خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
امروز
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:٢۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱ امرداد ۱۳۸٧
 

 

   خودم توی کار خودم موندم 

   تو خلوت خودم خودمو نمی شناسم 

    وقتی جلوی آیینه میرم

        نمی دونم این موجود برای چی خلق شده 

    الان که به گذشته برمی گردم می بینم

                   آیینه دار خودم ؛ خودم  بودم 

       همدم خودم ؛ خودم بودم

      خودم بودم که زندگی کردم

        سختی کشیدم

          شکست خوردم

            پیروز شدم 

             پیروز کردم

   بارها بزرگی کردم برای کوچیک و بزرگ 

   با دستهای خودم دنیامو ساختم

حتی اگه ساخته هامو ویرون کردند باز هم هستم ...

             وجود دارم و باز هم می سازم ..

 اشتباهات بقیه رو نادیده گرفتم و بزرگوارنه بخشیدم

                  حتی اگه ... حتی اگه

                حالا می فهمم

   توی آیینه ای که  خودت برای خودت نگه داری

        سرتا پا و تمام قد از تمام زوایا خودتو ببینی

     تازه آدم متوجه می شه  چقدر خودش نیست

           چقدر عوض شده.

        چقدر دست و پاش رو  جمع کرده  تا 

          توی قوطی کبریت جا بگیره !

آقا ! خانم ! یک کبریت از من بخر !!!

         و آرزوهاش رو یکی یکی به آتش بکشه

 

 

 

 

 

                      تا شاید کمی گرم بشه ...

...................................................................

   

 

   میدونی

امروز یکی از همون روزایی بود که

              تو گلوم بغض نشکسته مو دار زدم  ...

 


 
comment نظرات ()