خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
پراکنده ...
نویسنده : میترا - ساعت ٢:۱۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۸ فروردین ۱۳۸٧
 

         

        لطفا تو نخوان  تصمیم گرفته ام که برای تو ننویسم 

ولی بی هیچ دلیل دلم می خواست این نامه برای تو باشد

         این روزها آنقدر دچار روزمرگی شدم که

      تمام کارهایم روی هم تلنبار شده 

         و باز هم دلتنگی های من شروع شد

       دلم می خواهد خاطره باشم  ...

            می دانم که اگر شخص سوم رازدار باشد

                     او هرگز نخواهد فهمید  ....

           چقدر این روزها دعا می کنم که ....

      تو چکار می کنی ؟ من چکار می کنم ؟

       من همیشه سعی می کردم آرام آرام به تو نزدیک شوم

      و تو  نفهمیدی که مرا آهسته آهسته از دست دادی

                   آهسته آهسته ....

   می دانم دلت برای  - شعورت کمه -  گفتن های من تنگ

              می شود ....

    سیگاری روشن می کنم و طوری می گیرمش که هرکسی

 ببیند خیال کند حرفه ای هستم  ... آرایشی می کنم  تا شبیه

               فاحشه ها بشوم !  چه حرفها ....

    در نگاه فاحشه ها یا زرنگی است یا بدبختی ...

          در چشم های من چیست ؟؟؟

     دلم می خواست     من را در این حالت می دید ....

   گرچه فکر کنم که  شعورش  به این  چیزها نمی رسید ....

     همیشه یادش می رود 

      نگاه های من ... اشک های من .... و خریت من !

       حالم بقدری بد بود  که می خواستم نخورده بالا بیاورم

               بهش گفته بودم که من آدم آسیب دیده ای هستم

          کاش لااقل این یک جمله ا م را می فهمید

          چقدر پراکنده شد !  

        تردید دارم در سوزاندن خاطراتم ... در فراموش کردن ...

      حالا دست از سرم بر نمی دارند ... امانم را بریده اند  ...

       از همه چیز به طرز عجیبی خسته ام 

            از اداره ... از زنگ گاه و بیگاه تلفن از همه چیز

        مدام فکر می کنم   کجا بود

         که زندگیم را به  - گا - دادم 

        حالا از خستگی دم دمای صبح می خوابم ....

        می دانم آنقدر باید بنشینم 

         تا باورم شود که قرار است خودم از جا بلند شوم

          و هیچکس دستم را نمی گیرد

       و منتظر آغوش گرم هیچ گرگی نباید باشم ....

                 دیگر  مهم نیست  ...

 ولی دلم می خواهد با کسی بنشینم و از نگرانی هایم بگویم

            از تردیدهایم ... از دلمشغولی هایم از دلتنگی هایم

       می دانم که از این به بعد

             حسرت آن روزها را با خود خواهم داشت

    و چه خوب یاد گرفته ام که سکوت کنم ....

     و چه خوب می دانم که باید با هر دردی کنار آمد ...

           می دانم که باید خودم را پیدا کنم  

          بازهم مثل همیشه شیک و مرتب 

          در حالیکه عینک آفتابی ام را زده ام

         سوار ماشین می شوم  به هیچکس توجه

                نمی کنم  ....

             می دانم که خودم را پیدا کرده ام 

              می دانم که دارم به تقدیر !!!! خودم

                      عادت می کنم 

             باید   بروم دیرم شده .... !!!!

 


 
comment نظرات ()