خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
پراکنده ها ...
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٠٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٥ خرداد ۱۳۸٧
 

 از نوشته های آذی ، وبلاگ ریحان  و  دلنوشته خودم :

   

        حالم را می پرسی ؟

    راستش هیچ کلمه ای پیدا نمی کنم برای تعریف حال و روزم

         همین را بگویم که هیچ کس توی این دنیا قدر من بی خیال نیست  .

        اگر قرار بود مدال بی اهمیتی را بدهند ،

                            بی شک اولیش مال من بود .

             بی خیال می نشینم به تماشای گذر زمان ،

             از اول صبح یک وقتهایی  دلم  می خواهد گیر بدهم

                    و تا روزم را به گند نکشم دست بردار نیستم

                   جمع و جور کردنش که دیگر مصیبت است

         یک وقت هایی می نشینم به کتاب خواندن هیچ حوصله آدم ها را ندارم

                     یک وقت هایی هم قیامت به پا می کنم

             و اما حکایت کفتار من .... !!!

     همانی که شاید بگویند : با دست پس می زنی و با پا پیش می کشی

         البته کفتار  مال من  نیست 

                            چرا که کفتارها به کسی تعلق پیدا نمی کنند

       و شاید به این دلیل باشد که من خودم هرگز کفتار نبودم

               کارهایش اعصاب مرا خورد می کند

    سعی می کنم برایم مهم نباشد ولی نمی توانم .... 

       و او ناباورانه  نگاهم میکند و می گوید

                             باز چی شده ؟  باز چیکار کردم ؟

            دست سردم را می گیرد و لبخند می زند

                   و من باز همه چیز یادم می رود 

               من می مانم و خریت من 

              تا کی دوباره او کاری کند و  من اشکهایم را نگاه دارم

                   وقتی نمی خندم  او می ترسد  مثل ترس افتادن توی

                حوض آب یخ در زمستان   ترس از دست دادن    

                           من ...   

        من همان دختری هستم که همیشه شاد بود و آتیش

              گاهی اوقات حرصم را درمی آورد ولی خوب دوام آورده

                 این هم از هنرش است

  دیده بودم آدم های عاطفی همیشه باختند  همیشه از دست دادند

         و آدم های منطقی با توجه به منطقشون همه چیز داشتند

                ولی نان را با عشق نخورده بودند

    از خشکی روحشون حالم بهم می خورد  و اینکه می خواهند علامه دهر

     باشند می بینم به کارهایی افتخار می کنند که برای من پیش پا افتاده است

    بارها از چیزهایی که داشتم گذشتم     از خودم بیشتر

         بارها در آیینه نگاه کردم و به چشمانم گفتم صبر داشته باش

           بارها شکست خوردم   بارها تاوان پس دادم 

          بارها تاوان کاری رو پس دادم که نمی دونستم 

                      دلیلش چی بوده و کجا چیکار کردم ولی ... پس دادم

خیلی وقت ها غرورم مثل شیشه جلوی چشمم ریز ریز شد

                          و من فقط سکوت کردم       دوست نماها ! 

                           سر چه سفره هایی نشستم

    سفره دروغ ، سفره هوس ؛ سفره حسادت ؛

        سفره چشم و هم چشمی ، سفره شهوت ؛ سفره غرور ؛

      سفره مدرسین اخلاق بی اخلاق ؛ سفره مدرسین مذهب

           بی خدا ؛ سفره ماسک های زبیا و دروغین ؛

          کسی بوی عشق  نمی داد  ... همه رو بو کردم ...

                                 بوی هوس بود

                          این مدعیان عاشق  عشق  ندیده !

                    ولی زیباترین سفره ؛ سفره دل بود

               حتی اگر به اندازه صرف یک چای مهمون بودم

             مزه اون چای تا ابد حتی بعد از مرگ هم زیر زبونم هست

                   سر سفره دل بارها و بارها متولد شدم  

  به امید فردایی که نمی دونم چرا اینقدر دیر کرده  و دوباره  .... و باز

       باز گنگ میشوم...باز گم میشوم ....

                        از ان روزها ی بی دلیل سردرگمم....

                اما نه!! ...چرا خودم را قایم کنم...

      امروز باز دلم احساس خطر میکند .... جلو نرو...میبازی...    

                                   حوصله باخت ندارم...

        مدام حرف میزنم ..میگویم این کار را نمیکنم...نمیکنم..

                       و باز هم شیره مالیدن بر سر وجدان خودم..

        منطق خودم..که من نبودم دستم بود...

                   دلم بود..بی تاب شد ...اشتباه کرد............*

            لعنتی...خسته شدم اشتباه نرو...

      اینور جاده نیست ...دیواره ...چاهه...اما باید یه جای دیگه برم ...

                      یه جایی ...جایی که دلم آروم بگیره....

                   میام پیش تو ...

             تو خونه ای...که بنام توست  .... تو نیستی ...اما 

                حضورت ...روحت ...دستهای بی نهایت بزرگت هستند...

                               باید یه گوشه بشینم...

               دلم میخواد   بیام گوشه خونت بشینم و بگم....

          نده.. هیچی نمی خوام ...جز صبر...جز آرامش....

                            جز دل آروم..... روح سربراه

                 چیزی میخوام که ازجنس دنیا نباشه....

       پول نمی خوام...جون نمی خوام...

         دلم می خواد موبایلمو خاموش کنم

                       و ساعتها گوشه خونه آرومت بشینم....  

           خسته شدم مهربون ...خستم...میترسم...

        دیگه شروع نکرده تو الف میمونم...

      از همون ابتدا پر ترسم ...پر تردید...پر شک...

                         انگار دارم مریض میشم...

                              شک شده خونه تو رگهام..........................

                        امروز خلوت بغلت رو میخوام..

            .اگه اومدم پیشت بیا کنارم بشین..بی منت بیا..

                نباش ازجنس این مردم که با هر همراهی

                سالها منت وجودشون رو سرم میمونه...

                               خودمم بهتر از اونها نیستم ..  

                        دیگه طاقت  باخت ندارم

             ***********************************************

          آدم گاهی برای ادامه دادن در می ماند ...

 

 


 
comment نظرات ()