دیگر تمام شدم ...

       

             درد میکند،

 

      آنجا که اسمش را دل گذاشته اند، 


                آن قسمتی که کمی پایین تر از مغز قرار میگیرد، پایین تر ولی نافرمان تر!

                 به هر کجا که بخواهد میرود و اجازه ای هم از تو نمیگیرد! نه از تو، نه از مغزت، نه از وجدانت، نه از هیچ جای دیگرت!

                       به خودت می آیی و میبینی افسارت را به دست گرفته و با خودش میبرد...

وقتی بالای ابرها که میرود که هیچ!

      وای آن دم که تو را با خود به قعر اشک میبرد...             

         احترام بگذار،

           به اشکهایت وقتی بی محابا بر چهره ات می دوند،

     به تپشهای قلبت که بر سینه ات می کوبند،  

                       به تمامی نشانه های آسمانی عشق احترام بگذار.

آن ها را بپذیر و روی قلبت حک کن، برای همیشه،

برای ابد... .

               فقط برای خودم هستم مـــن ؛

                   همچین که -سُکوت- می کنی
                دلَت-     آشوب می شود.
       پُر   از-کلمه- هایی
     که نمی دانی از کجا-سَرازیر- می شوند در دلت یا شاید
       یک جایی میان آن جسم صنوبری  -می جوشَند-
    و باز دوباره یک تکه کاغذ    -کاهی-   برمی داری
  و   یک- خودکار آبی  -آسِمانی-
         روان می شوی و از چشمش
                                               -می باری-

        -نُقطه - را می گذارم و سر ِ خط ِ -بَعد- می نویسم

             بیا که شبها تنهایی میترسم  بیا این بغض هی اشک نمی شود  هی اشک نمی شود

بیا که دیگر تمام شدم .... !!!!!

       مناجات: خدایا ! من اینجا سخت دلم معجزه می خواهد و تو انگار معجزه هایت را گذاشتی برای روز مبادا ....!!!!!
     

 

 

 

/ 4 نظر / 172 بازدید
مسیح

دیگر تمام شد راست گفته ای: درد می کند این همه زخم های دلم این همه بغض های فرو خورده ام این همه اندوه به اشک نشسته ام درد می کند غریبم غریب . . . [گل]

با خدا باش اگر چه تنهایی

خسته

اه از وقتی که دل بیچاره ات تحت اسارت مغزت قرار گیرد و تو مجبور شوی پا بر ان بدن نرمش بگذاری و از او بگذری....

توسن

سلام... امشب فرصتی دست داد تا تماتم آرشیو اتان را ورق بزنم و بخوانم . اگرچه بنظر می رسد دیگر در این خانه چیزی نوشته نمی شود ، اما تمام ذهن من پر شده است از یادهای پر آرامش کلماتی که بعد از اشنا شدنم با این خانه از مقابل چشمهایم عبور می کنند. برای تمام لحظه هایتان شادابی را آرزو می کنم و به امید دوباره نوشتن اتان این خانه را در حالی ترک می کنم که چشمهایم پر شد است از دلتنگی برای واژه های پاشیده شده در این خانه ....خیس از مرور خاطره های اگرچه مجازی ، اما ساده و بی ریا....با انشایی دل نشان و لحنی دل نشین که از وسعت مهربانی های یک دوست بر می خیزد....یک دوست اگرچه مجازی ، اما آنچنان واقعی که در آیینه مه آلود خیالهایم ، یاد او نیز تمام احترامم را بر می انگیزد...