک زن
نویسنده : میترا - ساعت ٤:۳٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٢ مهر ۱۳۸٧
 

 سلام

حالم خوب، زندگی هم خوب! ساکتم،

خیلی ساکت انگار در درونم اتفاق غریبی افتاده،

حتی برای خودم هم غریبه ام! خیلی غریب!

زندگیم عجیب در آرامش و سکوت میگذره!

مثل این میمونه که بشینی پای یک فیلم صامت!

هرچند دیگه اینقدرها هم بیصدا نیست!

نمی دونم ترسم از این که مبادا آرامش قبل از طوفان باشه!

همه چیز ساکت و درون من هیاهو!

خیلی بیقرارم، نوعی بیقراری در یک آرامش بی انتها! 

 دلم گرفته، دلم عجیب گرفته!

دیدی گاهی حرف برای گفتن داری اما نمی تونی بگی؟

الآن اینجوریم.

یه جوری سردرگم !

یکسری اتفاق افتاده و من وسط این اتفاقات نشستم و دارم

فقط بهشون نگاه می کنم انگار که این من نیستم

انگار که اینا بخشی از زندگیه من نیست.

اونقدر خسته ام که نگو! خستگی از تنم بیرون نمیره!

- اگه دیگه منو نبینی چیکار می کنی ؟

- حالم گرفته میشه ... 

- تو چی ؟

- من تو این دنیا دلبستگی به چیزی ندارم ...

- احساس چی ؟؟؟

- دارم

-  پس احساس داری !

- آره

- پس وابستگی هم داری !

- نه

-  ولی من حالم گرفته می شه ...

 

*************************************************

نکته:  من و خودم فقط دوست هستیم ؛

 هیچ احساس خاصی بهم نداریم؛

 فقط گاهی تو رویاها و خستگیهای هم  شریک می شیم.

 گاهی بهش می گم تو که اهلش نیستی تو که

اونی نیستی که نشون می دی چرا از این اراجیف میگی؟

- هستم !

- نیستی .... ولی من دیوونه ام !

 اصولاْ هربار که تو زندگیم به کسی میگم نه!!!

 تا چند روز کلافه ام!

 حالا؛ نمی دونم این یکی رو جدی جدی نمی دونم!

   این یکی قضیه مسخره بازی و  فرار نیست!

            اونم چون صرفاْ خسته ام

                  نه!

 نمی تونم باور کنم این من بودم که

     اونقدر خونسرد نگاه می کردم و 

        حرف زدم؟ چرا فرار نکردم ؟   

    چرا به خودم می گم حسم فقط یه تب تند نبوده؟

   چرا فکر می کنم شاید اون موقع اشتباه کردم

         و تصمیم بچگانه بود؟

    چرا دلم کمی لرزید؟

    چرا  و هزار و یک چرای دیگه!  

            نمی دونم جواب هیچکدومش رو 

         نمی دونم! فقط احساس خر بودن می کنم همین!

          به همین سادگی.

        چه جمعه مهیجی داشتم؟

        حالا از جمعه  تا حالا گیجم!

                خسته ام و ذهنم درگیره!

 *************************************************

از امروز شروع کردم به تکمیل مدارکم برای رفتن!

   یکی نیست بگه چته تو که می خوای بری

         چرا اینقدر سردرگمی دختر؟

اما گذشته از همه این درگیریها از صبح لبخند

          از رو لبهام محو نشده!

 این لبخند از سر حفظ یک نقاب بر چهره که از ته دلمه!

جالبه این همه ذهنت درگیر باشه و

  خسته باشی اما باز دلت شاد باشه و

            بتونی با تموم وجودت لبخند بزنی!

گاهی احساس می کنم زندگیم هیچ قاعده و قانونی نداره!

 اما در عین حال قانونمنده!

خدای من امروز عجب روز احمقیه!

      کلی کار احمقانه کردم.

 اما خوب یه جورایی هم  دارم با هاشون حال می کنم!

 دلم می خواد برم بیرون کمی قدم بزنم!

   دوس دارم طرفم انقدر زرنگ باشه که

                 بتونه منو نگه داره

اصلاً برام مهم نیست در موردم چی فکر می کنن.

        من همینم که هستم کلی هم از خودم راضی ام.

همین که راحت نفس می کشم، یعنی آرامش و آسایش

 

           جهان زیرسیگاری من است

 

************************************************

 


 
comment نظرات ()
 
 
پراکنده
نویسنده : میترا - ساعت ۸:٢٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۱ مهر ۱۳۸٧
 

 

دارم شبیه کسی می شوم که توی رویاهام داشتم

   بهم گفتی چشمات غمگینه 

 همان روز حواست نبود که حواسم نیست 

   که می خواستم خودم را گم و گور کنم

        می خواستم یک جا تمام شوم

           می خواستم ...

              حواست نبود که نگفتم ...

   من هنوز شب ها دلگیرم از دنیا  

                        هنوز شب ها نمی خوابم

      هنوز فقط چای داغ می نوشم 

                هنوز تنهایی را دوست دارم

                    تو درست فکر می کنی

      کسی که شب ها نمی خوابد ... چای داغ می نوشد ...

         غذا دوست ندارد ...  به قول ( بهی ) " فرت و فرت " 

                             سیگار می کشد

             و هیچ چیزی خوشحالش نمی کند

               حتما" یک جای کارش می لنگد

 خوبی اش این است که من خسیسم

         توی استفاده از کلمات   و نگاه !!!!

    دلم می خواهد دهن کجی کنم  به همه ...

      بیخودی لبخند و کلامم را خرج آدمها نمی کنم 

     گور پدرشان بگذار بگویند حرف زدن بلد نیست این دختره !

       می دانم اینجا جای من نبود و نیست

       فکر می کنم شاید جایی غیر از اینجا ، کلمه ای ، لبخندی

         حرفی ، نگاهی منتظرم باشد ...

          نمی دانم چرا همیشه دارم تاوان پس می دهم 

            بعضی وقتها تاوان کاری را پس می دهم که

      نمی دانم دلیلش چه بوده و کجا چکار کردم ولی  پس دادم

     خیلی وقتها مثل یک شیشه جلوی  چشم خودم ریز ریز شدم

             ولی فقط سکوت کردم !!!!

 **************************************

     و آن شب ...  

        همان وقتی که کلی به خودمان رسیدگی کرده بودیم و

           همگی سعی می کردیم زیباتر از دیگری  جلوه کنیم  

    درست همان وقتی که مثل مرغهای

                             مرغدانی نمایش می دادیم

       که خروسی بیاید و ما را بزند زیر بغلش و برود

          همان وقت دوست داشتم روی زمین بنشینم

          کنار صندلی هایی که مرتب چیده شده اند

        دوست داشتم بنشینم روی زمین

             لبخندی بزنم  و به خودم  و به همه  بگویم

                   حالا که چی ؟؟؟؟؟

       **************************************

      توی ذهنم داری ترک می خوری

        دستم را بر روی دستگیره در می گذارم

 - خداحافظ !

 - کجا ؟ یه دقیقه وایسا   صبر کن

   نگاه می کنم به لبخندش و چشمهایی که

                        در آنها زندگی کردم

   نگرانی اش را حدس می زدم  و اینکه مرا نفهمیده ...

     مصرانه طفره می روم از نگاه کردن به چشمهایش 

              از چیزی که منتظرش بود و من نگفتم

    - دوست داشتن تعهد میاره می دونستی ؟

      - آره می دونم

       - نه نمی دونی  هرگز هم نخواهی دونست

          با خودم کلنجار می روم ...

             باید بروم  باید ...

       آویز سوئیچ آویزان می ماند از دستم

         - خداحافظ !

 

روحت آسمانی . نگاهت همیشه بارانی . قلبت دریایی

 

*********************************************


 
comment نظرات ()
 
 
مرا با چشمانی باز ببوس
نویسنده : میترا - ساعت ٩:٥۸ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٧ مهر ۱۳۸٧
 

 

      

       

        وقتی مرا می بوسی چشمانت را نبند....

 

            مرا با چشمانی کاملا باز ببوس....  

 

     مرا با چشمانی باز ببوس....

  

   تا ببینی من زیادتر گریه می کنم...

   

                     اما کمتر جا می زنم!

 

           مرا با چشمانی باز ببوس....

 

                     تا در نگاهم اندوه را نیز ببینی....

 

  

          مرا با چشمانی باز ببوس.....

 

               شاید روحم را در پس جسمم ببینی....

 

                 من روحی دارم که می اندیشد....

 

                       و  روحم را  ...

 

        هیچ وقت آرایش نمی کنم....

 

                        فقط گاهی آنرا می پیرایم!

 

        مرا با چشمانی باز ببوس....

 

                      من مثل تو نیستم....

 

     اما درست به اندازه تو  آمیخته  از خوبی و بدیم!

 

 

         مرا با چشمانی باز ببوس.....

              شاید در چشمانم خودت را پیدا کنی ...

مردی که با چشمانی کاملا باز 

                     زنی را عاشقانه می بوسد !

 


 
comment نظرات ()
 
 
بین لحظه ها
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٦ مهر ۱۳۸٧
 

 

یه جایی بین لحظه ها گیر کرده ام

                پیدات شد

                       منو یادته ؟

***************************

          می پرسد :

             - می ری ؟     نمی دونم

             -  چرا ؟          نمی دونم

              - کجا ؟         نمی دونم

              - تا کی ؟      نمی دونم

               - بر می گردی ؟   

                                     نمی دونم

 


 
comment نظرات ()
 
 
بهای دوست داشتن
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۸ مهر ۱۳۸٧
 

     

می گویند : اگر چیزی را دوست داری باید برایش بهایی بپردازی

بهای دوست داشتن چیست ؟

هنوز نتوانسته ام با این داستان کنار بیایم که :

                کامل می خواهمت ... !!!!!

تنها در غروب  می ایستم  کنار پنجره و

به خیابان شلوغ خیره می شوم   من اینجا چه می کنم ؟؟؟

سعی می کنم مثل هنرپیشه های هالیوود ژست بگیرم نمی دانم چرا دلم می خواهد از در که وارد می شود مرا در این حالت ببیند  ! می خواهم خاکستر سیگارم را بتکانم روی زمین   گور پدرشان خانه من که نیست  ! ولی می بینم سرامیک ها تمیز و نو هستند  .

    طوفان است هوا  نمی دانم آیا می داند درون من هم چه طوفانی است ...

می دانم از رفتار من متعجب شده ولی برای من عجیب نیست که او متعجب است  .

**********************************

می گوید : خوشحالم از این  ...

     می  خواهم خودم را به نشنیدن بزنم ... به ندیدن ...

                    به نفهمیدن

        مصرانه   طفره می روم از اشک های گاه و بیگاه ...

              چشمهای من !

                 حالا نگاه هایی سنگین دارد ...

           می دانی که از حرف سنگین شده ؟؟؟ 

               می گذارم سنگینی نگاهم  وسوسه ات کند ...

  ******************************

         - موسیقی چی دوست داری ؟

         - لایت !!!

        ******************************

      و به آنی دریچه ذهنم را بستم ....

        حالا !

        می نشینم و با خودم کلنجار می روم

         ولی بازهم بدترین قسمتش همینجاست که  

 

         شبها تنهام  ... بالشم را در آغوش می گیرم 

 

 مچاله می شوم ... نقطه می شوم ...

 

              صفر می شوم ... تمام می شوم

 

این روزها زیر گذر تنهایی و شبهای بی کسی

      می گذرانم شب و روز را ... و ... هنوز را .... !

 

            دوباره ترس هایم می ریزد در جانم ....

 

           تمام وجودم یکهو پر می شود از نگرانی !

  

                      یکهو ساکت می شوم ...

 

 کاش می شد یکی سرم را بغل می گرفت

           و صدای هق هقم را می شنید

     کاش می شد دستهایم را در دستهای یکی قایم

می کردم

 

            کاش .... !!!!!!

 

***************************************************************

 

        در آن لحظات پایان ناپذیر می فهمم که آن چیز

           لبهایی گرم است که نوازش می دهد موهایم را

       چیزی مثل برق تکانم می دهد  از این تماس ...

 

                 کاش تمامش می کرد

                    کاش هرگز تمامش نمی کرد ....

************************************

 

     بازهم برایم حرف بزن  

 

                 این روزها

 

           ابر شده ام انگاری،

          باد که می خورد به تنم ، باران می آید !

 

***********************************

 

 

               یادت باشه !           

      

              تو بازی دستام و دستات ...          

 

 اونی که برد من بودم ...  دلت رو !

             اونی که باخت تو بودی  

  

                       دلت رو ........

 

******************************

         

 


 
comment نظرات ()
 
 
نیاز
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:٠۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢ مهر ۱۳۸٧
 

 

 

      نیاز به شراب نیست...

        یک گیلاس خالی هم دیوانه ام می کند

         وقتی ...

                میزبانم ، چشمان  غمگین تو  باشد.

 

 

 

 


 
comment نظرات ()