خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
عطرت از خودت بافا تر است
نویسنده : میترا - ساعت ٩:٥٩ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

 

           می خواهم بگویم بیشتر آدم ها  عاشق عدد و رقم‌اند. وقتی با آن‌ها از یک دوست  حرف بزنید هیچ وقت ازتان درباره‌ی چیزهای اساسی‌اش سوال نمی‌کنند که هیج وقت نمی‌پرسند «آهنگ صداش چه‌طور است؟ چه بازی‌هایی را بیشتر دوست دارد ؟ پروانه جمع می‌کند یا نه؟» -

            می‌پرسند: «چند سالش است؟ چند تا برادر و خواهر  دارد؟ وزنش چه‌قدر است؟ پدرش چه‌قدر حقوق می‌گیرد؟» و تازه بعد از این سوال‌ها است که خیال می‌کنند طرف را شناخته‌اند !.        این جوری‌اند دیگر. نباید ازشان دل‌خور شد. بچه‌ها باید نسبت به آدم بزرگ‌ها گذشت داشته باشند.                 اما البته ماها که مفهوم حقیقی زندگی را درک می‌کنیم می‌خندیم به ریش هرچه عدد و رقم است ! چیزی که من دلم می‌خواست این بود که این ماجرا را مثل قصه‌ی پریا نقل کنم. دلم می‌خواست بگویم: «یکی بود یکی نبود. روزی روزگاری یه آدم بود که تو سیاره ای زندگی می‌کرد همه‌اش یه خورده از خودش بزرگ‌تر و واسه خودش پیِ دوستِ هم‌زبونی می‌گشت...»،

         یک روز به خودم گفتم :  حقش بود به حرف‌هاش گوش نمی‌دادم. هیچ وقت نباید به حرف آدم بزرگ ها گوش داد. آنها را فقط باید بوئید و تماشا کرد. دوست من تمامِ زندگیم  را معطر می‌کرد    گیرم من بلد نبودم چه‌جوری از آن لذت ببرم.    قضیه‌ی که آن جور دَمَغم کرده‌بود    می‌بایست دلم را نرم کرده باشد...»       حضورش عطرآگینم می‌کرد  . دلم را روشن می‌کرد .

                 نمی‌بایست ازش می گریختم ... !!!!  

        می‌بایست به مهر و محبتی که پشتِ آن کلک‌های معصومانه‌اش پنهان بود پی می‌بردم. آدم بزرگ ها  پُرَند از این جور تضادها. اما خب دیگر، من مغرور تر  از آن بودم که راهِ دوست داشتنش را بدانم!». 

                 آن هایی که مفهوم حقیقی زندگی را درک کرده‌اند واقعیت قضیه را با این لحن بیشتر حس می‌کنند. آخر من دوست ندارم کسی نوشته هایم را سرسری بخواند.   

                 خدا می‌داند با نقل این خاطرات چه بار غمی روی دلم می‌نشیند.  فراموش کردن یک دوست خیلی غم‌انگیز است. همه کس که دوستی مثل من ندارد  . من هم می‌توانم مثل آدم بزرگ‌ها بشوم که فقط اعداد و ارقام چشم‌شان را می‌گیرد. و باز شاید به همین دلیل است که رفته‌ام یک جعبه رنگ و چند تا مداد خریده‌ام.   دوباره به نقاشی رو کردن از آن حرف‌هاست!      البته تا آن‌جا که بتوانم سعی می‌کنم چیزهایی که می‌کشم تا حد ممکن شبیه باشد.    خب، رو حدس و گمان پیش رفته‌ام؛ کاچی به زِ هیچی. و دست آخر گفته باشم که تو بعضِی جزئیات مهم‌ترش هم دچار اشتباه شده‌ام. اما در این مورد دیگر باید ببخشید:  از بختِ بد، دیدن دوستان از پشتِ جعبه از من بر نمی‌آید . نکند من هم یک خرده به آدم بزرگ‌ها رفته‌ام ؟     ( با الهام از شازده کوچولو )

 

                 می دانی عزیزم  ... برای آدم ها سه حالت وجود دارد :  "  آدم ِ  زنده " ...  " آدم ِ  نمرده " ...  " آدم ِ مرده " . 

                   " آدم ِ مرده "  را که همه  می دانیم  کیست .  همان که می کنیمش زیر خاک .   اما  " آدم ِ زنده "  و  "  آدم ِ نمرده "  را بگویم : " آدم ِ  زنده "  خیلی خیلی  فرق  دارد با  " آدم ِ نمرده " . " آدم ِ زنده " ...  - از آن زنده ها که می گویند  : " آن که دلش زنده شد به عشق ... "  - باید " زنده " گی  را ... -          - ایمان و اراده و شوق و زیبائی و فکر و هزار کوفت ِ دیگر را – از او بگیری تا بشود  " آدم ِ نمرده " .                      اما  ... " آدم ِ نمرده " خیلی شبیه  " آدم ِ مرده "  است . 

              فرق " آدم ِ نمرده "  با   " آدم ِ مرده " ...       فقط یک " نون " است ...  -  حرف ِ " ن " اول ِ " نمرده "  را  می گویم  خیر ِ  سرم ... -   -  منظورم " نون ِ "  سر ِ سفره ی آدم ها هم هست  به جان ِ خودم ... -            همین  " نون " ... " آدم ِ نمرده "  اگر  فقط  " نون "  نداشته باشد ..  اگر فقط  " نون "  را  ازش  بگیری ...  می شود " آدم ِ  مرده " .                      دیدی ...                      برای همین است که ...       مثال  " من جماعت " ...   امثال " من " ها ...  که " آدم ِ نمرده " ایم ...  " آدم ِ زنده  " را ... زیاد تحویل نمی گیریم .     آخر " آدم ِ زنده " که شبیه  " آدم ِ نمرده "  نیست ...  چون زجر دارد " آدم ِ زنده " بودن ...                        چون شرم مان می شود  که ...  " آدم ِ زنده " ها  این همه شبیه " زنده " گی هستند ...   و " ما "" آدم ِ نمرده " ها این همه شبیه " مرده " گی .   بنابراین ... " آدم ِ نمرده " ها ..." من ها " ...   سراغ  " آدم ِ زنده " ها  نمی رویم .اما همین که " آدم ِ زنده "  شد  " آدم ِ مرده " ... همین که فقط باید بکنیمش زیر خاک ...  دیگر خیلی شبیه " آدم ِ نمرده " ... خیلی شبیه  " من ها " می شود ...   و حالاست که دیگر عزیز می شود ...     مثل جان ِ مان .     می دانی   ...  اگر " نون " را از  " آدم ِ زنده "  بگیری       تازه می شود " آدم زده " ...از " آدم " ...  " زده " می شود و ...    می رود تا  " خدا "   شود ... !!!!!

             پ ن 1 :      رهایم کن ،‌ می‌خواهم به جایی دور خیره شوم می‌خواهم سیگاری بگیرانم می‌خواهم یک‌ لحظه به این لحظه بیندیشم …! رهایم کن .

           پ ن 2 :    همیشه ته چشمهای شما خدا شیطنت می کند ته چشمان من شیطان ، خدایی !!!!!!

 

   

                      پ ن 3 : جای خالی ات را ...نفس عمیق می کشم ... عطرت از خودت با وفاتر است ... !!!!!

              


 
comment نظرات ()