خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
به چشمهات
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:۱۸ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٧ امرداد ۱۳۸٩
 

 

         آدم باید بازنده خوبی باشد...

            یعنی باید بلد باشد نه بشنود.      

                            نه را بفهمد               

                                       نشدن را                    

                                               نرسیدن را                             

                                                          نبودن را...

      بازنده خوب ضعف های خودش را می بیند! به دنبال ترمیم نقاط ضعفش می رود. رنج می کشد ...    اما معتاد خاکستر نشینی نمی شود  ! بازنده خوب می داند تقصیر را به گردن کسی انداختن و دیگری ، روزگار را مقصر دانستن فقط باعث می شود هم چوب را بخوری هم پیاز را ، هم باخته ای و هم فرصت برنده شدن را از خودت سلب کرده ای. بازنده خوب می داند باخت لازمه برد است و بدون فراگیری درس های شکست ، پیروزی مقطعی و تصادفی است...

            بازنده خوب رنج شکست را مانند یک هدیه می پذیرد،گلایه نمی کند، می گذارد رنج بسوزاندش تا از دل آتش و میان خاکستر ، برنده ای تازه متولد ، جایگزین بازنده ای به خط پایان رسیده شود ...

  

                   پی نوشت 1 :      یک آدم هایی انگار اصلا طراحی شده اند که در زندگیت نباشند! وقتی شادی کنارت نیستند...       وقتی غمگینی در آغوشت نمی گیرند...             وقتی عصبانی هستی نمی شود سرشان داد زد...                     وقتی گریه می کنی محض رضای خدا در چند فرسخی تو هم نیستند...    یک آدمهایی همیشه با نبودنشان زندگی تو را می سازند!    آدم هایی که مثل سایه به روحت سنجاق شده اند اما هیچ وقت نیستند !!!!

                 پی نوشت 2 : دخیل ببندم به چه؟ به سکوتت؟؟؟؟    به چشم هایت؟؟؟        به دلت؟؟؟

 


 
comment نظرات ()
 
 
با من حرف بزن
نویسنده : میترا - ساعت ۱٠:٢٩ ‎ق.ظ روز شنبه ٢ امرداد ۱۳۸٩
 

  

  وقتی نگاهت را می دزدی از من    که  کاش شب بشود تا چشمانم  را بجای در و دیوار  همیشه خیره اشتباه بگیری ... تو رنگ بالای رنگ میکشی  من خط بر تمام چهره ها  تو پا به هزار رویا  می کشی من دست به دامان یک کابوس می شوم     اما من   نابود   همچنان می مانم ...  رویت کم شد ؟؟؟    همین دیگر روی نگاه کردن به چشمانم را نداری  ... 

            اینجا تکرار توست و من آشفته ی تمام جملات جدید  ...  اینجا فنجان های چای همیشه در رویای داغ ماندن یخ می زند    اینجا خوابها همه یک تعبیر  دارند  اینجا اتفاقی نیست که تازگی را در بند کرده باشد ....  اینجا شیشه ها پل عابر پیاده ندارند و باران با سرعت به زمین می کوبد ......... 

             اینجا همیشه تکرار توست   و انکار  کردن تو  یک دردی دارد ، که خوب نمی شود . که هی خوب نمی شود و یک بغضی دارد که پایین نمی رود و بالا نمی آید و اشک نمی شود . و می ماند بیخ گلو       مثل  غروب های پشت ترافیک چراغ قرمز  ، خیلی بدمزه ست و خیلی دلگیر  من فکر می کنم  جای یک زخم هایی هیچوقت خوب نمی شود . می ماند ...

      

                

        فقط با من حرف بزن
            

                     فقط با من حرف بزن

                                   من صبر میکنم ... !!!!

 


 
comment نظرات ()