خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
نگاهم کن
نویسنده : میترا - ساعت ۱۱:٤٥ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۱ بهمن ۱۳۸٧
 

.

تاوان تمام اشتباهاتم ، تنهایی بود و تنهایی ..................

تلخی این شبها را ، هیچ بهاری دلپذیر نمی کند . نگرانی های دم صبح را ،  هیچ صدایی ، شیرین نمی کند .

و من توی تمام خواب هام ، خواب های ترسناکم  ، سرگردان کوچه ها و آدم هام .

 

آدم گاهی دلش می گیرد . می فهمی که چه می گویم ؟ ...

توی این دنیا ، میان این همه آدم تنها یک نفر هست که آدم را می فهمد . تنها یک نفر هست که مال آدم است . هر چند معمولا آدمها اشتباهی همدیگر را پیدا می کنند . بعدش هم با هم کنار می آیند . سعی می کنند همدیگر را بفهمند ولی حقیقتا همدیگر را درک نمی کنند . تنها وانمود می کنند که خوشبختند ...

 همه این کلمات ، آن قسمت نا نوشته زندگی من است . آن جاش که گفتی « دوستت دارم » .

می‌دانی تمام سهمم از  زندگی  ، تمام سهمم از آینه‌ی سیاه چشمانم را به تو بخشیدم و تو ندانسته  و نخواسته ترسیدی سیاه بخت شوی!

 حالا من از همان موقع تصمیم گرفتم چشم‌هایم را ببندم تا شب و روز همرنگ شود..

چرا نمی فهمی ام ؟؟؟؟؟؟

........................................................

پ ن 1: اگر روحت افلیج و ایستا بماند ، به دست آوردن تمام دنیا چه فایده ای برایت دارد ؟؟؟

 

پ ن ٢ :  ما عجب مردمان بی غمی هستیم با آرزوهائی کوتاه قد !

پ ن ٣ : امروز آنقدر دلم خدا می خواد که فکر می کنم شاید روزای دیگه بت پرست بودم!!!

پ ن ۴ : خدایا عزیز همه رو براشون نگه دار !

پ  ن ۵ : نیچه میگه هر آدمی عبارت است از خاطره هایی که پنهان می کنه ...

 

پ ن ۶: سکوت علامت آرامش نیست همیشه !!!!!

.

 

       تنها می مانم !

                برای این تنهایی

                                نه!

                        کنار این تنهایی

                           تمام ت  را می خواهم

                               تمام ت را .... .


 
comment نظرات ()