خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
پراکنده
نویسنده : میترا - ساعت ۸:٢٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۱ مهر ۱۳۸٧
 

 

دارم شبیه کسی می شوم که توی رویاهام داشتم

   بهم گفتی چشمات غمگینه 

 همان روز حواست نبود که حواسم نیست 

   که می خواستم خودم را گم و گور کنم

        می خواستم یک جا تمام شوم

           می خواستم ...

              حواست نبود که نگفتم ...

   من هنوز شب ها دلگیرم از دنیا  

                        هنوز شب ها نمی خوابم

      هنوز فقط چای داغ می نوشم 

                هنوز تنهایی را دوست دارم

                    تو درست فکر می کنی

      کسی که شب ها نمی خوابد ... چای داغ می نوشد ...

         غذا دوست ندارد ...  به قول ( بهی ) " فرت و فرت " 

                             سیگار می کشد

             و هیچ چیزی خوشحالش نمی کند

               حتما" یک جای کارش می لنگد

 خوبی اش این است که من خسیسم

         توی استفاده از کلمات   و نگاه !!!!

    دلم می خواهد دهن کجی کنم  به همه ...

      بیخودی لبخند و کلامم را خرج آدمها نمی کنم 

     گور پدرشان بگذار بگویند حرف زدن بلد نیست این دختره !

       می دانم اینجا جای من نبود و نیست

       فکر می کنم شاید جایی غیر از اینجا ، کلمه ای ، لبخندی

         حرفی ، نگاهی منتظرم باشد ...

          نمی دانم چرا همیشه دارم تاوان پس می دهم 

            بعضی وقتها تاوان کاری را پس می دهم که

      نمی دانم دلیلش چه بوده و کجا چکار کردم ولی  پس دادم

     خیلی وقتها مثل یک شیشه جلوی  چشم خودم ریز ریز شدم

             ولی فقط سکوت کردم !!!!

 **************************************

     و آن شب ...  

        همان وقتی که کلی به خودمان رسیدگی کرده بودیم و

           همگی سعی می کردیم زیباتر از دیگری  جلوه کنیم  

    درست همان وقتی که مثل مرغهای

                             مرغدانی نمایش می دادیم

       که خروسی بیاید و ما را بزند زیر بغلش و برود

          همان وقت دوست داشتم روی زمین بنشینم

          کنار صندلی هایی که مرتب چیده شده اند

        دوست داشتم بنشینم روی زمین

             لبخندی بزنم  و به خودم  و به همه  بگویم

                   حالا که چی ؟؟؟؟؟

       **************************************

      توی ذهنم داری ترک می خوری

        دستم را بر روی دستگیره در می گذارم

 - خداحافظ !

 - کجا ؟ یه دقیقه وایسا   صبر کن

   نگاه می کنم به لبخندش و چشمهایی که

                        در آنها زندگی کردم

   نگرانی اش را حدس می زدم  و اینکه مرا نفهمیده ...

     مصرانه طفره می روم از نگاه کردن به چشمهایش 

              از چیزی که منتظرش بود و من نگفتم

    - دوست داشتن تعهد میاره می دونستی ؟

      - آره می دونم

       - نه نمی دونی  هرگز هم نخواهی دونست

          با خودم کلنجار می روم ...

             باید بروم  باید ...

       آویز سوئیچ آویزان می ماند از دستم

         - خداحافظ !

 

روحت آسمانی . نگاهت همیشه بارانی . قلبت دریایی

 

*********************************************


 
comment نظرات ()