خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
یک وقت هایی
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٥ آبان ۱۳۸٧
 

 

 

یک وقت هایی ذهن آدم آن قدر پر است از کلمات که نمی دانی چطور بیانش کنی .

             ذهنت می خواهد سرو سامان دهد هر چه فکر را .

              هیچ حوصله شنیدن ندارد حتی .

                   فقط دلش آرامش می خواهد .

                  فقط می خواهی بنشینی روی صندلی 

        و بی پروا گوش بسپاری به حرف های دیگرانی که   آن سو تر ، بحث می کنند و تو توی حرف های شان هیچ جایی نداری .

        به ابراز محبت آدم های دیگر به هم  .

          به  قطره های باران با خلوت پیاده رو ...

کم و ارزشمندند آدم هایی که برای سکوت و تنهایی آدم ارزش قائلند

                 و تو یکی از آن ها بودی .

                        یادت هست ؟؟؟
                       نشسته بودیم کنار هم 

     و من هیچ حالم خوب نبود و فقط دلم می خواست نقاشی کنم .

          بی آن که سکوتم خسته ات کند ،   گوش دادی   .

من نقاشی می کشیدم و همان وقت بود که فهمیدم ،

                     دوستی با تو ارزشمند است .

        چون خوب فهمیده بودی حوصله گفتن و شنیدن ندارم .

              فقط دلم می خواهد تنها نباشم

        و تو اجازه دادی از حضور بی صدایت استفاده کنم .
          من دوست دارم سکوت را با تو تجربه کنم .

       تنها وقت سکوت است که می توانم بهتر نگاهت کنم .

        تنها وقت سکوت است که می فهمم   ....

      من که می دانم فاصله ... خیلی چیزها را تمام می کند 

              حیف ...

.

.

 

              ساکنان دریا ، پس از مدتی

                    صدای امواج را نمی شنوند ...

               چه تلخ است قصه عادت ...

 


 
comment نظرات ()