خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
خاطره کوچکی با تو
نویسنده : میترا - ساعت ٤:۳٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۳ آذر ۱۳۸٧
 

.

 

  آمدم پیشت گفتی : خیلی قشنگ شدی  !  

 دست کشیدی روی دستم  و گفتی : سرده  چقدر ! ...

                 همان روزها شد  خاطره این شب های پائیزی  .

           همان یک کلمه . همان نوازش دستت      

       همه اش خاطراتی است که باید می گذاشتم توی چمدان و رویش می نوشتم (( شکستنی است )) ... 

               باید همه اش را بگذارم توی کوچه جلوی در ... .

    اما دستت هنوز روی دستم  است .

 

 

          آن رستوران بی کلاسه روی رودخانه  یادت هست، 

        باران  که می بارد  بید بید می لرزم . خوب ؟

  این روزها هوا بارانی است و جان می دهد برای آتش و جاده چالوس

 

         یادت هست : عجب هوای دو نفره اییه !!!  ...

     می دانستم می خواستی بگویم باشه میام بریم  بیرون !!!  

                       ولی نگفتم .

 

 

         من هم خراب کردم . همه چیز را

 

              من که می دانم فاصله یک چیزهایی را تمام می کند

 

                      حیف ....

 

رویای آن روز ، جاده  ، موزیک ، دستای تو که آروم میخزه تو دستام  

    

      و دنبال دستام میگرده و گونه‌های سرخ

 

                  دستای من ! نکن با من اینجوری!

 

حیف که نمی دانستی ... فاصله .... حیف !

     ***********************************************************

.

     اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت

            باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود............... 

.

       من دوست داشتم سکوت را با توتجربه کنم .

      تنها وقت سکوت بود که می توانستم بهتر نگاهت کنم .

                  تنها وقت سکوت بود که می فهمیدم ....

                      من که می دانم فاصله ...

                               حیف ...


 
comment نظرات ()