برای محبت فردا دیر است

 

لابد آن‌ها که نوشتن بلدند، و نوشتن‌شان خنکای مرهمی‌ست بر شعله‌ی زخمی، قصه‌ی کلمه‌ها را حوصله کرده‌اندو شنیده‌اند.

شعله‌ی زخمی... حواسم می‌رود به «خ» در زخم. خشن است یک جورهایی. گرچه در «خیال»، در «خنکا»، هیچ هم خشن نیست. و آدم نمی‌داند این معنای خیال و خنکاست که این همه لطیف و نازک‌‌ و خوش‌آهنگ‌شان می‌کند، یا جا و ترکیب خ و باقی حرف‌هاست که لطیف است این جور مثل حریر.

حریر... «ح» دارد، خ، بی‌‌نقطه.   

«ح» آدم را می‌برد به «جراحت»، به «مجروح»، و به این‌که اندوه این کلمه‌ها، چه اندوه آرام و بی‌سروصدایی‌ست. چه فرق دارد با اندوه «زخم».

«جراحت»، بازگشته از جنگ است. در همه‌ی حرف‌ها و صداهاش، تمنا دارد، تمنای مرهم، پرستاری، آرامش، مراقبت دیدن، و نه عاشق شدن و باز همه‌ی آن درد‌ها و خون‌ریزی‌هاش، که شیرینی و امنیت معشوق بودن.

زخم اما هنوز سر پاست. مغرور است، درد می‌کشد اما حرفی نمی‌زند، گلایه‌ای نمی‌کند، اما آن را که زخم زده دشمن می‌گیرد، نمی‌بخشد.

«مجروح» دیگر دشمن نیست، دیگر حوصله‌ای، توانی برای دشمن داشتن ندارد، دوست می‌گیرد حتی آن را که سبب جراحت بوده.

تمنا می‌کند، نه از سر پستی، که پستی‌ای هم اگر باشد، از افتادن است، از بی‌هوشی‌ست.

وقتی دیگر به تمامی نیستی، تا مغرور باشی، تا کمک نخواهی.

روی مرزی، خط رفتن و ماندن، بودن و نبودن. و وای اگر کسی نباشد که بیاوردت این طرف خط.

...

فکر می‌کنم به همین نقطه‌هه، که بالای خ نشسته. که بر آدم چه باید برود، که نقطه‌ی «خ»اش بیفتد. که «زخم»ش بشود «جراحت». 

 

که چه کسی باید باشد با آدم، که بشود نقاب چهره‌ات، نقطه‌ی «خ»ات را برداری، خودت باشی

 

****************************************

بگویم چه دلتنگ  میشوم توی ترافیک هر طرف که بر میگردم توی ماشین ها,خیابان ها این همه میبینم که دوتا..که لبخند..که شاد..

بگویم چه غصه ام میشود تنهایی مینشینم توی اتاقم و توی خودم مچاله میشوم بس که دلم پا میکوبد و لج میگیرد؟

بگویم؟؟؟؟؟؟

بگویم میمیرم توی خرید کردن هام که تنهام..

که آرام کیفم را بگیرم توی دستم,

یک دستم را که همیشه یخ زده بکنم توی جیب پالتو و با غصه ای قدر دنیا آرام راه بروم و ویترین ها را نگاه کنم و توی شیشه خودم را ببینم که انگار روح غمگینی توی دلم و ببینم آدم ها را که خنده..

که شادی..

که من این روزهای دلتنگانه ام را کجا ببرم چال کنم ..

که این روزها که دلتنگی ام اوردوز میکند کجا بروم خودم را سربه نیست کنم

 بس که خدا فکر کرده من چی هستم که تحملم قدر ندارد؟

که من را چه فرض کرده..

که می آید و تصویرم  را می اندازد روی کوچه..

خیابان..

مغازه..

که می آید و ردم را میکشد توی این شهر..

 که  خودم را این همه کم دارم.

.خدای من مهربانی هاش را کجای صندوقچه اش برای من پنهان کرده؟

که جا گذاشته مرا..جا گذاشته مرا ..

*************************************************

پ . ن : برای محبت کردن فردا دیر است.

 

/ 2 نظر / 28 بازدید
سی سی

سلام. اولا میل بزن تو وبلاگ کامنت نذار لطفا! ثانیا میترا شاهکاری! خره بفهم متنات بی نظیره! اینقد کف کردم که... میترا جون. آجی... تورو خدا حالتو بهتر کن... با یکی حرف بزن... نمیدونم... اما نه هر کسی... به نیسیو میدونی گرگایی منتظر ادمایه خسته ای مثه تو کمین نیشسسن! مواظب خودت باش جووونه من... مواظب خودت بااااااش... جونه من... حالا یه بوس!!! [ماچ] من هروقت بیاو خودمو معرفی میکنم... پیگیره کارات هستم... اما اس ام اس نمیدم چون گفتی نده... پس خبر با خودت... از چی؟ اوضاع و احوالت! مواظب خودت و دلت باش جونه من. فعلا.

مهدی

سلام میترا ..............ای زن خلوت ......وای خلوت تنهائی زن .........خوندم اونچه شنیدی .............ولی ........حیف که سوادم تا ننه سرما بیشتر نیست ................وبعد از اون معلم ملعون فرستادم بیرون .................ولی یادمه تصمیم کبری را خودم تنهائی خوندم ...............بد نبود .........از اون روز اکسپت شدم که باید تصمیم کبری گرفت ..............هرچند زیر باران خیس شد ...............که میگه : اول طریقت ما تر دامنی ستو .....آدم خیس رو هراس باران نیست .............وباز یاد باز باران افتادم .....البته با ترانه .................ویاد کودکی .......ویاد دویدن ...توی جنگلهای گیلان .............واینکه حتما باید ترانه باشه ...........یا بدون ترانه .................ولی حتما جنگل می خواد ............ویکی از دوستان که عاشق روشن کردن آتیشه ..... چه تو جنگل ......چه سر تپه های جاده ای سرد وکویری ........ویاد اونکه ..................