خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
احترام یک احساس
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:٠۳ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ امرداد ۱۳۸۸
 

 

هی...بگذار چشم های ذهنم را ببندم...می دانی حسرت چه چیزی سر به سر ذهنم می گذارد...می خواهم تصویر یک هیجان بالغ روی متن باورهایم پا بگیرد....بوی عطر یک رنگین کمان دست نخورده می خواهم...حضور داغ یک نور پشت پلک های از نفس افتاده افکارم... می خواهم خود باکره ام را بیابم...راستی چه کسی می داند من به کدام نقطه شبیه ترم؟؟... ...نه...خورشید نمی خواهم...حریم من به تقدس یک نیروی عظیم محتاج است برای شکافتن و رهیدن...نیرویی که روی همه چاله چوله های بودنم دستی بکشد به نرمی و این هم تلاطم افتاده به جانم را به بهایی بخرد از من...پی آنم که نگرداند مرا در دایره هستی ام...بگذارد بنشینم...چشم در چشم...هر چه بادا باد...می ریزم خودم را روی داریه...کو...کجاست...

دست که می کشم روی چشم هایت تمام لذت بودن برای من می شود...

      آنگاه بازتاب همه نگاه هایت می افتد توی چهره نم دار من...

   و من دانه دانه آن ها را جا می دهم توی گنجه ی افتخاراتم...

      به تو که نگاه می کنم همه ی آنچه که از من باید به ظهور برسد به ناگاه می بالد و بر اریکه سلطنت می نشیند...

   و کاستی های من با تو همیشه کوتاه ترین قامت را دارد...

   من دل طلب می کنم...

  کیست تا عمق چشم هایم با من همسفر شود؟؟؟کیست؟؟؟تو می شناسی اش؟؟؟

       امشب روی نیمکت تنهایی ام می نشینم...


                چشم هایم پر از غوغای رها شدن است...

                 تنها خواهش دلم حضورت است در کنار من...
                      روی این نیمکت...
                         

                 نه کلامی می خواهم...
                    

                        نه نگاهی که مسحور کند مرا...
                

                     تنها صدای آرامش بخش یک نفس کافیست...

                                      همین و بس...

    پ.ن: امشب به احترام یک احساس چشم هایم را بستم و سکوت کردم...   شنیدی صدایش را  ؟!!


 
comment نظرات ()