خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
چشمان تو سر به راهم کرد
نویسنده : میترا - ساعت ۸:٥٩ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٩ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

          

               عزیز من !!!!  برای شبهای تنهای ام   فکری کن! من فکر میکنم بیشترین بار غم دنیا مال همین شبهاست ! اینکه هر دو بیداریم اینقدر نزدیک ! اینقدر دور ! باید با من حر ف بزنی ! حتی اگر  از  شنیدن حرفهایت طفره رفتم ! با زهم حرف بزن  ... آرام در آغوشم بگیر و خودت را به یادم بیاور ... !   

             عزیز من ! به شکوه آنچه بازیچه نیست بیندیش   من خوب آگاهم که زندگی ، یکسر ، صحنه ی بازی ست ، من خوب می دانم که باید ببازیم . یا پاک  باخته شویم    اما بدان که  :  

        من  برای بازی های حقیر آفریده نشده ام  .  مرا به بازی کوچک شکست خوردگی نکشان ! 

          نگذار زمان ، پشیمانی بیافریند .  به زندگی بیندیش که می خواهد   بازیگرانش را با دست خویش انتخاب کند . به روزهای اندوه باری بیندیش که تسلیم شدن  را نفرین خواهد کرد . و به روزهایی که هزار بار گفتنش ، حتی لحظه ای را باز نمی گرداند . تو امروز بر فرازی ایستاده ای که صدها راه را می توانی ببینی  ،   و دیدگاه تو به تو امان می دهند که همه مسیرها را تا اعماقشان بپایی . در آن لحظه ای که تو یک آری را با تمام زندگی تعویض می کنی ،         در آن لحظه هایی که تو ناتوانی خویش را در برابر فریادهای دیگران احساس می کنی ،   در آن لحظه هایی که تو از فراز ، پا در راهی می گذاری    که آن سوی آن پایان  تمام اندیشه ها و رویاهای من است  ... ،     

        به یاد داشته باش    که روزها و لحظه ها هیچ گاه باز نمی گردد ...           بیدار شو !   بیدار شو   و سلام ساده ی مرا بی جواب مگذار !   من لبریز از گفتنم نه نوشتن ...    گوش کن .  گفته هایم دیگر تکرار نخواهد شد ....  :  

        دل داشته باش !     بیا از نزدیک نوازشم  کن

                       تمام هنر من  در دیدار با تو  این است  که فنجان چای  نریزد  با لرزش دستانم وقت خیره شدن به   تو    اما در اختیارم نیست باور کن ... !!!

       گیرم اگر برم روزی از کنارت و از پیش چشمت مطمئن باش دل و دست خالی نمیرم.  این همه راه کوبیدم و اومدم که مفت مفت برگردم و لب و لوچه آویزان و دست از قد و قواره ام درازتر؟  میدونی  یا نه ؟  یا بگمت که من ِ روسیاه،  این حس  لامروت رو ، ای   یه   جورایی میشناسم،  گرچه گاهی به قدر آهی ننشسته کنارم تا براش حرف بزنم   و اون هم دست کنه توی موهام  و اینجوری بگه : "  هی  جونم برات بگه ، یکی بود یکی نبود..."  

      و من آخ عشق میکنم و آی حال میکنم و آی بغض می کنم  تا هفت بند دلم آزاد بشه از گرفتگی  و ...    خب از سادگیمه که اینجور بال بال میزنم  از نداریم .            نه ، نه، دارم یه چیزایی   اما نمیدونم چقدر می ارزه یا اصلا میتونم حرفی از داشته هام  بزنم ؟؟؟    که من  رنگین کمان رو زودتر از بقیه می بینم   ولی دیگران بی ام و آخرین مدل رو   که من  می دونم و نمی گم و دیگران نمی دونن و می گن ...  خب از سادگیمه که میترسم قیمت پایین بگن .........   کی قیمت میزاره پای این چیزا  ؟  خودم که از سادگی نمیتونم چیزی بگم. شرم   دارم.   گرچه اما همه داشتنای من همینه . همین شرم داشتن و صداقت و بی تزویری ...     لعنت به این وسایل اندازه گیری و نرخ گذاری.    میبینی  ،     اومده بودم که  بمونم........... .  گمونم باید کفشامو جفت کنم ......    میزارمش و میرم. جاش امنه پیش تو ...........      این آخریا چیزی ندارم بنویسم جز از تو نوشتن .  قدر خودتو  بدون    با هم     هم که نباشیم هوش و حواسمون همین دور و برا پرسه میزنه  ، به هوای ........

              پ ن 1 : از درون روزنه چشمانت نگاه که می ریزی  انگار همان مرد    سال های انتظاری تو ...   دوخته بودی  به من چشمان پر التماست را      انتظار بدترین شکنجه بود در تمام پاییزم      دیدن چشمانت از دور  اگر چه تمامی نداشت       اما همان ،  همان چشمانت  سر به راهم کرد  ... !!!

            پ ن 2 : روزی از این روزها  زنده زنده می‌میرم .... !!!


 
comment نظرات ()
 
 
عطرت از خودت بافا تر است
نویسنده : میترا - ساعت ٩:٥٩ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

 

           می خواهم بگویم بیشتر آدم ها  عاشق عدد و رقم‌اند. وقتی با آن‌ها از یک دوست  حرف بزنید هیچ وقت ازتان درباره‌ی چیزهای اساسی‌اش سوال نمی‌کنند که هیج وقت نمی‌پرسند «آهنگ صداش چه‌طور است؟ چه بازی‌هایی را بیشتر دوست دارد ؟ پروانه جمع می‌کند یا نه؟» -

            می‌پرسند: «چند سالش است؟ چند تا برادر و خواهر  دارد؟ وزنش چه‌قدر است؟ پدرش چه‌قدر حقوق می‌گیرد؟» و تازه بعد از این سوال‌ها است که خیال می‌کنند طرف را شناخته‌اند !.        این جوری‌اند دیگر. نباید ازشان دل‌خور شد. بچه‌ها باید نسبت به آدم بزرگ‌ها گذشت داشته باشند.                 اما البته ماها که مفهوم حقیقی زندگی را درک می‌کنیم می‌خندیم به ریش هرچه عدد و رقم است ! چیزی که من دلم می‌خواست این بود که این ماجرا را مثل قصه‌ی پریا نقل کنم. دلم می‌خواست بگویم: «یکی بود یکی نبود. روزی روزگاری یه آدم بود که تو سیاره ای زندگی می‌کرد همه‌اش یه خورده از خودش بزرگ‌تر و واسه خودش پیِ دوستِ هم‌زبونی می‌گشت...»،

         یک روز به خودم گفتم :  حقش بود به حرف‌هاش گوش نمی‌دادم. هیچ وقت نباید به حرف آدم بزرگ ها گوش داد. آنها را فقط باید بوئید و تماشا کرد. دوست من تمامِ زندگیم  را معطر می‌کرد    گیرم من بلد نبودم چه‌جوری از آن لذت ببرم.    قضیه‌ی که آن جور دَمَغم کرده‌بود    می‌بایست دلم را نرم کرده باشد...»       حضورش عطرآگینم می‌کرد  . دلم را روشن می‌کرد .

                 نمی‌بایست ازش می گریختم ... !!!!  

        می‌بایست به مهر و محبتی که پشتِ آن کلک‌های معصومانه‌اش پنهان بود پی می‌بردم. آدم بزرگ ها  پُرَند از این جور تضادها. اما خب دیگر، من مغرور تر  از آن بودم که راهِ دوست داشتنش را بدانم!». 

                 آن هایی که مفهوم حقیقی زندگی را درک کرده‌اند واقعیت قضیه را با این لحن بیشتر حس می‌کنند. آخر من دوست ندارم کسی نوشته هایم را سرسری بخواند.   

                 خدا می‌داند با نقل این خاطرات چه بار غمی روی دلم می‌نشیند.  فراموش کردن یک دوست خیلی غم‌انگیز است. همه کس که دوستی مثل من ندارد  . من هم می‌توانم مثل آدم بزرگ‌ها بشوم که فقط اعداد و ارقام چشم‌شان را می‌گیرد. و باز شاید به همین دلیل است که رفته‌ام یک جعبه رنگ و چند تا مداد خریده‌ام.   دوباره به نقاشی رو کردن از آن حرف‌هاست!      البته تا آن‌جا که بتوانم سعی می‌کنم چیزهایی که می‌کشم تا حد ممکن شبیه باشد.    خب، رو حدس و گمان پیش رفته‌ام؛ کاچی به زِ هیچی. و دست آخر گفته باشم که تو بعضِی جزئیات مهم‌ترش هم دچار اشتباه شده‌ام. اما در این مورد دیگر باید ببخشید:  از بختِ بد، دیدن دوستان از پشتِ جعبه از من بر نمی‌آید . نکند من هم یک خرده به آدم بزرگ‌ها رفته‌ام ؟     ( با الهام از شازده کوچولو )

 

                 می دانی عزیزم  ... برای آدم ها سه حالت وجود دارد :  "  آدم ِ  زنده " ...  " آدم ِ  نمرده " ...  " آدم ِ مرده " . 

                   " آدم ِ مرده "  را که همه  می دانیم  کیست .  همان که می کنیمش زیر خاک .   اما  " آدم ِ زنده "  و  "  آدم ِ نمرده "  را بگویم : " آدم ِ  زنده "  خیلی خیلی  فرق  دارد با  " آدم ِ نمرده " . " آدم ِ زنده " ...  - از آن زنده ها که می گویند  : " آن که دلش زنده شد به عشق ... "  - باید " زنده " گی  را ... -          - ایمان و اراده و شوق و زیبائی و فکر و هزار کوفت ِ دیگر را – از او بگیری تا بشود  " آدم ِ نمرده " .                      اما  ... " آدم ِ نمرده " خیلی شبیه  " آدم ِ مرده "  است . 

              فرق " آدم ِ نمرده "  با   " آدم ِ مرده " ...       فقط یک " نون " است ...  -  حرف ِ " ن " اول ِ " نمرده "  را  می گویم  خیر ِ  سرم ... -   -  منظورم " نون ِ "  سر ِ سفره ی آدم ها هم هست  به جان ِ خودم ... -            همین  " نون " ... " آدم ِ نمرده "  اگر  فقط  " نون "  نداشته باشد ..  اگر فقط  " نون "  را  ازش  بگیری ...  می شود " آدم ِ  مرده " .                      دیدی ...                      برای همین است که ...       مثال  " من جماعت " ...   امثال " من " ها ...  که " آدم ِ نمرده " ایم ...  " آدم ِ زنده  " را ... زیاد تحویل نمی گیریم .     آخر " آدم ِ زنده " که شبیه  " آدم ِ نمرده "  نیست ...  چون زجر دارد " آدم ِ زنده " بودن ...                        چون شرم مان می شود  که ...  " آدم ِ زنده " ها  این همه شبیه " زنده " گی هستند ...   و " ما "" آدم ِ نمرده " ها این همه شبیه " مرده " گی .   بنابراین ... " آدم ِ نمرده " ها ..." من ها " ...   سراغ  " آدم ِ زنده " ها  نمی رویم .اما همین که " آدم ِ زنده "  شد  " آدم ِ مرده " ... همین که فقط باید بکنیمش زیر خاک ...  دیگر خیلی شبیه " آدم ِ نمرده " ... خیلی شبیه  " من ها " می شود ...   و حالاست که دیگر عزیز می شود ...     مثل جان ِ مان .     می دانی   ...  اگر " نون " را از  " آدم ِ زنده "  بگیری       تازه می شود " آدم زده " ...از " آدم " ...  " زده " می شود و ...    می رود تا  " خدا "   شود ... !!!!!

             پ ن 1 :      رهایم کن ،‌ می‌خواهم به جایی دور خیره شوم می‌خواهم سیگاری بگیرانم می‌خواهم یک‌ لحظه به این لحظه بیندیشم …! رهایم کن .

           پ ن 2 :    همیشه ته چشمهای شما خدا شیطنت می کند ته چشمان من شیطان ، خدایی !!!!!!

 

   

                      پ ن 3 : جای خالی ات را ...نفس عمیق می کشم ... عطرت از خودت با وفاتر است ... !!!!!

              


 
comment نظرات ()
 
 
هنوز که هنوزه همانم
نویسنده : میترا - ساعت ٧:٥۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

 

              اگر به آدم بزرگ‌ها بگویید یک خانه‌ی قشنگ دیدم از آجر قرمز که جلو پنجره‌هاش غرقِ شمعدانی و بامش پر از کبوتر بود محال است بتوانند مجسمش کنند. باید حتماً به‌شان گفت یک خانه‌ی صد میلیون تومنی دیدم تا صداشان بلند بشود که: -وای چه قشنگ!

           ١ - واقعا که حجم ماده هیچ تاثیری در فکر ندارد  اگر هزار تا از این کاغذ ها و نوشته ها را هم بسوزانم و پاک کنم باز چیزی از جریان جاری ذهنم کم نمیکند !!!

                2- از امروز حتی کلمه ای از اشک ها و حسرت هایم راهم نخواهی خواند  در حسرت حتی یک کلمه میگذارمت !!!!

               3-  می خواهم ظالم شوم ...

              ۴- چه اهمیتی دارد تو چگونه باشی  همینکه 4 تا داد بزنی و دوبار بگویی برایم مهم نیست و چند تا خط و نشان بکشی یعنی سنگدلی را خوب بلدی!

            ۵ -  چرا برایم چاله درست می کنی ؟؟؟؟  ! من که هنوز زخم سر زانوهایم خوب نشده از بس تو چاله افتادم !!!!

            ۶ -  ...( گفتم که در حسرت حتی یک کلمه می مانی!)

          7-  امروز یک چیز جدید فهمیدم   هرچقدر خدا خودش بیشتر آرامت کند   بعد از آن با بنده هایش پریشانت میکند!

          8-جایی هست که همه چیزت را ببری جز فکرت را  ؟

 

               ٩- وقتی از تمام واقعیت ها فقط برای خودت تردید هایش را انتخاب میکنی این میشود که آغوشی را از دست میدهی  اغوشی که تا اطلاع ثانوی برای تو بود   ...

 

             10- خدایا لطفا کاری کن  که  ...   قول میدهم از این به بعد هیچ بشری را نپیچانم !!!!

          11 - باز من امروز از دنده چپ بلند شدم ... !!!

           12 - فندک داری ؟ زیپو !!!!

       13 - دوست  زرنگ خوب نیست!  خوبه که دوست آدم یکم خنگ باشه! خوبه که هی براش توضیح بدی و تا تو توضیح ندی اون چیزی نفهمه  و وقتی چیزی نفهمه نپرسه ... از بس خنگ باشه!!!

    یه جمله ی جالب خوندم:

                       لاشخور رو هرچقدر هم که تحویلش بگیری باز آخرش به جنازه ات رحم نمی کنه!!!

              پ ن :      تو مرا از بری،  تمام بدنم را  ،   تمام نفس هایم را  ،  خوب می دانی آخرش  کجا مچم را بگیری و  بوسه هایت را کجا رها کنی ...                    خوب میدانی که ما عشق را انکار می کنیم  ،  کاش عشق هم بتواند ما را انکار کند  ...

            راستی هنوز که هنوزه همانم : " نا آرام و نافهمیدنی "

 


 
comment نظرات ()
 
 
تمناهایم پایان ندارند
نویسنده : میترا - ساعت ۸:٢۳ ‎ق.ظ روز شنبه ٤ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

 

         خرابش کردی ... !!!

      امروز  بالا تا پایین نوشته هایم را که رج می زنم....جز نبض ضربان یک نگاه که از مغناطیس چشمانت گذر کرده هیچ نمی بینم...!!!  چرا پایان ندارد این عاشقانه هایم با تو....!!!

          از این  تردید  تو را  , هی از تکرار قلبم پاک می کنم  !!!   اما انگار فایده ای ندارد....از قایم باشک بازی با لحظه هایی که تو در آن نیستی دیگر فارغ شده ام...

  

            انگار چشم بسته می دانم کجایی تا خودم را  همانجا  پیدا کنم  !!!

         

            کاش  بلاتکلیفی  جایی تمام شود ...دیگر از رها کردنت خسته ام....از شاخه به آن شاخه رفتنم خسته ام...!!!!   کاش جایی بماند باورهایم...!!!  که دیگر دیر نشده باشد!!!

               فکر  که می کنم ... در اطراف خودم آنقدر دورویی و تزویر دیده ام؛ آنقدر دوست داشتن هایشان فقط شعار شده...آنقدر رنگ حرفهایشان با ترحم است که باورت می شود همه مثل هم اند...که باورت می شود عشق گویا همین است احساس امنیت_ بدون علاقه!!!     این را به تو می گویم ...      غروب های عالی داشتم با تو...!!! یک حس عجیب و دوست داشتنی  که نمی دانم چطور توصیفش کنم شاید از دید خیلی ها عادی بود...ولی نه از نگاه من...!!!!

              چندی است حس می کنم چقدر از هم دور شده ایم!!!!     راست گفته اند فاصله ؛  احساسها را می دراند!!! 

               خودت خرابش کردی ...  بتی که   به خون دل ساخته بودم به آغوشی و بوسه ای فرو ریخت   شاید منتظر همین بودم      بازوانی  آنچنان مردانه و قوی که به نرمی  دورت حلقه شده باشد و    آنچنان محکم که بخواهی با ش یکی شوی که ذره ذره در او حل شوی و نباشی دیگر  .... !!!!   و لبهایی گرم ... بوسه ای آنچنان جانبخش   و نفس گیر که بلرزاند و ویران کند ...از بیخ و بن هستی ات را و   بخواهی که تمامش کند که کاش هرگز تمامش نکند    !!!!  بالاخره نفهمیدم از کمر شکستم یا از دل  .... !!!!!   

      

          آشوبم سرا پا...!!! آشوبم     پر از فریادم من ... جرعه ای از لبخندت را به من دزدکی می بخشی ؟؟؟ دزدکی !!!!! ...........     

   

            بیدارم بیدار تر از هر زمان بیدارم  میان تمام خواب های دنیا هم اگر سرگردانم کنی بیدار چشم هایت می مانم ...

       

            کاش میدانستی دلتنگی   اما و اگر  نمی شناسد  !!!     

 

           پ ن :  شالی دارم که اگر از طول قرینه شود دورنگ می شود. یکی سیاه , یکی سفید. و   همیشه روی سیاهش بیشتر به من می آید ,  بیشتر به من می ماند...!

         تا اطلاع ثانوی پر از ظنم !!!

         تا اطلاع ثانوی همه چیز برایم رنگ تردید دارد ...

                     تا اطلاع ثانوی گم می شوم در خودم ... !!!!

                          تا اطلاع ثانوی نمی دانم آیا باز می توانم  در چشم هایت نگاه کنم ؟؟؟؟    ( نه که همیشه نگاه می کردم ) !!!!!!

                        تا اطلاع ثانوی بدون آغوشت... !!!!!!!!

             پ ن 2 :  تمناهایم پایان ندارند. میشنوی؟   من همان مجنونِ مستِ  یاغی ام... !!!


 
comment نظرات ()