خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
هیچ نمانده
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:٢٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢۸ خرداد ۱۳۸٧
 

 

                                      خواستم و نشد

        آرزوهایم را ، امیدهایم را یکی یکی به آتش می کشم

                      تا اندکی گرم شوم

            چه طعم تلخ و زننده ای دارد این دلتنگی !

                    با حرفهایش آرام نشدم

   چه خوب که یاد گرفتم سخت باشم ،

            سخت درد بکشم و  اشکهایم را پنهان کنم

   فکر کردم شاید هنوز امیدی باشد ... اما دیگر هیچ نمانده

              دیگر نگاهم را خرج آدم ها نمی کنم

زمینی که من آن را به خون دل پرورندام بی بار بود و بی برکت

                در آیینه می نگرم ... چیزی کم است

                 دیوانه ای مست در آیینه می خندد

                تمام اجزای صورتم سرجایشان هستند 

                    ولی     چیزی کم است !!!!!!

          اشتیاق چشمانم آرام آرام ته می کشد

                  به شانه ام زدی که تنهاییم را تکانده باشی ؟ ؟؟؟ 

                      به چه دلخوش کرده ای ؟

                    تکاندن برف از شانه آدم برفی ؟ ؟؟

        چه خوب که خدا هست و سکوتم را می فهمد


 
comment نظرات ()