خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
برای تو
نویسنده : میترا - ساعت ۱:٠٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٦ شهریور ۱۳۸٧
 

 

 .به معنای واقعی کلمه غمگین شدم و این یعنی باید تکیه بدهم به دیوار خیس کوچه و بگذارم سرما مثل بلوغ در ساق هایم بپیچد و به دست های همیشه یخ زده ام برسد.

سیگاری آتش بزنم٬

کمی به شعله فندک خیره بمانم و تعجب نکنم چطور با وجود سوزی که می آید بی حرکت مانده.

آنقدر بنشینم که باورم شود قرار است خودم از جا بلند شوم

و هیچ تام کروزی دستم را برای بلند شدن نمی گیرد

 و منتطر آغوش گرم هیچ گرگی نباید باشم.

 

             

 

      می گویم : حالم خوب است

 

              ولی خودم می دانم خوب نیستم

           دارم بهانه می گیرم که نیایم

                       تند نگاهم می کند

                        بیشتر به سمت من می آید

                   سرم پائین است

        و دارم فکر می کنم به روزهایی که همه گذشته

        و خاطراتم را که گذاشتم توی چمدان

     و دارد خاک می خورد میان خرت و پرتهای زندگی 

    دست زیر چانه ام می گذارد سرم را بالا می آورد

                       اشکهایم سرازیر می شود

                        - تو چته ؟؟؟؟

                         - من باید برم

                          - صبر کن  

                                      - باید برم ...

 

      ساکت می نشینم  ... شنونده مثل همیشه  

          می گوید نگاهم از آن نگاههایی که

             رسوخ می کند تا ته وجودش

                 می گوید مراقب خودت باش

             می گویم :  این دردها می آیند و می روند ...

                   نگران چه هستی

            آدم با هر دردی کنار می آید 

              به هر دردی عادت می کند ... نمی کند ؟

           باید دنبال یک دلمشغولی تازه بگردم ...

       آدم تنها که می شود  می افتد به جان خاطراتش

    می گوید : آدم عجیبی هستی ...

              دغدغه های عجیبی هم داری

            حتی سکوت هایم هم ترساننده است 

         حالا یاد گرفته ام بلند بلند فکر نکنم ...

یاد گرفته ام دغدغه های عجیبم را برای خودم نگه دارم !

         یاد گرفته ام سکوتم را هم برای خودم نگه دارم !!

                     حوصله شنیدن  داری ؟ !

       می دانم داری ...

        هم دغدغه های عجیبم را و هم سکوتم را

          دچار حس غریبی شده ام این روزها

        دوست دارم فاصله اداره تا خانه را پیاده بروم 

دوست دارم   بنشینم کنار دریای شمال 

          سیگاری بگیرانم و از تردیدهایم برایت بگویم

           از نگرانی هایم  و از ترس هایم

دلم می خواهد برف ببارد ...

  یک دوست می تواند  با تمام مهربانی هایش

  و با تمام افکارش نوشته هایم را بخواند

آنقدر که دلم بخواهد دغدغه هایم را برایش بنویسم و خیالم راحت باشد  که او می فهمد

 نپرس اینها را چرا برای تو می گویم ...

                       خودم هم نمی دانم

بی هیچ دلیل قانع کننده ای دلم می خواست

                  برای تو بنویسم ...

 

  


 
comment نظرات ()