خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
بی بهانه
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:٤٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢۳ آبان ۱۳۸٧
 

.

.

               باز خودم هستم...

 

        دلخوشیهای کوچکم و گاهی تنهایی های بزرگم.

 

                کلافه ام از همه جا و از همه کس.

 

این روزها آشفتگی های ذهنیم آنقدر زیاد شده اند 

 

  که  همه  هشدار دادند !

کاش می دانستند که من فقط یک لیوان چای میخواهم ! 

همان چایی که سر سفره دل با یک نفر ننوشیدم تا  مزه اش تا آخر دنیا بماند .!!!

 اما به خودم میگوم ولش کن دختر .... بی خیال این هوس شو!

خوب میدانم که چای تنها یک بهانه است!

راستش دلم برای یه گفتگوی طولانی ! به همراه چای لیوانی تنگ شده است  .

  مدتهاست نتوانستم با کسی جدی حرف بزنم .

        همه از جدی بودن فرار می کنند...

 

             همه نقاب شوخ طبعی به چهره زده اند  

     

            و من هم مثل آنها...

 

          اما این نقاب دارد نفسم را می گیرد ...

 

                میخوام که برش دارم  ولی نمی شود  ...

 

          میدانم اگر برش دارم دیگر مثل بقیه نخواهم بود...

 

                      منزوی می شوم!

 

             پس چه کار کنم؟

 

 هر آهنگ لعنتی ای که میگذارم یک خاطره برایم تداعی می شود.

 

 این هم از معایب سلکشن زدن است ...

 

سلکشن چی هست  میزنی آخر دختر؟ نمی بینی؟ 

 

اینها همه گلچین خاطرات تو هستند...

 

        خاطراتی که  فقط یک نوا میتواند شبح آنها را برگرداند .

 

اما چه برگشتنی؟ در حد یک سایه..مه و حبابی تو خالی! 

 

وای خدا! من اینجا چه کار میکنم؟  

 

این هم شد زندگی ؟

      از صبح بیایی سر کار چند تا نامه شماره کنی ، ارسال کنی

        بنویسی برای مثلا فلان وزیر یا معاون وزیر یا ....

 

 تا بعد از ظهر همینجور توی این چاله دست و پا می زنی

             که چی بشود ؟

 

         همه اش برای این زندگی

 

            ای مرده شور این زندگی را ببرد !

 

در این زندگی ...  با بد خلقی سیگارم را روشن می کنم .

  قصد خودکشی دارم ؟؟ !

 خود کشی؟؟؟  یعنی اینقدر هیستریک شدم و خودم نمیدانم؟؟؟

     تصمیم گرفتم خلافش را ثابت کنم... به خودم شاید!

 

پس بلند شدم و خودم را  به دست همان روان ستیز سپردم...

 

         رقصیدم .. رقصیدم و رقصیدم . فارغ از دنیا...

 

            فارغ از قطار شکواییه های دل مدعیم!

 

راستش صدای غر زدنهاش به پای صدای موزیک نمیرسد .

 

         بی چاره ! خفه شد.

 

سکوت کرد و با بهت تسلیم بی خیالی های صاحبش شد. 

ولی خب  این بی چشم و رو دست بردار نیست که.

 

باز این روزها صدایش را بلند کرده است

 

             

          چه میدانم ! فکرم به چیزی قد نمی دهد .

 

                        هر روز که نمی شود بردش میهمانی...

 

هر روز که نمی شود برایش رقصید...

 

             امروز گیر داده است  دیگر ...

 

باز هوس چای با یک گفتگوی رمانتیک  زده است به سرش. 

.

            راستی این را هم بگویم... 

 

مدتی است خودم را در یک گوشه تنها و منزوی رها کردم .

 

  بی بهانه  شمع روشن می کنم  و  در تاریکی می نشینم .

 

         باز دوباره می خواهم نوستالژیک شوم .

 

                   آخر کی می خواهم آدم بشوم؟؟؟

.

.

 


 
comment نظرات ()