خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
دوستی ها و دشمنی های بی مقدمه
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٥٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٤ مهر ۱۳۸٧
 

 

روزگار عجیبیه ها... 

گاهی به صدای تیک تیک ساعت حساس میشی...

 

         از صبح دنبال یه بهونه میگردی...

 

 اصلا یادت میره که تازه نیشت از خنده بسته شده!

 

مثل همیشه 1 قاشق کافی میت ریختی توی قهوه ت

 

       اما با طعمش حال نمیکنی...

 

 

     یه وقتهایی تمام قوانین ضد و نقیض عالم

 

    با هم یه معجون عجیب می سازن به اسم "شوکران زندگی"

 

   و تو میدونی که نوبتش رسیده تا یه پیک بزنی!

 

 

 

     به سلامتی میری بالا و ناسلامتی می افتی توی حفره عمیق

 

             درونت...آه از نهادت در میاد!

 

 

    ولی خب هنوز معلوم نیست واقعا چته!

 

            بعد از کلی کلنجار رفتن یه جا کز میکنی

 

            و دلخوشیهای اخیرت رو به یاد میاری....

 

 

سکانس اول : من داغونم ولی می نویسم ... بی اجازه

 

 

سکانس دوم : اگر می دانستی ....

 

 

سکانس سوم : من ساخته بودمت از چیزی که جنسش معلوم نبود ...

 

 

سکانس چهارم : کلمه ها ؛ حرف ها ؛ لحظه ها هی فرار می کنند

 

 

سکانس پنجم :  از این دوستی های بی مقدمه و

 

 

                               از این دشمنی های بی مقدمه  ...

 

 

 

سکانس ششم : دلم می خواهد با کسی حرف بزنم

 

 

         توی بغلش گریه کنم بعد بگویم ممنون که پیشم بودی

 

 

سکانس هفتم : من با توسر ناسازگاری گذاشتم شدید!

 

                        و تو صبور شدی ،  عجیب!

 

 

با حرف‌هایت دل ثانیه‌ها را میشکنی، چه برسد به دل من! ببین!

 

         گوش کن!   

                       تو داری آهسته‌آهسته مرا از دست میدهی...

                               آهسته‌آهسته

 

 

 

سکانس هشتم : می شود بگذاری بروم ؟؟؟

                         می شود دلتنگم نشوی ؟؟؟

.

.

.

 در اوج ناباوری میبینی که دلخوشیهات چقدر ساده و کوچیکن!!!

 

 تازه میفهمی همین کوچکهای خواستنی

 

که هیچ هم به نظر نمیان, واست چقدر مهمن !

 

 

                باورت میشه؟

 

باور میکنی که خط خطی ام  که  داغونم  

  خسته ام ... از شلوغیها...حرفهای مردم... از دیوارهای سرد و  بی روح ... از بازی ها ونمایش های بیهوده آدمها ...

 از نگاه کردن هر روزه به نوشته های  پائیز82 ...

 از نفهمیدن هوش مصنوعی   

           و انتظار برای آمدن لک لکها خسته است.

 

 پال مال نقره ای اش  را آتش می کند.    , بوی خاک نم دار ,

 

      مرز نامعلوم آبی دریا و آسمان  

 

 

 آرزوهای بر باد رفته  ...............

 

چقدر دلتنگ پائیز و شوخی های اوست .

 

 پائیزی که ...  که با ورودش سطوح انرژی جابجا می شدند.

 

امکان نداشت دلزده از دنیا نزدش می رفتی

 

        و امیدوار باز نمی گشتی.

 

   پای ثابت محو کردن دلتنگی هایش  همیشه او بود

 

        پک محکمی به سیگار میزند ...

 

 افکار آشفته اش را با دود آن رها می کند

 

 و نسیم امواج از لابلای موهایش می گذرند.

 

عاشق میز و صندلی حصیری روی تراس است .

 

 میل عجیبی به نوشتن دارد اما نقطه شروع را گم کرده است!

 

 ذهن آشفته اش را جستجو می کند...

 

 

اوضاع قمر در عقرب اداره  و  این شروع و این پایان 

 

نه! هیچ یک شروع داستانش نیستند.  

 

  برای یافتن نقطه آغازین داستان هزار قطعه ذهنش را به هم

 

ریخته است...

 

 

 بهانه سفر را به یاد نمی آورد .

- کجا می ری ؟  اینجا خیلی بهتره که !

 

- اینجا چیزی ندارم که بخاطرش بمونم

 

- واقعا چیزی نداری ؟؟؟؟

 

- نه

 

- بمون .......................

 

  موبایلش را نگاه می کند خاموش است.

 

دگمه قرمز... روشن...

 

 رمز ....   و اس ام اس های در راه مانده می رسند.

 

 اول :   - چرا خاموشی ؟  به من زنگ بزن ...نگرانیم

  دوم :  - سلام صبح بخیر چرا خاموشی ؟ 

  سوم :  -  نیستی ... یه خبر از خودت بهم بده ...

 

 

نقطه آغازین را پیدا کرده است... 

 

بازگشت از اداره  به یاد روزهایی بی انتهای تنهایی

 

  پائیز بود

 

  کنار دیوار بلند سفارت قدم می زد   

 

و دو دل بود که آیا اس ام اس بفرستد یا نه ... 

 

 آیا تنهایی اش تمام شد بالاخره ... ؟؟؟

 

             - نه

 

 با دستانی لرزان روی کاغذ می نویسد:   

 

عزیزم... انتظار بس است ...

 

 

 

 


 
comment نظرات ()