به چشمهات

 

         آدم باید بازنده خوبی باشد...

            یعنی باید بلد باشد نه بشنود.      

                            نه را بفهمد               

                                       نشدن را                    

                                               نرسیدن را                             

                                                          نبودن را...

      بازنده خوب ضعف های خودش را می بیند! به دنبال ترمیم نقاط ضعفش می رود. رنج می کشد ...    اما معتاد خاکستر نشینی نمی شود  ! بازنده خوب می داند تقصیر را به گردن کسی انداختن و دیگری ، روزگار را مقصر دانستن فقط باعث می شود هم چوب را بخوری هم پیاز را ، هم باخته ای و هم فرصت برنده شدن را از خودت سلب کرده ای. بازنده خوب می داند باخت لازمه برد است و بدون فراگیری درس های شکست ، پیروزی مقطعی و تصادفی است...

            بازنده خوب رنج شکست را مانند یک هدیه می پذیرد،گلایه نمی کند، می گذارد رنج بسوزاندش تا از دل آتش و میان خاکستر ، برنده ای تازه متولد ، جایگزین بازنده ای به خط پایان رسیده شود ...

  

                   پی نوشت 1 :      یک آدم هایی انگار اصلا طراحی شده اند که در زندگیت نباشند! وقتی شادی کنارت نیستند...       وقتی غمگینی در آغوشت نمی گیرند...             وقتی عصبانی هستی نمی شود سرشان داد زد...                     وقتی گریه می کنی محض رضای خدا در چند فرسخی تو هم نیستند...    یک آدمهایی همیشه با نبودنشان زندگی تو را می سازند!    آدم هایی که مثل سایه به روحت سنجاق شده اند اما هیچ وقت نیستند !!!!

                 پی نوشت 2 : دخیل ببندم به چه؟ به سکوتت؟؟؟؟    به چشم هایت؟؟؟        به دلت؟؟؟

 

/ 4 نظر / 16 بازدید
تو میشناختی بس بود

سلام نمی کنم... سعی کردم در شادی و غم و عصبانیت و گریه و... حداقل صدایم کنار تو باشد.. گوشم کنار تو باشد... شعرم برای تو باشد... حرفم برای تو باشد... جانم... اما.. اما بازهم باختم... با چشمهایم با سکوتم با دلم باختم... صبوری می کردم تا روزی که تو هم میگفتی صبوری کن... اما وقتی گفتی برو... سعی میکنم گلایه نکنم و ادای بازنده خوب را درآورم... خداییش هم خوب باختم... تمام هستی ام را...

من

خب هستن اما گاهی هم ما نمیخوایم که باشن خب علتهای زیادی هم داره که چرا نمیخوایم باشن مثلا ممکنه فکر کنیم که .......نمیشه گفت.

تو بشناسی بس است

میدونی بی اختیار و به هزار امید هر روز به وب و کامنتات سر میزنم. اون کامنتو چرا تایید کردی؟ بعد این همه مدت... یعنی این تایید این کامنت یعنی مهر تایید وجود منه؟ اگه اهمیتی دارم پس چرا اینقدر دور میندازی منو... اگه ندارم چرا بازی میدی؟ شایدم فقط کامنت خوبی بوده... بی توجه به نویسنده تایید کردی... اما نه تو همزاد منی.. مثه خودمی... هیچ حرکتیو بدون قصد و الکی انجام نمیدی... تو منظور داری... نمیدونم... منم خیلی نکته ها رو در پرده خواستم بهت بگم اما نفهمیدی... پس انتظار نفهمیدن نداشته باش از من.... شاید هم نخواستم بفهمم... نمیدونم گیجه گیجم... حالت خوبه؟ اهان تایید کامنت یعنی نیما فقط بدون زنده ام... هستم... ای کاش خوب باشی... گفتم میام تهران؟ اره... یادمه... وقتی یک بار گفتم تا آخر عمر صبوری میکنم.. یعنی میکنم....... چه دیدی.. تو شاید بمونی... شاید غصه هامو تو چشمام بخونی... از خودت مراقبت کن... فعلا.

تو بشناسی بس است

یادش هست از کورسو میگفت؟ هیچ کس به اندازه من او را حفظ نیست... همان کورسو شده حالا امید من... همین که هست... همین که حتی زیر چشمی هم نگاهم نمیکند... همین که با سکوت دلبری میکند ... هر چند یک شب... خیلی ساده به صدای بلند مرا پس زد... یک شب عروبی را زیر پا گذاشت... همان غروب سرد که مهمانی نوشته هایمان بود... مهمانی اشک هایمان... قد یک غروب تا خود شب فقط محبتش طول کشید... محبت پاکی که میدانست تمام زندگی من است...