خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
تا اطلاع ثانوي ...
نویسنده : میترا - ساعت ٥:۳٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٠ آبان ۱۳۸٦
 

    امروز دوست داشتم احساس كنم خوشبختم

    ولي ديدم دارم اداي آدماي خوشبختو در ميارم

     يه وقتايي احساس مي كنم خالي شدم  ترد شدم

     اونقدر ترد شدم  كه به تلنگري مي شكنم

     ولي خودمونيم ها  احساس بدبختي خيلي هم حس قشنگي نيست

      ديدم يه بت دارم مي سازم يا شايد يه معبد براي عبادت خوب مغرور بودم به خودم

        كه آره ما هم بعله  هنرمنديم و  معماري و اين حرفا ...

       ولي   انگاري همچين پايه هاش محكم نبودن 

        چونكه  به يه اشاره !  فرو ريخت  افتاد به همين راحتي ... بعدشم

       بالاخره  نفهميدم  از كمر شكستم يا از دل !

      يه نفر خوب مي دونه  ... اينجور مواقع مي گم :

     بي خيال داداش ...    تازه فهميدم  اينو به كسي مي گم  كه

        خيلي هم بي خيال نيست       راستي  آدم خيلي عجيبيه ها ...  

       ولي مي دونم

        نه من نه اون و نه خيلي هاي ديگه نمي تونيم بي خيال و مشدي باشيم

       بدبختي ، خوشبختي ، دوست داشتن ، دلتنگي ، شادي و غم ... خيلي مهمن

        ميترا !

       مي فهمي  چي مي گم ؟  مي پرسن چرا به چهره ت نقاب زدي ؟

        حالا  تو هم هي بگو  چرا به چهره ت نقاب زدي ؟

        دردت چيه ؟ خوب بنال بگو چه مرگته ؟

        دردم چيه ؟ مرگم چيه ؟ يعني تو نمي دوني ؟

        وقتي نمي دوني  يعني نمي خواي بدوني  پس چي بايد بگم 

         چرا درد منو نمي فهمي ؟

        حالا امروز كه هي  گفتي بنال   ...    ناليدم  ... !!!

        وقتي هم كه مي نالي  ... ميگه : براي چي ؟ حالا باز دوباره نگي چرا ها

        خودت گفتي  بگو  خودت خواستي  حالا ديگه نپرس  چرا گريه كردي

         خب پس با اين بغض لعنتيم چيكار كنم ؟  مي گي چيكار كنم ؟

         بالاخره گريه كنم يا نه ؟؟؟؟؟؟؟ تا حالا كسي صداي گريه تو شنيده ؟

         آره يه بار  شايد يادش باشه .. فك مي كني يادش باشه ؟؟

             خب مثل اينكه بايد  ...

              يعني مجبورم ...

           پس تا اطلاع ثانوي

         مي رم گور و گور مي شم ...

 


 
comment نظرات ()