خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
از نگفتن همه دوستت دارم ها
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٥٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ بهمن ۱۳۸۸
 

 

     م عزیز ! لطفا" به من نزدیک نشو !
    من   ناقل بدترین  بیماری مهلک بشر هستم ! میبینی !  دستهایم گاهی گرم می شود ! و روز هایم همیشه سرد می ماند ! چشمهایم می چرخند  وسط بزم هزار غریبه !  تا تو را بیابم ! قبل از اینکه باور کنم یک توهم بزرگ بوده ای !

        م عزیز ! لطفا" به من نزدیک نشو !
لبهایم می لرزد  ! از نگفتن همه دوستت دارم  ها    ! چشمهایم می بارد ! هر روز ! وسط سجاده تنهایی ام که سجده می کنم روبروی عظمت یک نگاهت  می بارد ! 
 

        م عزیز ! لطفا" به من نزدیک نشو !
          قلبم درد می کند آن  گوشه اش  که جای امن همه خاطره های توست تیر می کشد ! درست اینجا بین   بوسه هزار یکم و خاطره جمعه های  تنهای من ! تیر می کشد ! یک در میان ! دردش می زند که شانه هایم ! توان بلند کردن این همه خاطره ریز و درشت را ندارم ! راستی بقچه خاطره هایم را تا خانه برایم می آوری !
 
           م عزیز ! هنوز لنگ می زنم ! این پاهای خسته همه راه را دویده است تا تو ! و ماراتن عشق تو تازه شروع شده است ! می ترسم !  می ترسم  وقتی که دستهایت را  حلقه کنی زیر شانه  ام ! هیچوقت راه رفتن را دوباره به خاطر نیاورم !


          م عزیز ! لطفا" به من  نزدیک نشو !
             روحم هذیان می گوید ! این روزها بیشتر از لبهایم هذیان می گوید ! روحم تب کرده است ! این عفونت جسمی پریشان مثل خوره دارد از درون روحم را میخورد !
 م عزیز ! من کمی بتادین نگاه تبدارت را لازم دارم ! روحم زخمیست ! 


        م عزیز ! لطفا" به من نزدیک نشو !
                      خیلی فاصله بگیر ازمن ! به اندازه قد یک جنازه متحرک ! به اندازه سنگینی یک روح ! واحدش را نمی دانم ! متر ! سانتی متر ! به اندازه یک تن خاطره فاصله بگیر ! به اندازه دهها لیتر اشک فاصله بگیر ! دور شو ! با سر عت هزار متر خاطره در ساعت ! دور شو ازمن ! با شتاب لحظه هایی که برای ابد ساکت شدند فاصله بگیر !
       

         م عزیز ! لطفا" به من نزدیک نشو !
  
              مثل یک حلقه مکرر هستی  در ذهنم !

              همه ضمیمه ها و پاورقی های مغزم به تو ختم میشوند ! وزن خاطره های سنگینم روی شیقیقه هایم فشار می آورد یک لخته عشقی دیگر را هم رد کرده ام ! امروز صبح ! بعد از سلام همیشگی ! بعد از جواب همیشگی ات ...
     

       م عزیز ! لطفا" به من نزدیک نشو !
              من   ناقل بدترین  بیماری مهلک بشر هستم !

                                          من   عاشقم ...

          


 
comment نظرات ()
 
 
مرا بیاب
نویسنده : میترا - ساعت ۳:٠٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٩ بهمن ۱۳۸۸
 

 

          دلم برای یک نفس حرف زدن ! برای بالا و پایین بریدن  برای هیجان دستهایت  که قصه ام را تعریف می کنند ...  برای چشمهایت که زل به سقف اتاق دنبال یک کلمه دیگر می گردند پر می زند !

          دلم برای   حر فهایت دلم برای خواندن راز هایم دلم برای گفتن شورعاشقی هایم پر می زند!

              دلم برای دو کلام انرژی مثبت ! سه کلام یاس فلسفی ! فریاد هایت  پرمیزند!

             خودم را در تو گم کرده ام !  از آنجایی گم شدم که چشمهایم را روی قلمم بستم !   گفتم بهانه میشود برای نوعی دیگر شدنم ! حالا فقط خودم را میان خاطر ه های تو  به یاد میآورم ! آنهم یک در میان!

              آنقدر دور که احساس می کنم همه من یک توهم بزرگ بوده است !  می خواهم پیدایش کنم ! همه ان هق هق بی پایان قلم را دوباره سر دهم ! از نو !  

                     م عزیز ! مرا بیاب  وسط  همه روزمر گی هایت  !   

               * خودت را حتی اگر شده قرضی به من بده...اجاره اش را به بهای همه آشفته حالی هایم می پردازم...

      بگذار که تا می خورم و مست شوم
       چون مست شوم، به عشق پا بست شوم

        پابست شوم به کلی از دست شوم
                         از مست شوم نیست شوم، هست شوم


 
comment نظرات ()
 
 
تمام جانم
نویسنده : میترا - ساعت ٩:٠٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٢ بهمن ۱۳۸۸
 

 

          گفته بودی زیاد وقتی را می مانی آن جا ، نمی دانم کجا ، نمی دانم تا کی ؟ اصراری هم نداشتم به دانستن این ها، اما هرجایِی به جز در کنار من بود ، که فقط    گفتی  نیستی  این جا، 

         و من همان لحظه، همان دم، دیدم تمام ِ جانم می رود...


 
comment نظرات ()
 
 
دوستت دارم به اندازه مرگ
نویسنده : میترا - ساعت ۱٠:٢٩ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۸۸
 

 

                 م عزیز !  چرا از احساس من هیچ نمی دانی ؟ چرا زلالی محبت را در چشمهایم نمی خوانی ؟ چرا غیر من را در نی نی چشمهایت بیشتر داری ؟! چرا بیکران مهربانی هایت را من آخرینم ؟؟؟  چرا دستهای تب دارت را من آخرین خواسته ام ؟!      چرا طعم نامهربانی هایت را چشیده ام ؟ مگر با تو چه کرده ام ؟! همیشه می گریزی  و من با عشق تو در جنگم   ...                    تو نیستی و تمام هستی ام فرو می ریزد ....          

                     شاید باور نکنی، از من همین کلمات که با شوق به سوی تو پر می کشند باقی می ماند و قلمی که هیچ گاه آخرین حرفهایم را به تو نمی تواند گفت....

                شاید یک روز وقتی می خواهی احوال مرا بپرسی،  تصویرم را در صفحه سفر کرده ها ببینی.  .تمام دغدغه هایم این است که آیا باز هم  می توانم همچنان با تو سخن بگویم؟ آیا دستی برای نوشتن ودلی برای تپیدن خواهم داشت ؟   شاید باور نکنی، اما دوست دارم مدام برایت بنویسم.بعضی وقتها که کلمات را گم می کنم،دوست دارم، دشتها، دریا ها،کوه ها،جنگلها،ستاره ها و هرچه در کاینات هست همه وهمه کلمه شوند تا بهتر   برایت  بنویسم. . 

                دوست دارم اجازه دهی کلماتم دمی روبرویت بنشینند و نگاهت کنند تا به حقیقت این جمله را دریابی که می گوید:مرا از یاد خواهی برد، نمی دانم   ؟        

                            ولی می دانم از یادم نخواهی رفت...

                 سایبان خیالات زندگی من!!....  می خواهم تمام نگاه هایم را برایت فریاد کنم....می خواهم تمام محرمانه هایم را بر برگی بنویسم تا باد آن را از عبور شهرهای بی تکلّم و راههای بی عبور   به تو برساند!!!.....

               عزیز شب گریه های تلخ و شیرین من!!!...  عاشقی مثل تهمتی پاک بر دامنم آویزان شده است!!!...      قلبم خون خود را در  هر تپش به گردن من می اندازد!!!...عاشق باید در عشق مجتهد اعلم باشد....عاشق برای باران دلش ضعف می رود....   برای نگاه هایی که به آتش می زند ...                مهربان من!...دلم مثل آیینه ها محتاج تصویر توست!!!....می خواهم یک امشب اجازه دهی تا من هم به اندازه ی یک شمع کوچک اجازه ی سوختن داشته باشم!!!...            

        من دلم برای یک پُرس تماشایت غش می کند....بین من و جنون رابطه ی نزدیکی ست....تنها فرق من و جنون در ویرانیست....   

          قلبم پرنده ی قفس گرفته ی عادت توست!!!....        

                             دوستت دارم به اندازه ی مرگ!!!... بیا!!!...بیا ، شاید بتوانی با طبّ سو زنی ِ نگاهت  درمانم  کنی!!!....

                          نگاه کن!!!...ببین!!!....ببین  خوب  ببین!!!....هنوز از زخمهایم فاصله نگرفته ام!!!....


 
comment نظرات ()
 
 
با جای خالی تو چه کنم ؟
نویسنده : میترا - ساعت ٩:٢٤ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٧ بهمن ۱۳۸۸
 

 

               نقش محو حضور توست اینک در ذره ذره وجودم ...   سایه تو و نشانه بودن آتش را باور کرده ام؛ و یخزدگی دستانم را .           

                م عزیز  ! م عزیز !  مثل قطب های متضاد آهن ربا از تو می گریزم   و  به سوی تو   جذب می شوم!

                     راستی، کسی نفهمید جاذبه میانمان را کدام دیوار شکست؟

            * م عزیز !  ناب منم که می خرم تلخ ترین شراب تو  را ...*

                 چقدر این دوست‌داشتن‌های بی‌دلیل ... خوب است. مثل همین باران بی‌سوال که هی می‌بارد ...که هی اتفاقا" آرام و شمرده می‌بارد ... ..           

                       م عزیز !  با جای خالی تو چه کنم ؟

   


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : میترا - ساعت ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٥ بهمن ۱۳۸۸
 

 

      

                     و من ماندام که عاشقی که قرار است همه اوشود یعنی در چشمانش اورا ببینی در حرکاتش اورا ببینی. در چشمهایش عکس او را ببینی. در کابوسهایش اورا صدا کند و در رویاهای مستانه اش دست او را بفشارد و نام او را صدا کنه. عاشقی که قرار است خود را رسوای عالم بکند. چرا از بردن نام او باک دارد؟ چرا نمی گویی محمدم؟ چرا نمی گویی محسن عزیز. چرا نمی گویی مرادم. "م" دیگر چیست؟ از رسوایی می هراسی؟             من از تو یک خاطره بیشتر ندارم و همچنان متهمم ولی دیگران به تاراج برده اند و هیچ اتهامی به سویشان نیست. اما اینکه دزدیده پس نخواهم داد.

نویسنده: یه رهگذر

 

                 این کامنت یک رهگذر است که مرا متهم کرده  به ترس از رسوایی ....

که خود نیز  در این ترس به سر می برد  از افشای هویت خویش  که من اگر  می نویسم " م عزیز "  اینک رسوای عالمی ام ... تو خود بیاب و بنمای خویش را  !!!!

 


 
comment نظرات ()
 
 
اکنون بی توام
نویسنده : میترا - ساعت ۸:٠٠ ‎ق.ظ روز شنبه ۳ بهمن ۱۳۸۸
 

 

             م عزیز !     چقدر دزدیدن نگاه  از چشمان تو  لذت بخش است.  گویی  تیله ای  از چشمم به دلم می افتد. ... 

        خط خوردن ...   خط خوردم؟؟؟    م عزیز ! من ترسیدم ار بی تو بودن ، و اکنون بی توام !     بگذار ساده بگویم دلم هوایی شده ...

             م عزیز !  تو بودن رو برای من قابل تحمل می کنی  ؛ پس حق داری اگه بخوای بمونی !!!

        خدایی که صلیب را روی دوش مان گذاشته توانایی بالا کشیدنش را هم داده  ... و من فقط درد صلیبی را حس می کنم که روی شانه هایم سنگینی می کند  . دیگر رمقی نمانده برایم .. . متاسفم که به دور از تمام دغدغه های این روزها ، دغدغه های خودم را دارم . متاسفم برای این پراکنده گویی های شبانه ام  ...

              گفتی : دنیا به کام هست ؟ گفتم : آره هست . چرا نباشد عزیزم  ؟ ...
راست ترش را بخواهی نبود . نیست . دنیا هیچ وقت به کام من یکی نبوده .  این روزها زندگی هی بنای ناسازگاری می گذارد با من . می خواهد لجم را در آورد . من اما موذیانه لبخند می زنم . نمی داند چند وقتی ست که تمام دنیا به ... مم هم نیست . با خودم می گویم  : از چیزی مایه بگذار که داشته باشی !   سعی می کنم رنگ چشم هایت یادم بیاید .آخ که چقدر دلتنگ تمام لحظه های با تو بودن هستم !

            م عزیز !  من از این پس می خواهم یک نفس بمیرمت از عشق ....


 
comment نظرات ()