خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
دیشب
نویسنده : میترا - ساعت ٧:٤۳ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳ آذر ۱۳۸۸
 

 

        خوب باش زیاد  ! نیاز دارم به خوب بودن ات  !

          م عزیز !  نمی خواستم امروز جز سکوت چیزی بنویسم ولی دیشب را نمی شود  ننوشته گذاشت و گذشت ...

                نه ! .. دیشب  را نمی شود "سر" کرد، نمی توان آن  لحظه ها  را گذاشت و گذشت... باید آرام نشست، زل زد با لبخند ِ  به دیواری که دیگر دیوار نیست... و غرق شد در بازوهایی که تمامی تو را در بر گرفته اند ....

                این چند سطر را به حرمت ِ صدای ِ تو  برای ِ همه‌ی صداهای عالم می‌نویسم... صدای ِ خوب ِ " تو " که مهربانانه با من حرف می‌زند!

              دلم یک عالمه بی خیالی می خواهد... خسته ام... ...ذهنم آشفته است... می خواهد پرواز کند...تا به مرز نیستی...تا آنجا که بی نیاز شود از خواستن و خواسته شدن... 

                من آرام نیستم...

                    واااای...شکوه چشمانت را همیشه دست کم می گیرم            به خودم پشت پا می زنم...تا نبینم و نخواهم          نگفته بودی ولی گفتی  و کاش نمی گفتی که 8 سال برای این منتظر بودی !  نگفته بودی  ولی دیدم و شنیدم  همه آنچه که باید می شنیدم  

           م عزیز !  رازیست که تنها من می دانمش و نه هیچ کس دیگر  !   نه، نخواهمش گفت ، حتی با تو  !   حتی اگر تو مرکز این راز باشی  !   سکوت را برای اختفای همین رازها آفریده اند ... 

            باورت می شود !!!  من تصویری از خودم به یاد ندارم...من از خودم می گذرم بدون اینکه مسیرهای آمده را به خاطر بسپارم...شاید گم شده ام...در تو

       من نقطه آغازم را نمی یابم...من هرجا که می رسم پایان است...هر کجا می رسم تویی ....

                      بوی عصیان می داد دنجی خلوتگاه من و تو  ...

 (   10 ثانیه چشماتو ببند )   چه اصراری بود برای این 10 ثانیه  و چه انکاری بود برای همین 10 ثانیه  ..... 

     که من به اندازه 10ثانیه   تو را باختم  

              و من به اندازه 10 ثانیه   خودم را باختم  ... 

                    واااااااااااای که به اندازه 10 ثانیه  زندگی را باختم  ....   

   .......نه..... دیشب  باید می گفتم....می گفتم که کاش دور بودیم از هم.......

               ...چه حس بدی است وقتی می بینی که داری سر خودت را کلاه می گذاری...و من دقیقا داشتم برای اعتقاداتم نقش بازی می کردم...

           و چه ناشیانه هم به میدان آمده بودم...  ترسیده بودم...  شاید...ترس از باختن در قمار ثانیه هایی که تازگی ها با هزار دوز و کلک دست و پا کرده بودم...و با آن سر  روزگارم شیره می مالیدم...

               ترسیده بودم...از وجود تو که آرام آرام به دارایی احساسم شبیخون می زد...گاهی دستی می کشیدم روی بی تابی هایم...   می خواستم با ترفند   هرچه که باشد آرامش نگاهت را به چنگ بیاورم...

            مثل همان زمان ها که حتی نگاهم لُختی نگاهت را لمس نکرده بود  و نگاهت همیشه لمس می کرد همه وجودم را  ...   

           ناگاه چشم باز کردم و دیدم دارم خودم را تاراج می کنم که شاید نفسی بیشتر از تو بر لحظه های من بدمد...شاید چشم هایم را بسته بودم و لمس نمی کردم حضور ممتد تو را که اینقدر رها در همه من جاری بود...

            کمکی برسان ! 

           گاهی روی امتداد حضور من نفس بکش...با صحنه های بکر دوست داشتن من بیامیز...

                      من دست نخورده ترین احساس هایم را برای روز مبادای عشق بازی با تو احتکار کرده ام ...             

              هی تو...آهسته نگاه نکن...بگذار آتش بگیرم با ولوله نگاه تو    ... تو در فضای خاطرم پخش شده ای...گرد تو بروی تمام ثانیه ها نشسته...زنده می شوم زیر سلطه حضور تو...

             کمکی برسان !   

              چیزی به انتهای از هم گسستنم نمانده...

              به من  بگو...برای یافتنم از کجا آغاز کنم؟؟؟  کمکی برسان  ...

          پ ن : به رسم عادت چشمان منتظر بر در ... چه خوب گفته اند قدیمی ها :  چشمم به در " سپید " شد و آخر نیامدی !!!!


 
comment نظرات ()