خلوت تنهايي هاي يك زن

و من برايت نوشتم با اينكه خاكستري ست ولي نوشتم ..تا شايد "دل" آرام گيرد

 
به چشمهات
نویسنده : میترا - ساعت ۱٢:۱۸ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٧ امرداد ۱۳۸٩
 

 

         آدم باید بازنده خوبی باشد...

            یعنی باید بلد باشد نه بشنود.      

                            نه را بفهمد               

                                       نشدن را                    

                                               نرسیدن را                             

                                                          نبودن را...

      بازنده خوب ضعف های خودش را می بیند! به دنبال ترمیم نقاط ضعفش می رود. رنج می کشد ...    اما معتاد خاکستر نشینی نمی شود  ! بازنده خوب می داند تقصیر را به گردن کسی انداختن و دیگری ، روزگار را مقصر دانستن فقط باعث می شود هم چوب را بخوری هم پیاز را ، هم باخته ای و هم فرصت برنده شدن را از خودت سلب کرده ای. بازنده خوب می داند باخت لازمه برد است و بدون فراگیری درس های شکست ، پیروزی مقطعی و تصادفی است...

            بازنده خوب رنج شکست را مانند یک هدیه می پذیرد،گلایه نمی کند، می گذارد رنج بسوزاندش تا از دل آتش و میان خاکستر ، برنده ای تازه متولد ، جایگزین بازنده ای به خط پایان رسیده شود ...

  

                   پی نوشت 1 :      یک آدم هایی انگار اصلا طراحی شده اند که در زندگیت نباشند! وقتی شادی کنارت نیستند...       وقتی غمگینی در آغوشت نمی گیرند...             وقتی عصبانی هستی نمی شود سرشان داد زد...                     وقتی گریه می کنی محض رضای خدا در چند فرسخی تو هم نیستند...    یک آدمهایی همیشه با نبودنشان زندگی تو را می سازند!    آدم هایی که مثل سایه به روحت سنجاق شده اند اما هیچ وقت نیستند !!!!

                 پی نوشت 2 : دخیل ببندم به چه؟ به سکوتت؟؟؟؟    به چشم هایت؟؟؟        به دلت؟؟؟

 


 
comment نظرات ()