خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
انسان
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:٤٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ امرداد ۱۳۸٧
 

 

من با نوشتن تمرین نوشتن نمی کنم . 

 از شما چه پنهان نفس می کشم با نوشتن ... 

                آن وقت ها که بغض راه گلویم را می بندد

             و عصبانیت نفسم را بند می آورد .

        می گفت حالا دیگر شک ندارم

                  تو همانی هستی که مال منی .

         همانی که درکم می کنی .

          هر چند حالا وانمود می کنی که مرا نمی فهمی .

           ولی خودت خوب می دانی همش مزخرف است .

           می گفت : من و تو مال همیم .

          حالا تو زیادی احمقی که این را هنوز نفهمیدی

         

  گفتم می خواهم کارم را  عوض کنم ...  

 می گو یی می برمت پیش خودم که از دستم در نری !

و نمی دانی که من مدتهاست که از دستت در رفتم

               

    می گویی به من بگو چطور می شود انسان بود

                  می گویم سخت نیست

                                  انسان باش ...

    

                    می گویم انسان باش  ...

 

                    انسان نبودی ...

                                     بودی ...

                 ولی

                 عاشق نبودی ... نیستی ...

                      نمی توانی باشی

    این روزها این شهر ... این خانه ها

        این آدم ها این رستوران سنتی بی کلاس

              همه برایم غریبه اند

   و انگار تمام گذشته من و تو ،

 تمام با هم بودنمان ،

 همان روز است که داشتی خط تمرین می کردی

         و می گفتی نوشتن یادم رفته 

       و روان نویس مشکی  که داشت می نوشت ؛

           هرچه فکر می کنم یادم نمی آید چی می نوشت

    می خواستم بگویم : شما چطور به خودتان اجازه دادید ...

          که نگفتم نخواستم تلافی کارهایت را کرده باشم

چقدر این همه وقت دلم می خواسته ...

    

       روی تخت  رستوران بی کلاسه ...

                       زمان چه زود می گذشت ! 

 


 
comment نظرات ()