خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
یک روز من
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۱ شهریور ۱۳۸٧
 

 

من لوس شدم .

    آن قدر که دیگر هیچ کس تحملم نمی کند ، بس که زود رنج و کم طاقتم .

  هیچ وقت ، هیچ کس اشکم را ندیده بود .

  هیچ یاد نگرفته بودم برای آدمها حرف بزنم .

    درد و دل کردن خیلی سخت است .

                      من یکی که بلد نیستمش .

        قدیم تر ها ...

           تو همون رستوران بی کلاسه روی رودخونه  ،

 بعد از آن همه خنده الکی که عضلات صورتم را خسته کرد ،

     فقط  تو حواست بود که حواسم نیست .  رفتم  ... 

      تا حسابی اشک بریزم و عجیب آن که هرگز نفهمیدی  .

     حواست بود که می خواستم یک جا خودم را گم و گور کنم .

         یک جا تمام شوم ، یک جای تاریک ِ یواشکی .

                
        گفتم بدانی ،  

 

         حالا ، تو تنها کسی هستی که نباید اشک هام را  ببینی !

                 ترس هایم را بشنوی  !

    تا یادم نرفته بگویم ،   

               دست هایم یخ زده  دراین تابستان گرم !

 

    فاجعه از آن جا شروع می شود که دست تو هم سرد است

 

    و مهربان 

 

             و ستاره نیست

 

                   و اکسیژن نیست

 

                             و امنیت نیست

 

                            و آزادی ...

 

                 امان از این قلب من که درد می کند ...

 
          باز فکر میکنم جای من این جا نیست .

   من دلم  می خواسته هر جا که می روم ،

       تنها شبحی باشم که هیچ کس نبیندم .

 می گویم ؛ «  یا باید شبیه آدم ها باشی ، یا نباشی » ...   

 

         هیچ وقت و هیچ جا . من هم نیستم!

 

   راستش را بخواهی تنها گاهی نگران دست هایت می شوم .

            آخر      سرد        است . 

                  و من حالا یادم می رود باید نگران باشم .  

          گفتی وقتی بر می گردی  همه چیز درست می شود .

                     با این همه باکیم نیست .

             « دیگر اینجا کسی منتظرت نیست ،  برنگرد !! »

 

 

           بگذار بگویم :  

                  هیچ وقت هیچ چیز اینجا درست نمی شود . 

                     من می مانم در حسرت یک سرپناه امن

                  و یک خواب راحت

 

              و  درست نمی شود

 

      و تو بر می گردی  و دست هایت سرد است ...          

               می خواهم بنوازم . اَه که چه بی استعدادم من ...  .

      دیر یا زود تمام می شود همه چیز .

     می سپارم  خودم را به جادوی کلمات :

            جای من یک دل سیر بخواب . جای من یک دل سیر بخند

              بنوش .

 

                 زندگی کن .

                         نفس بکش ...

                   من حالا نیستم .

          شبحی که هیچ کس نمی بیندش .

 

       این همه ، قسمت من از تمام دنیا بود ...

 

 

 

 


     


 
comment نظرات ()