خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
می بینم و می گذرم
نویسنده : میترا - ساعت ۱٠:۱٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٢ بهمن ۱۳۸٧
 

.       ساعت 4.54 صبحه یکشنبه است ها .....

..............................................................

     من هنوز مشغول باده خوردنم !

:     چرا ؟

-     تا فراموش کنم !

:     چه چیز را ؟

-     سرشکستگیم از میخواره بودنم را !!!

 ...................................................... 

 

منـاجـات:
خدا جون ! عزیز دلم ، خوشگل مامان ، جیگرتو خام خام ، جون مادرت اینقدر با اون شیر هوای گرم و سرد ور نرو ، ترک خوردیم !!!!

 

نفـریـن:
الهی در به در بشه اون دری که مثل در یخچال نیست که بازش کنی و چراغی روشن بشه !

 

 حکایـت:
انسان کوچک از افراد حرف میزند ، انسان متوسط از حوادث  و انسان بزرگ از افکار !

 سـوال:
وقتی شیخ متشرعی رو میبینی که ماهی حلوا هم که میخوره صلوات میفرسته ،

             جز " قربــونم بــری " چیز دیگه ای میتونی بگی ؟

 

جـدول:

جنس به ظاهر قوی ( سه حرفه ) ....

  • رمزگشائی: مرد ( موجودی که هیچوقت نمیفهمه عشق با ارگاسم فرق داره )

  در ضـــمــن:

گاهی من به علت تالمات روحی بلا نویسنده میشوم . بدینوسیله ، این وبلاگ از کلیه کسانی که این بلانویسنده  آنها را دچار حس سـرکار رفتـگی !!!! میکند رسما عذرخواهی مینماید ...

........................................................

بی ربط : راستی ... اگر دیوار نباشد پیچک به کجا خواهد پیچید ؟

 

.........................................................

 

دلم  یه بارون شدید می خواد آنقدر که وقتی رفتم زیرش یخ کنم از شدتش و بعد هم ....

                      و راه برم

                           و حرف بزنی و من فکر کنم که چقدر ..... !

              دلم ...

                    دلم اصلا مهربون نیست!

                                      سرم هم درد می کنه...

.

.

.

              نبود؟

            آرام در   ذهنت  نشستم...

             و تو طولانی و با صدا می آیی که بنشینی..

                  آخ که تو چقدر صدایی !!!!! و من چقدر آرامم!

         اینجا پیش من همه چیز قاطی و درهم است و شلخته،

                                   و پیش تو بدتر

با همه امیدم در ناامیدی محض خود قدم بر می دارم و خوشحالم از اینکه قدم بر می دارم،

                       خوشحالم که  قدم بر می دارم،

از آن لحظه های پر شور است که قدم برداشتنش برایم مهم است، که قدم برداشتنش آهسته اش برایم مهم است، این نه به آن معنی است که تو مهم نیستی!

                 اما اینجا که می رسم پرم از گل و ستاره...

برای اینکه اونی باشی که من می گم نمی دونم باید چی کار کنی..

و دیگه این که اگه بدونی و بدونم هم چیزی فرق نمی کنه...

              هنوزم  خوشحالم از اینکه من هستم

                  و دیگه اینکه از نبودنم هم ناراحت نیستم!

                 دستم  باز یادش آمد که درد بگیرد،

                          و من چقدر می بینم و می گذرم .....!

  .........................................................

                     تو کدوم جمله من رو الان فهمیدی؟؟؟؟!!!!

.


 
comment نظرات ()