خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
نکن دیگه اینکارو لطفا"
نویسنده : میترا - ساعت ۸:۳٤ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۳۸٩
 

                 این روزها ! من  از اینجا تا خدا صف میکشم برای دو بار دوستت دارم !  می دانی دوستم !!!  خیلی از مردم  آرام آرام با حسرت ! منتظرند که تنه بزنند به همه احساسی که زیر بغل گذاشته ایم  و   سلانه   سلانه میبریم تا پهن کنیم وسط تنهایی هایمان ! 

           وسط این همه بیانیه و اعلامیه ! وسط این همه خط و نشان ! هنوز من تو را در صدر همه دغدغه های ذهنی ام می گذارم !

       این یک در میان دیدنت   ! این هر شب شنیدنت   !  حواس دلم را پرت می کرد  ! همه  ترس من از روزهایی ست که نخواستن های هر روزم را بچسبانم  به یخچال زیر یکی از همان عکسهایی که لبخند می زند .... !!!!!

               میدانم از این عریانی احساس من و خودت می ترسی ! همیشه می ترسیدی !     

           عزیزم ! می خواهی ننویسم  ؟؟؟  می خواهم بدانی وقتی نمی نویسم ! نمی توانم لم بدهم روی کلمه هایی که وزن حضور تو را دارند ! کم می آورم وسط  این همه نباید خواستن تو !!!!! 

           من با نوشتن زندگی نمی کنم از تو چه پنهان من با نوشتن نفس می کشم .... !!!!  
                 این روزها در یافته ام  زمان درمان زخم های روح و دل  است ...دریافته ام اگر  شیشه بهنوش !!!  نبود امان آدمی طاق می شد....یکجوری دیوانه می شد!!   

           دریافته ام که تنهایی بهتر است از هماغوش  شدن با کسانی که از محبتت می ترسند ...!!!  دریافته ام زمان چگونه جای خالی کسی را برایت می بافد...

         اما یک جا آن گوشه ها همیشه از نبودش غمگینی  !! می دانم غمگینی ... !!!!

        برای من همیشه اواخر شهریور است که  حس می کنم  زندگی ام نقطه آغازی یافت  که زندگی ام تمام شد      لعنت به تو ... این همه رنگ سبز و آبی و قرمز و بنفش به چه کارم می آمد ؟؟؟؟   من که داشتم به زندگی  خاکستریم عادت می کردم  ... !!!  

        روزهای آواره گیم  تموم لحظه های تنهاییم  رو که شبیه و از جنس تنهایی خودت بود رو پر می کرد  ؛   یادش بخیر   هر   لحظه ای که نیت می کردم ،  هر زمان که می خواستمت بودی  گوش می کردی... و من تنهائیم را در تو گم می کردم ... 

           نمی دونم  وابسته می شدی یا خودم موجب شده بودم که تو طعم جدیدی از تنهایی رو تجربه کنی و شاید چون به بودنم عادت کرده بودی ؛  لحظه لحظه   همراهم بودی...   با من بودی که تنهاییم  فقط همراهی ام می کرد و عذابم نمی داد و مزه اش به همین بود ...     باور کن که سکوتم  هم به اندازه  لحن صدا و  نگاه پر مهرت که پنهانش می کردی  با من بود...و تنهاییم رو پر می کرد   گرچه جنسیت تنهاییمون  متفاوت بود... 

        شاید بعد تر ها که می شنوم این آهنگ را ( آهنگ متن وبلاگ رو که لعنتی خراب کرد همه چی رو )    نتوانم همه ی حس هایم را به یاد آورم اما بی شک دیگر این را به یادم خواهد آورد که آن شب  چه همه بی قرار بودم و چه همه خسته ! و چقدر نیاز داشتم به هم کلامی ات   اصلا حواسم به خودم نبود.که تایم اوتی می خواهم برای روزهایی که گذشت .که تنها باشم و تنها .حتی به دور از هر چه که ارتباطت بدهد به دیگری .بنشینی لب آرام جویی یا که کلبه ای در جنگلی یا که کنار آبشاری و تنهاییت را جرعه جرعه سر بکشی.

            یادت باشد شاید بعد تر ها که می شنوی این آهنگ را باز هم به یاد بیاوری  که چگونه  ناگهان یک شبی شب دیوانگیت  می شود .  شبی که بیداری اش ویرانت می کند و بغض لعنتی و این آهنگ و این هوا و این باران می کشاندت به بی قراری. و چگونه با همین آهنگ حضور در  ماجرای زندگی کسی می شود شروع ماجرای تو ....

              شاید بعد تر ها که این آهنگ را می شنوم یادم بماند حضور سرکش و دیوانه ات را و  تلنگری که به من زدی و بد هم زدی ...    یادم بماند که باز هم به شوخی و خنده تمام می کنم همه ی این حس های آشفته را.جایی پنهان می کنم در اعماق و هزار توی درونم که دیگر هر آهنگی نتواند که بکشاندش بیرون....!!!!

               شاید بعد تر ها که این آهنگ را می شنوم همچنان یادم مانده باشد  . که قرار است دیگر اولین نگاهم را به این گوشی ندوزم  و منتظر هیچ پیامی نباشم .  و توی اتوبان  به هیچ صفی  زل نزنم ... !!!!! یک جور خاصی است این آهنگ برایم. از اون حزن های  خاصی که چاره ای نداری جز این که به اشک هایت مجال ریختن دهی.دلتنگی خاصی  می چشاندت.

 دلتنگ همه ی خاطره هایت می شوی.دلتنگ همه ی لحظاتی که آرزو می کردی آن قدر کش می آمدند که دیگر نگران تمام شدنش نباشی.دل تنگ لحظاتی می کندت که عمیق ترین لحظات دنیا بود برایت ، مثل صدای نفسی در گوش ات.مثل گرمای آغوشی در بدن    ... !!! مثل چشیدن اولین بار طعم لبهایی آنقدر طولانی که نفست بند بیاید و .مثل بغض فرو خورده ای در گلویت . مثل نوازش آرام دستانی گرم  روی صافی پوست تنت  !!! مثل  ... !!!!

         اما هر لحظه دور تر شدن ولی نزدیکتر بودن تا کجا می ره ؟ نمی دونم کسی که سیگار به سیگار روشن می کنه عادت کرده ؟وابسته شده ؟ احتیاج داره ؟ حتی ممکنه دوست داشته باشه ؟ اما تو همیشه گفتی نمیتونم ازت دور بشم      گرچه من نه دلیلی داشتم و  نه  پیدا کردم!!!!!!!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟ 

             فقط خوب می دونم اونی که سیگار به سیگار روشن می کنه  باید ترک کنه

                                      و گرنه می میره  !

 

 

    پ ن 1 :  نکن دیگه اینکارو  لطفا" ...

                پ ن 2 : نمی خواستم دور بخورم !!!!!

 


 
comment نظرات ()
 
 
دارم سخت تاوان می دهم
نویسنده : میترا - ساعت ٢:٤۸ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۸ فروردین ۱۳۸٩
 

     

 این روزها حس می کنم واقعا بزرگ شده ام ! مثل چند سال قبل نیستم اینکه آرزوهایم حتما باید به همان رنگ و لعابی باشد که در خوابهایم می دیدم ! گاهی به اجبار زمانه هم می توانم آرزوهای یاسی و زرد و سبز و صورتی  را کنار بزنم !   و فقط  سیاه سپید ش  را بردارم !                بعد با تو بنشینم زیر سقف  خیالم و رنگشان کنم !    این بزرگ شدن را دوست دارم !          اینکه همه  احساسی را که دارم می دانی خوشحالم می کند !    اینکه حتی نمیدانی که   گلهای رز آبی را دوست دارم !         اینکه می دانم  نوشته هایم را  دزدکی می خوانیشان دوست دارم !      اینکه بعضی وقتها  اخم می کنی را دوست دارم !         اینکه حرکاتت مثل فیلم های با دور کند  آنقدر آهسته آنقدر آهسته است که لج آدم در می آید را دوست دارم ...  بعضی وقتها ....  اینکه !!!!                  

               می دانی گاهی دزدکی به تو زل می زنم ! وقتی حواست نیست جای همه خط و خطوط صورتت را حفظ می کنم      زبری صورتت را که دوست دارم !    حس میکنم !       اینها را نگه می دارم در ذهنم برای روز مبادا !       وقتی که روز مر گی های زند گی ! تو را خسته به خانه می برد  و  من یک خط در میان همه زنانگی هایم را دور می زنم فقط برای اینکه روز هایم بگذرد ! آنوقت مینشیینم و دست به دامن آن خاطره ها می شویم !    آن تصویر ابدی جان می دهد برای وقتی که جیره خاطره هایمان ته  کشیده است ! و دوباره از نو شروع میکنیم ! 
  
          این حس را دوست دارم !  که گاهی به تو تکیه کنم !   و گاهی بدوم تا نفس زنان بدوی پی من !  این بالا و پایین رفتن ها را دوست دارم ! این درد  را دوست دارم!!!! 
     

            اما حالا  نمی دانم از تنهایی  می گریزم  یا از تو  ؟!     می دانم اما لبهایم  طعم درد می دهد   و می بینم  که صدایت شبیه توبه ی گرگ می شود !   من از آواره گی سالهای پیش از تو   ، با تو حرف زدم و زندگی مستعارم را به حضور تو از کالی خاطره های گس جوانیم به بلوغ دردناکی مبتلا کردم     چه اعتراف سهمناکی بود وقتی دستهایت  در  برابر صدایم  لرزید  و نگاهت لبهای ندیده ام  را بوسید  ... !!!!       تو می دیدی چگونه حرفهای دلم شبیه شعر می شود و من از ستوه این همه حرف چگونه زمان را زیر پاهایم له می کنم ؟   من صریح تر از  داغی  آفتاب سوختم  !    و  این شهامت تلخ را لای سیگارهایم سوزاندم  تا هیچ نبینم از این سختی  فاصله ها ....   ...              ولی کاش شکوه تنهاییم را نمی آشفتی !     من از زل زدن خورشید روی پنجره بیزارم و       بخشش ابر یادم داد که ببارم و بگذرم...   حال   باقی روزها را به  تو تقدیم می کنم   تا از انعکاس خنده هایت مست شوی ....       

                 ماندن یا رفتن مسئله این نیست حرف تنهاییست  و   نبودن  و    نباید خواستن   تو ....

     

             -    به دلواپسی هایم دست نمی زنم  تو هم  سراغی از من نگیر می ترسم  مبادا به  تلنگری، ناگاه ... !!!!!

           *   و من تاوان نخواستن هایم را  سخت پس می دهم !!!!

         دارم  تاوان آن دو رکعت نماز عشقی را پس می دهم که در پی قد و قامت تو بستم  !    تاوان گم کردن خودم در تو را پس می دهم ...  

           خودم را در تو گم کردم و تو مرا در پس نبودن هایم  جا گذاشتی !          

              نگو پی من می گردی ... بهانه است  !    پیدایم نمی کنی  ! چیزی نمانده جز خیالی دور ... نشانی ها همه درست  ،   اما ... !!!!!    نشان دلتنگی هایم را گم کرده ای     عزیزم  ! نشان دلواپسی هایم را  !    من که به پروانه شدن نمی رسم  ... پس حرمت فاصله ها را  کم نکن ........         به صبوری دعوتم نکن  !   دلم را  به تمنای ماندن ببخش مهربانم  ! دلم گواهی باران می دهد ....

        عزیزم  !  من دارم تاوان نخواستن هایم را سخت پس می دهم .... !!!!!!

                 پ ن :    چه حس قشنگیه اینکه بدونم      گر چه    تنها نیستی   اما  نگران  لحظات تاریک  تنهایی من  هستی  ...

 


 
comment نظرات ()
 
 
می دونستی ... برنمی گردم
نویسنده : میترا - ساعت ۸:٢۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٢ فروردین ۱۳۸٩
 

 

          شنیدی میگن فلانی سیگار به سیگار  روشن می کنه؟!  نمیدونم تو رو یاد چی میندازه   اما من رو یاد خودم!!!!!!!!!!!!!!!!

  فکر بیخود نکن من حتی از چای که ممکنه بهش عادت کنم گریزانم چه رسد به سیگار... !!!!

              حالا  فعلاً  تو رژیمم !    گفتم یک خورده احساس !!!     کمتر بخورم     شاید که بالاخره اندازه بشه  حالا هر روز از جلوش رد می شوم نگاهش می کنم و خودم را سایز می زنم    همینجوری شدکه یاد گرفتم    رؤیاهایم را قیچی کنم رو الگوی حقیقت
   و بپیچم دور قلبم !  که خدای نکرده  از سرمای قلب آدمها !   سرما نخوره ... !!!

        یکی از همین روزا ...
          درست یکی از این روزای همیشگی از این روزایی که معلوم نیس سرده یا گرم   از این روزایی که صدای باد تو گوشا می پیچه
از این روزای تکراری  که من زیر پتو با نور موبایل کتاب میخونم و میدونم کور میشم آخرش...
از این روزا که  که برای اعتراض به خودم اعتصاب غذا میکنم
از این روزا که میشینیم به بی پولیمون می خندیم و حساب کتابای ترحم برانگیز می کنیم !

    از این روزا که   بالاخره زبونم رو می برم!

 از این روزایی که برای به یاد آوردن تو ،  عطر خودم رو بو میکنم ...

        از این روزا که فکرشم نمیکنی من میمیرم 
        

     باد میمونه و سرما  و    گرما   و   عینکتو     موبایلمو   -  لعنتی زنگشو   -    و  شبهای بی  بهنوشو  !   رنگ موهاتو     سرت رو پاهامو  عطر تو   و   کتاب  ....  و     تو !!!!!!

         تجربه نشون داده وقتی یکی رو میخوای   هیچکی نیس      به درک مثل دیشب  که  اینجانب   به یاد  گندایی که زدم    بیدار بودم
می خواستم مهمترین قسمتشو درست کنم    زدم    بقیه جاهاشم خراب کردم        مثل آدمای یه بعدی فقط حواسم به همون قسمت مهم بود          الان تقریبا هیچ کاریش نمی شه کرد  ... یک هفته گذشته ...
...
           چند بار زنگ زدی       مطمئن بودم تویی ...  
     فقط تویی   .... !!!!!    من باورم میشه   ...
          لعنت... به این سه ماه   خودم این راهه گند رو انتخاب کردم
          و  می دونم  به گند ترین صورت تمومش میکنم   با روش خودم ... !!!!

         پ ن :  آخرین لبخندت را... توی ظرفی از محبتی عمیق  پشت سرم پاشیدی ... 

                        میدانستی...   برنمیگردم ؟؟؟؟


 
comment نظرات ()
 
 
او سهم من نیست
نویسنده : میترا - ساعت ۸:۱٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩
 

 

                - سهم من از تو جز سایه ای بیش نیست  که آنهم گهگاه دریغ می شود از من ....

 

            من که داشتم زندگی‌ می‌کردم. مثل این همه آدم دیگر . صبح‌ها کورن‌فلکس رژیمی  می‌خوردم با شیر کم‌چربی ، حواسم بود که وزنم از50 کیلو بیشتر نشود ، حواسم بود که پیاده‌روی کنم، ،  روزی دو سه ساعت کتاب می‌خواندم  ، هفته‌ای چندتا فیلم می‌دیدم  ، می‌ایستادم جلوی آینه، زیر ابروهایم را برمی‌داشتم و فکر می‌کردم که های‌لایت یخی را بیشتر دوست دارم یا زیتونی  ،   حواسم بود که تولد کسی یادم نرود ، ..   بعضی روزها  موبایلم را خاموش می‌کردم   ، نقاشی می کردم ...  موقع سالاد درست کردن آوازهای خل‌خلی می‌خواندم،    غذاهای عجیب و غریب می‌پختم.

      من که  داشتم زندگی می‌کردم  . من  معنی خیلی چیزها را نمی‌فهمیدم. من خیلی از کلمه‌ها را بلد نبودم، نمی‌دانستم   «ابتلا» و «فقدان» یعنی چه، «حسرت» را بلد نبودم، «تمنای فراموشی» نداشتم.  ...!!!     

         نمی‌دانستم طعم لبهای  کسی روی لبهایت  جا مانده  باشد چه سنگین‌ است ، 

               من نمی‌دانستم بغض چه حجمی پیدا می‌کند توی گلوی آدم، که نفس چطور  بریده‌بریده بالا می‌آید، که ذره‌ذره از دست دادن چطوری است، که گاهی چقدر می‌خواهی یک لحظه را نگه‌داری و چقدر نمی‌توانی. چرا ؟؟؟؟

 

 

                     آخرین حرفش : برو بیرون ... !!!

         دیگر از هر چه حرف بود بیزار بودم...کافی بود خاطراتم را مرور کنم...همه ی بدبختی ها  " حرف "  سر آدم میاورد ! نه قربان ! دیگر نخواستیم ! من دیگر ظرفیتم تکمیل بود ! انقدر گپ و چرت و پرت شنیده بودم که برای یک عمرم بس بود ! تکمیل !...فرقون فرقون حرف ذخیره داشتم!...یک کلمه ی دیگر که میشنیدم بالا میاوردم... دیگر بَسَم بود ... !!!

            می دانستم پشیمان می شوم  ولی گفتم .. گفتم که تو سهم من از زندگی نیستی   ... و پشیمان هم شدم !!!! دیروز سقوط من بود به وسط زندگی در قعر جهنم ... این که، که بوده و از کجا آمده ام. این آغاز داستان است و دیروز ، روز مرگم . . من  چه می دانستم در کنار یک دوست که نه یک رفیق  نشستن چقدر لذت بخش است   چه حظی دارد، راه به راه سیگار اسه سبز روشن کردن و بشنوی که بهت بگوید : بسه دیگه خودتو خفه کردی ...  چه می فهمیدم  لایی بازی توی اتوبان ها و جا ماندن و جا گذاشتنش چقدر کیف دارد. 

      من چه می دانستم  مرام گیر شدن یعنی چه!     

   من آغوش می خواستم و دستهایی که پر می کند !!!!!

              انسان یک موقع به خودش می آید و می بیند آنقدر اردنگی می زند به روح اش ؛   آنقدر اشتباه و خطا می کند که باید به حال خودش زار زار گریه کند، چرا دروغ بگویم؟ یکی اش هم من !  

        شاید در میان آدم های اطرافم هیچ کس به اندازه من در نیابد یک زندگی با دوست  را از بن  از دست دادن، سوی دیگرش، فرار از یک زندگی کاذب است و بی آموخته. مثل تخم مرغ بی زرده،  . حقیقت هم جز این نیست؛  کتاب خواندن و نواختن  و   نوشتن چه سودی دارد ؟ فلسفه و ادبیات  خواندن و غرق شدن در فضای روشنفکری و عارف مسلک شدن به درد کجای ام می خورد ! وقتی تکبر، افاده زشت و سواد کتابخانه ای ،  لعابی سخت بر آرزوها و ادعاهای ام کشید ...

         تلنگر را رفیق زد و رفت. بد هم زد ! جایی که   آینده از ته دل به دیروزم خندید ، نقطه ای که فهمیدم یک جنگجو همواره برتر از شاهی بر تخت است. به جنگ "بدیهیات" رفتن را محتاج شدم، و شکار آرزوهایی که با هیچ چیزی نمی شد خرید اما با دل و احساس یه قیمت تر بودند و تازه تر. و اینجاست که هرکس به این جای زندگی اش که می رسد همه گذشته اش را در 60 دقیقه می تواند فراموش کند ! نه کار غلطی بود و نه افتخاری.   حق با قلبم  بود ! آن هایی که ارزش جنگیدن را می فهمند، آسمان مال آن هاست،   نباید ترسید، و من ترسیدم از جنگی که می دانستم در آن پیروزم ... چه حماقتی !      او  را می خواهم. با همه وجود، با هر سختی و دردسری که در کمین پستی و بلندی های خود دارد. 

                      ولی او  سهم من نیست !!!!!

 


 
comment نظرات ()