خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
سکوتم را می شنوی
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٩ تیر ۱۳۸٧
 

 

                  کم کم دارم به حقیقت یک چیزهایی شک می کنم

                       انگار ایستاده باشی کنار یک پرتگاه عمیق  و 

                  وسعت تنهائیت را ببینی

                                      با چشمان کاملا بسته

             می نشینیم روی تخت همان رستوران بی کلاسه 

                     تمام وقت به سکوت خودم گوش می دهم ...

                              پس چرا این همه حرف آرامم نمی کند ؟

                                          چرا امروز بیخودی دلگیرم ؟

                      چرا اشک مژه هایم را  می سوزاند  ؟

                                 امروز چهارشنبه است بریم شمال ؟؟؟؟

  وقتی حرف می زدی نمی دانستی من به چی فکر می کنم

                             می دانم دغدغه های عجیبی دارم 

                              یاد گرفته ام بلند بلند فکر نکنم ... 

               نمی دانم آیا می توانی سکوتم را بشوی ؟؟؟

 


 
comment نظرات ()