خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
دارم سخت تاوان می دهم
نویسنده : میترا - ساعت ٢:٤۸ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۸ فروردین ۱۳۸٩
 

     

 این روزها حس می کنم واقعا بزرگ شده ام ! مثل چند سال قبل نیستم اینکه آرزوهایم حتما باید به همان رنگ و لعابی باشد که در خوابهایم می دیدم ! گاهی به اجبار زمانه هم می توانم آرزوهای یاسی و زرد و سبز و صورتی  را کنار بزنم !   و فقط  سیاه سپید ش  را بردارم !                بعد با تو بنشینم زیر سقف  خیالم و رنگشان کنم !    این بزرگ شدن را دوست دارم !          اینکه همه  احساسی را که دارم می دانی خوشحالم می کند !    اینکه حتی نمیدانی که   گلهای رز آبی را دوست دارم !         اینکه می دانم  نوشته هایم را  دزدکی می خوانیشان دوست دارم !      اینکه بعضی وقتها  اخم می کنی را دوست دارم !         اینکه حرکاتت مثل فیلم های با دور کند  آنقدر آهسته آنقدر آهسته است که لج آدم در می آید را دوست دارم ...  بعضی وقتها ....  اینکه !!!!                  

               می دانی گاهی دزدکی به تو زل می زنم ! وقتی حواست نیست جای همه خط و خطوط صورتت را حفظ می کنم      زبری صورتت را که دوست دارم !    حس میکنم !       اینها را نگه می دارم در ذهنم برای روز مبادا !       وقتی که روز مر گی های زند گی ! تو را خسته به خانه می برد  و  من یک خط در میان همه زنانگی هایم را دور می زنم فقط برای اینکه روز هایم بگذرد ! آنوقت مینشیینم و دست به دامن آن خاطره ها می شویم !    آن تصویر ابدی جان می دهد برای وقتی که جیره خاطره هایمان ته  کشیده است ! و دوباره از نو شروع میکنیم ! 
  
          این حس را دوست دارم !  که گاهی به تو تکیه کنم !   و گاهی بدوم تا نفس زنان بدوی پی من !  این بالا و پایین رفتن ها را دوست دارم ! این درد  را دوست دارم!!!! 
     

            اما حالا  نمی دانم از تنهایی  می گریزم  یا از تو  ؟!     می دانم اما لبهایم  طعم درد می دهد   و می بینم  که صدایت شبیه توبه ی گرگ می شود !   من از آواره گی سالهای پیش از تو   ، با تو حرف زدم و زندگی مستعارم را به حضور تو از کالی خاطره های گس جوانیم به بلوغ دردناکی مبتلا کردم     چه اعتراف سهمناکی بود وقتی دستهایت  در  برابر صدایم  لرزید  و نگاهت لبهای ندیده ام  را بوسید  ... !!!!       تو می دیدی چگونه حرفهای دلم شبیه شعر می شود و من از ستوه این همه حرف چگونه زمان را زیر پاهایم له می کنم ؟   من صریح تر از  داغی  آفتاب سوختم  !    و  این شهامت تلخ را لای سیگارهایم سوزاندم  تا هیچ نبینم از این سختی  فاصله ها ....   ...              ولی کاش شکوه تنهاییم را نمی آشفتی !     من از زل زدن خورشید روی پنجره بیزارم و       بخشش ابر یادم داد که ببارم و بگذرم...   حال   باقی روزها را به  تو تقدیم می کنم   تا از انعکاس خنده هایت مست شوی ....       

                 ماندن یا رفتن مسئله این نیست حرف تنهاییست  و   نبودن  و    نباید خواستن   تو ....

     

             -    به دلواپسی هایم دست نمی زنم  تو هم  سراغی از من نگیر می ترسم  مبادا به  تلنگری، ناگاه ... !!!!!

           *   و من تاوان نخواستن هایم را  سخت پس می دهم !!!!

         دارم  تاوان آن دو رکعت نماز عشقی را پس می دهم که در پی قد و قامت تو بستم  !    تاوان گم کردن خودم در تو را پس می دهم ...  

           خودم را در تو گم کردم و تو مرا در پس نبودن هایم  جا گذاشتی !          

              نگو پی من می گردی ... بهانه است  !    پیدایم نمی کنی  ! چیزی نمانده جز خیالی دور ... نشانی ها همه درست  ،   اما ... !!!!!    نشان دلتنگی هایم را گم کرده ای     عزیزم  ! نشان دلواپسی هایم را  !    من که به پروانه شدن نمی رسم  ... پس حرمت فاصله ها را  کم نکن ........         به صبوری دعوتم نکن  !   دلم را  به تمنای ماندن ببخش مهربانم  ! دلم گواهی باران می دهد ....

        عزیزم  !  من دارم تاوان نخواستن هایم را سخت پس می دهم .... !!!!!!

                 پ ن :    چه حس قشنگیه اینکه بدونم      گر چه    تنها نیستی   اما  نگران  لحظات تاریک  تنهایی من  هستی  ...

 


 
comment نظرات ()