خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
با من حرف بزن
نویسنده : میترا - ساعت ۱٠:٢٩ ‎ق.ظ روز شنبه ٢ امرداد ۱۳۸٩
 

  

  وقتی نگاهت را می دزدی از من    که  کاش شب بشود تا چشمانم  را بجای در و دیوار  همیشه خیره اشتباه بگیری ... تو رنگ بالای رنگ میکشی  من خط بر تمام چهره ها  تو پا به هزار رویا  می کشی من دست به دامان یک کابوس می شوم     اما من   نابود   همچنان می مانم ...  رویت کم شد ؟؟؟    همین دیگر روی نگاه کردن به چشمانم را نداری  ... 

            اینجا تکرار توست و من آشفته ی تمام جملات جدید  ...  اینجا فنجان های چای همیشه در رویای داغ ماندن یخ می زند    اینجا خوابها همه یک تعبیر  دارند  اینجا اتفاقی نیست که تازگی را در بند کرده باشد ....  اینجا شیشه ها پل عابر پیاده ندارند و باران با سرعت به زمین می کوبد ......... 

             اینجا همیشه تکرار توست   و انکار  کردن تو  یک دردی دارد ، که خوب نمی شود . که هی خوب نمی شود و یک بغضی دارد که پایین نمی رود و بالا نمی آید و اشک نمی شود . و می ماند بیخ گلو       مثل  غروب های پشت ترافیک چراغ قرمز  ، خیلی بدمزه ست و خیلی دلگیر  من فکر می کنم  جای یک زخم هایی هیچوقت خوب نمی شود . می ماند ...

      

                

        فقط با من حرف بزن
            

                     فقط با من حرف بزن

                                   من صبر میکنم ... !!!!

 


 
comment نظرات ()