خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
تموم شدی
نویسنده : میترا - ساعت ٥:٢۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٦ تیر ۱۳۸٧
 

                          می نویسم  ...  دلتنگم

                            نمی نویسم ... یعنی دلتنگی

     مهم نیست وقتی حرف نمی زنم همه خیال کنند لالم ....

       نگاه می کنم به لبخندش و

                    چشمهایش که در آنها زندگی می کنم  

               دارم شبیه شاهزاده خانم قصه هایی می شوم

                         که ننوشت ...

                    هنوز هم آرامم    همانجور ساکت  

                 هنوز هم کتاب می خوانم  ...

                        هنوز هم توی همه ورق های سفید

                          نقاشی می کشم

                   قهوه می نوشم  ...  قهوه های تلخ

          هنوز هم شب ها نمی خوابم  ...

                     هنوز هم یک جای کارم می لنگد

                     هنوز هم تنهایی توی کوچه ها قدم می زنم

    هنوز هم توی کوچه ها تنه درخت ها را لمس می کنم

                         تنهایی ...

                   این روزها ...

                                   هنوز هم زنده ام

                      یعنی       یه روزی

                               منم         خوشبخت می شم  ؟

 


 
comment نظرات ()