خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
زندگی
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٧ مهر ۱۳۸٧
 

 

باز هم این مطلب مخاطب خاص عام ندارد    :

می خواهم تنهائی هایم را  پس بدهی

دیگر دوستم نداشته باش

 حالا دلم نمی خواهد با کسی حرف بزنم

                    و یکساعت فلسفه بافی کنم ...

دیگر دلم نمی خواهد تکیه بدهم

 به پشتی همان رستوران بی کلاسه و پاهایم را دراز کنم

 حالا دیگر دوست ندارم بنشینم

         کنار دریا و  ساعتها برای کسی درددل کنم

  از تردیدهایم بگویم از نگرانی ها و دلمشغولی هایم ...

        

           نه !

        بگذار تا بغضم اشک نشده بگویمت

        من حالا به حقیقت خیلی چیزها شک می کنم ...

          شدم از آن آدم هایی که آنقدر دیده و کشیده

           که دیگر هیچ چیز   حتی 

     حتی احساسی که داشتم دچارش می شدم

            را نمی شود از چشمانم خواند ...

    عزیزم !

         بگذار حقیقتی را بهت بگویم   ...

.

.

.

       این روزها هیچ چیزی مرا آویزان زندگی نمی کند ...

.

.


 
comment نظرات ()