خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
به من بگو دوستم داری
نویسنده : میترا - ساعت ۱٠:٥۳ ‎ق.ظ روز شنبه ٢۳ شهریور ۱۳۸٧
 

مرا ببین

داشتم به تو می گفتم مرا ببین

                  داشتم با تو حرف می زدم

در حضور من و تو کسی نیست

با تو تنها بودم  تو را می دیدم لابلای لحظه ها

باید هم مرا تماشا می کردی ... دزدانه !

باید هم خیال لمس دستهایم را می کردی

 

من یک زنم  باهوسهای کوچک و بزرگ

 زنی که دیوانگی را می ستاید و از آن می هراسد

 بگو دوستم داری تا بیشتر باورت کنم.

 ساده نباش و همان لحظه اول آشنایی بگو که 

               میخواهی لمسم کنی !   

  باور کن  به هیچ جای دنیا برنمیخورد 

وقتی کنارت می نشینم ، به چشمهایت  بیاموز که  

         میخکوب چشمهایم شوند !

اینرا که می گویم بین خودمان باشد:

         وقتی نگاهم می کنی  به زیبایی یوسف میشوی،

و من  میخواهم این زیبایی مال من باشد

                       پس قبل ازاینکه شماره مرابگیری،

       به حرفی فکر کن  می تواند بیشتر دلگرمم کند !

                                                           بهمین سادگی!!

             نمی خواهم بگویی که زیبایی مرا هیچ زنی ندارد

              حس های من رابشناس.

            بخواه که باروحم هماغوشی کنی

.بی خیال اینکه یکبار همخوابگی با من را

 به هزارشب قدم زدن توی کوچه های

             خلوت پراز هراس ترجیح میدهی

                 اینقدر ساده نباش !

              بگو که عاشق راه رفتن بامنی.

          سخت است!  میدانم!     باید با من مدارا کنی.

باید پیه ساعتها فکر کردن به من را به تنت بمالی.

            باید  خیال لمس کردن دستهای من راکنار بگذاری.

                    مدتی باید ژرفای مرا تماشا کنی.

باید عین مجنون شب و روزت لیلی باشد تا بتوانی 

                      سخت است.اما اگر صبور باشی،

منهم چیزی از جسارت زلیخا کم ندارم

وروحم آنقدر گرم شده است که

  اگر جسمم را لمس نکنی،

        مچاله خواهد شد.خودت فکر کن!

شک ندارم که زیبایی یوسف بخاطر دروغهای قشنگی بود که می گفت.

یوسف  محو تماشای روح زلیخا شد و

         همین به زلیخا جسارت داد واصلا

   کدام یوسف است که از لمس زلیخا بگریزد؟؟؟

**************************

 

                                                        به سادگی های من

مرا ببین... با تو حرف می زنم... با عطر حضور کسی که نیست... با صدای منعکسی که لابلای گامهای پر شتاب روزمرگی ام گم نمی شود... هیچگاه... با تو... تنها تو... و نه در حضور هیچ کس دیگر...

      تو شبیه کدام لحظه ی گم شده ای؟؟؟ شبیه کدام راه ِ نرفته؟؟؟ شبیه کدام ثانیه؟؟؟ کدام تپش؟؟؟

     لحظه ای که گم شده باشد، تمنا نمی خواهد... راهی که نرفته باشند،

 مسافر نمی طلبد... ثانیه ها را چه می خواهی؟؟؟تپش ها را ...............؟؟؟

    تو را به راه می بینم... لابلای همه ی لحظه ها... شروع همه ی ثانیه ها... صدای همه ی تپش ها... تو را... ***

           ببینی ام یا نبینی ام...

               ببینمت یا نبینمت...

                     دلتنگ توام...

 

 


 
comment نظرات ()